VII. StaPHYLINIDAE. — 5. OxYPODA. 175 



van O. fcrruginca Er. is door Xambeu en de Tcnnocdcfijke larve van O. atte- 

 71 nat a Rcy door Rcy /lesehrcven. — De soorten van. dit .t^cnus leven onder voehti}(e 

 bladeren en mos , in paddestoelen , stalvnil, stroo, droo,i,r mest , tnssehen lielm op de 

 duinen en of stuif zand , enkelen nilsl uitend bij mieren. 



Van de ruim 80 Europeesche soorten komen 21 in Nederland en 8 in liet aan- 

 ,s;renzend gebied voor. 



I Sprieten duidelijk langer dan kop en halsscliild te zamen , naar het uiteinde weinii; verdikt . 2 



Sprieten niet dI' nauwelijks langer dan kop en lialsscliikl te zaïiien , naar het uiteinde meer ol' 

 minder sterk verdikt, het derde lid duidelijk korter dan het tweede 12 



" Sprieten zeer krachtig ontwikkeld, veel langer dan k.ip en halsschild te zanien, nagenoeg tot 

 aan het uiteinde der dekschilden reikend, het derde lid kcjrtcr dan het tweede. Achterlijl 

 naar achteren weinig versmald, zonder randborstels, slechts aan het uiteinde lang alstaandc 

 behaard (Sub-gen. Disocliara Thoms.). Lichaam smal en lang, zwarthruin, uiterst diclit en 

 (iin bestippekl en behaard, weinig glanzig. Sprieten bruin, het eerste lid in den regel, be- 

 nevens de pootcn geelrood. Halsschild iets smaller dan de dekschilden, breeder dan lang, 

 naar voren versmald , met afgeronde zijden en met een dwarsgroel'jc aan de basis. Sommige exem- 

 plaren zijn meer of minder roodbruin. Lengte 2j— 3 "im- Verbreid en niet zeldzaam onder 

 dood riet, aanspoelsel der rivieren en op overstroomde weilanden . . 5. longiuscula Grav. 



Sprieten slanker, slechts matig langer dan kop en halsschild te zamcn , het derde lid minstens 

 na«cnoeg even lang als, veelal langer dan het tweede lid. Achterlijf naar achteren meestal 

 dufdelijlf versmald en naar het uiteinde gewoonlijk met talrijke afstaande rand-borstelharen 

 bezet ^ 



3 Halsschild korter en niet breeder dan de dekschilden, aan de basis meestal met een meer ol 



minder dindeliik groefje. De eerste 3 onbedekte tergiten aan de basis niet diep ol scherp 

 ingedrukt. Achtcrtarsen meestal even lang als de schenen (Sub-gen. Oxypoda i.sn.) . . 4 

 Halsschild even lang of langer en meestal iets breeder dan de dekschilden, met sterk 

 afgeronde zijden en achterhoeken, gewoonlijk zonder groefje aan de basis. Achtcrtarsen 

 iets korter dan de schenen (Sub-gen. Sphenoma Mannh.) y 



4 Het eerste lid der achtcrtarsen dubbel zoo lang als het tweede, ongeveer even lang als de 



twee volgenden tezamen. Bovenzijde van het lichaam pekzwart of zwartbruin, de dekschilden 

 geel of geelbruin, meestal aan het schildje en langs den naad donkerder, de laatste tergiten 



met opstaande borstelharen bezet en veelal met rood- of geelachtige randen 5 



Het eerste lid der achtertarsen driemaal zoo lang als het tweede, even lang als de drie 

 volgenden te zaïnen. Sprieten hoogstens aan den wortel inin of meer geel o 



5 Het vierde sprietlid nagenoeg dubbel zoo lang als breed, het zesde tot tiende duidelijk 



lanocr dan breed. Achterlijf naar het uiteinde weinig versmald. Sprieten lichtbruin met 

 geehchtigen wortel. Dekschilden nagenoeg geheel roodachtig-geel, soms aan het schildje 

 en nabij de buitenhoeken donker (ab.c. "spectabilis Mark.); zeer dicht en lijn bestippekl. 

 Overigens donkerbruin, weinig glanzig, uiterst fijn en dicht, grauw zijdeachtig behaard. 

 Halsschild lijn en zeer dicht bestippeld, met lichtere randen, een dwarsgroetie aan de 

 basis en eene flauw aangeduide middelliju. Alle tergiten roodgeel gerand. Pooten 

 creel. Bij liet <? is het zesde stcrniet aan den top, aan weerszijden uitgebogen eii in 

 bet midden hoekig. Lengte 5—6 mm. Onder afgevallen bladeren en bij Lasius luligi- 

 nosus. Ik vond eenmaal een typisch exemplaar in October in het Haagschc bosch tegen 

 een boomstam. Ook bij Warnsveld. De ab.c. spectabilis in VVestfalen . i. ruficornis Gylli. 

 Het vierde sprietlid is weinig langer dan breed, het zesde tot tiende even lang als breed. 

 Achterlijf naar het uiteinde duidelijk versmald. Sprieten donker met lichteren wortel. Dek- 

 schilden geelbruin, om het schildje en aan de zijden naar de buitenhoeken bruinachtig. 

 Halsschild met iets lichtere zijranden. De tergiten min of meer geelachtig gerand. 

 Overigens eenigszins in kleur op lividipennis en in grootte en habitus op 

 vittata gelijkende, doch van deze laatste onderscheiden door de slankere sprieten en de 

 achtertarsen, waarvan bij vittata het eerste lid even lang is als de 3 volgenden 

 te zameu, welke onderiing in grootte gelijk zijn, terwijl bij longipes het eerste lid 

 nauwelijks langer is dan de 2 volgenden en het tweede tot vierde lid geleidelijk in grootte 

 afnemen; ook is bij longipes het laatste achtertarsen-lid iets korter daii de twee 

 voorafgaande leedjes, terwijl bij vittata dit veel langer is dan het derde en vierde 

 im. _ liij het $ is het zesde sterniet in het midden iets scherplioekig vericngd. Lengte 

 3j_4J mm. Op mesthoopen , in plantenafval en aan aas; volgens Miilsant bij Lasius 

 fiilig'inostis, volgens Fativil niet myrmecophiel. Niet inl. In Noord- en Middel-Europa. 



(metatarsalis Thoms.) (loiigi|)es Mnls. & Rcy) 



