172 VII. Staphylinidaf. — 2. Uinarda. — Homoeusa. 



ongelijkm.Tcig-, van voccii iliiiiiclijk dicluer en fijner dnn a.m den aclitcrrand bcstippekt. Hals- 

 scliild en dekseliilden lijn-, niec als bij de suh-sp. pygmetca ruw raspaclitig bestippeld. Het vijfde 

 tot negende sprietlid is de helft breeder dan lang. Dekseliilden licht steenrood, de zijden van 

 het lialsscliild breeder licht rood. Bij Formica sangiiinea Latr. Overgangsvormen van 

 Markiiii tot tlentatii zijn kleiner dan iMiirkclii , op het lialsscliild diciiter en meer ongelijkmatig 

 bestippeld, met sterker uitgeholde en duidelijk iiitgerande zijden van het halsscliild en met 

 minder dikke sprieten (niet inl.) — De var. !:iiiwr Wasm. van deiitata is slechts lialf zoo 

 groot als de typische vorm (bijna 3; mm), met dikkere sprieten; zij nadert daardoor de 

 sub-sp. pygmaea% de bestippcling en de vorm van het halsschild, alsmede de kleur zijn 

 echter als bij ileiitata, bij welke de zijranden van het halsschild uitgebogen zijn en naar 

 achteren divergeeren; ook is de sculptuur der dekseliilden even lijn als bij liaitata, niet 

 raspachtig. Bij Exaeten (Limburg) in aantal in eene kolonie van Formica rufibarbis, 

 var. f usco-r u fi ba rb is Forel. — De sub-sp. Hagaisü Wasm. is weinig of niet kleiner 

 en smaller dan dentata, 3i — 4J mm. lang. Sprieten dunner (het vijfde tot negende lid 

 nagenoeg vierkant) en lichter bruin; ook is het geheele lichaam iets lichter. De zijden van 

 het halsschild zijn zwakker uitgehold, de zijrand gewoonlijk niet uitgebogen. Halsschild 

 meer verspreid en gelijkmatig, meer als bij de sub-sp. yl/rtc/a-///, bestippeld. De zijden van het 

 halsschild breed geelrood, de dekschilden geelrood, aan de basis iets donkerder. Bij 

 Formica exsecta Nyl. (niet inl., in de Rijniirov. bij Honncf en Linz). — De snb-sp. 

 pygmaea Wasm. (^boicii Fauvel) veel kleiner, smaller en donkerder dan de andere vormen , 

 3 mm. lang en slechts i mm. breed. Halsschild niet breeder dan de dekschilden aan het 

 uiteinde, de zijden nagenoeg recht en min of meer parallel. De bestippeliug vau het 

 halsschild is dichter, gelijkmatiger en ruwer dan bij dciitata, ook zijn de dekschilden 

 raspachtig bestip|ield. Sprieten dikker, het zesde tot negende lid dubbel zoo breed als lang. 

 Halsschild slechts aan den uitersten zijrand smal roodbruin. Dekschilden roodbruin, met 

 ccne driehoekige, zwartacluige basaal vlek om het schildje. Bij Formica rufibarbis F., 

 vooral bij de donkere var. fu sco-r ufi bar bis Forel (niet inl., in de Rijnprov. bij Linz 

 a/Rh.) i). Van deze soort, welke alleen iu de diUiviale streken van ons land voorkomt, is 

 de vorm MdrkelVi minder algemeen, naar het schijnt, dan dcntata . . . i. dentata Grav. 



Hoiiioeusa Kiaatz 



Lichaam breed , naar aeh/ereti sterk versmal J. De kop veel smaller dan het hals- 

 SC luid , met de basis vrij diep daarin teni^t^xetrokken , //a,i,'-e//i>e,i^ verticaal ,i^''e/>laatst , de 

 slapen op de onderzijde scherp gerand. Sprieten vrij kort , doch kracht ijj;- ontwikkeld, 

 naar het uiteinde sterk verdikt , met dicht opeen,i;edrongen Icedjes. Bovenlip van voren 

 breed nitgerand. De linker voorkaak naar de basis breed en in het midden van den 

 binnenrand stomp getand. Halsschild kort en zeer breed , aan de basis breeder dan de 

 dekschilden , aan lueerszijden van den achtcrrand breed uitgebogen , met duidelijk rechte 

 of eenigszins spitse , aan weerszijden over de basis der dekschilden een weinig vooruit- 

 stekende achterhoeken , naar voren in eene sterke afronding versmald. Dekschilden even 

 lang als het halsschild , zonder aangeduiden zijkant. Achterlijf naar het uiteinde sterk 

 versmald , aan de zijden zeer duidelijk gerand , de eerste twee onbedekte tergiten aan de 

 basis in de breedte ingedrukt, het vierde onbedekt tcrgiet zeer kort , korter dan de 

 voorafgaanden , het vijfde ongeveer dubbel zoo lang ah het vierde Alle tarsen ^dedig. — 

 De soorten va>! dit genus leven bij mieren. 



]'an de 2 Europeeschc soorten komt één in het omliggend gebied voor. 



Lichaam licht roodbruin, geehicluig behaard, de kop veelal iets donkerder, het aelucrUjl' 

 nabij het uiteinde meer of minder uitgebreid zwartbruin. Sprieten roodbruin , naar het 

 uiteinde sterk verdikt. Halsschild meer dan dubbel zoo breed als lang, iets breeder dan 

 de dekschilden, voor het midden sterk afgerond, de basis aan weerszijden sterk uit- 

 gebogen, waardoor de achterhoeken duidelijker worden, vrij dicht en lijn besti|ipeld. 

 Dekschilden iets dichter en grover bestippeld. Achtcrlijl' naar het uiteinde vrij sterk 

 toegespitst, zeer lijn en weinig bcstip])eld. Pooten roodgeel. Lengte 2-2! mm. In de 

 nesten van Lasius ftiliginosus Latr., in welker gangen zij soms in aantal schijnt 

 voor te komen. Ook bij Lasius niger L. Zij is zeer vlug in hare bewegingen. In 

 liet aangrenzend gebied, bij Chaudlontainc iu België en bij EIberfeld. 2) 



(aciiminata Miirkel) 



1) lil (lu^t^ll^t)k koiii.'ii uii^' ren ]);i;ir \ ;irirli'il--il \;iil lil' suli-s|i /'(/'//fn/CK Wasiii vimr, 



'i) IW Miiiil ilczi- Mjiirl til) llnUiiif;'-!! (Jirijv. Haiiii.iMT) iiiiiti-f ^le^■IK■ll, tti (i.-ifUi li;!]) vuil ClavigLT lestaceus l'reyssl. 



