174 VII. Staphvlinidae, — 4 Crataraea. — Dasyglossa. — 5. Oxypoda. 



overtreffend, vijfde onbedekt teixiet. Ook is liet lieliaain sinatlcr en met 7neer parallele 

 zijden. 



De eenii^e Europcesche , ook in Nederland voorkomende , soort leeft tiisschen hooi 

 en stroo in stallen en kelders, ook in bijenkorven en bij mieren. 



Glanzig pckzwart ol' pckbruin, lijn geeladitig beliaanl. Kop grootcr dan bij cic andere soorten. 

 Ilalssehild met stompe docli duidelijk aangeduide aciiterhoeken , zeer lijn en onduidelijk 

 bestippeld. Dekschilden iets langer dan het Iialsscliild, eenigszins verspreid en dwarsrimpclig 

 bestippeld, aan de randen meestal roodachtig. Achterlijf met nagenoeg evenwijdige zijden, 

 de randen der afzonderlijke ringen en liet uiteinde geelrood. Sprieten en pooten rood. Het 

 vijlde tot tiende Sjirietlid duidelijk hreeder dan lang, bet vierde iets breeder dan het derde en 

 smaller dan liet vijfde, bet derde korter dan bet tweede. Onnitgekleurde exemplaren zijn 

 geheel roodgeel. Lengte 2J-2; mm. Veelal bij mieren (Lasiiis fuliginosus en brun- 

 nens), onder dorre bladeren en in aantal uit dood riet en hooi. Ook in stallen en kelders. 



(praetexta Er.) i. suturalis Sablli. 



Dasyglossa Kiaatz. 



Ko/> min of meer in het halsschild terii}::,i;etrokkcn , de slapen op de onderzijde 

 scherp f:;erand. Sprieten lan,i^er dan kop en halsschild te samen. Bovenlip aan den voor- 

 rand tweemaal plaitw iiit,i,''ebo,i^en. Voorkaken met sikkelvormig ,i;ebo!^en en vorks^endjs 

 ,i;edeelden top. De beide lobben der achterkaken zijn tamelijk breed en aan het uiteinde 

 xrl'aard- Kaaktasters 4-, liptasters ^kdi,!^. Het tweede liptaster-lid is duidelijk korter 

 en smaller dan het eerste. Tonx' kort . tot aan de basis i^esplcten. De [laraglossen 

 weinig uitstekend , toegespitst. Halsschild iets korter, doch even breed als de dekschilden , 

 dubbel zoo breed als lani^ , de epipleuren zeer sterk omtreslagen , van terzijde bezien 

 niet zichtbaar. Dekschilden zonder aangeduiden zijkant , aan den achterrand binnen 

 de achterhoeken duidelijk uitgebogen. Achterlijf naar het uiteinde matig versmald, het 

 eerste onbedekt tergiet aan de basis vrij diep- , het tweede en derde slechts zwak 

 in de breedte ingedrukt , het vijfde onbedekt tergiet langer dan het vierde. Alle tarsen 

 ^-ledig. — De eenige Europeesche soort leeft op vochtige plaatsen onder mos. 



Tn habitus en grootte herinnert zij aan de groote soorten van het genus Oxypoda; 

 zij is nog niet in Nederland aangetroffen. 



Lichter of donkerder bruin, zeer lijn en dicht bestippeld en uiterst dicht en lijn behaard. 

 De sprieten even als de jiooten geelachtig roodbruin; het derde sprietlid weinig langer dan 

 het tweede. De kop en het uiteinde van het achterlijf doid;erder gekleurd. De zijden van 

 bet halsschild, de schouders der dekschilden benevens de achterrand der achtcrlijfs-ringen 

 geelacbtig-roodliruin. Achterlijf naar het uiteinde bijna niet versmald , zonder afstaande rand- 

 borstels, de eerste tergitcn aan de basis bijna niet ingedrukt. Bij het ^ is bet zesde sterniet 

 aan den tO]i stompboekig verlengd. Lengte si — 3! mm. Op vochtige plaatsen onder mos en 

 bladeren. In Westl'alen (prospera Er.) 



5. Oxypoda ManniTli. 



Kop eenigszins in het halsschild teruggetrokken. Sprieten in lengte en dikte zeer veran- 

 derlijk. Bovenlip van voren recht afgesneden. Voorkaken vrij kort en krachtig ontwik- 

 keld , de ecue in 't midden van den binnenrand met een tandje, de andere gewoon. De 

 binnenste achterkaakslob aan het boveneinde , naar binnen , met vrij lange tandjes bezet. 

 Kin naar voren weinig versmald , breed trapezium-vormig. Tong ongeveer tot aan het 

 midden gespleten Halsschild groot en breed. Dekschilden aan den achterrand , binnen de 

 achterhoeken , meer of minder sterk uitgerand. Achterlijf tamelijk gestrekt , naar het 

 uiteinde meer of minder sterk of slechts weinig versjnald, aan het uiteinde en veelal 

 ook aan de zijden krachtig bc'wimperd , de eerste 3 onbedekte tergitcn aan de basis 

 dwars ingedrukt , het vijfde onbedekt tergiet in den regel duidelijk langer dan de 

 voorafgaanilen. Tarsen ^-ledig. — De meeste soorten zijn onderscheiden door de fjne , 

 dichte neerliggende zijde-glanzige beharing der geheele bovenzijde of ten minste van het 

 uiterst fijn en dicht bestippeld achterlijf. Bij uitzondering is de beharing en bestippcling 

 van het achterlijf minder dicht, of wel is het achterlijf niet zijde-glanzig. — De larve 



