VTI. Stapiivlinidae. — iS. Lomechusa. — 19. Myrmedonia 191 



18. TiOiucchiiSii ('irav. 



Dit ^i^'cnus is zeer iiavenvant aan A terne les, iloeli oiulersLlieitll zich vooral door 

 de zeer krachtig ontwikkelde poolen , wier dijen aan de basis veel smaller en eenigszins 

 itigesnoerd en naar het uiteinde dicht en grof geel behaard zijn ; de middel- en achter- 

 schenen zijn iets gekromd. Het voorhoofd is breed gegroefd. De sprieten zijn zeer los 

 ,i;eleed, de leedjes van af het tweede gesteeld, het toei^csfitste eindlid slechts even lang 

 als de twee voorafgaande leedjes te zanten. De binnenste achterkaaks-lob eindigt slechts 

 in één tandje, het derde kaaktaster-lid is naar het uiteinde geleidelijk verdikt, korter 

 dan het dubbel zoo breede tweede lid. Het eerste liptaster-lid is zeer krachtig ontwik- 

 keld, langer dan de twee volgende leedjes te zanten, het tweede liptaster-lid is breeder 

 dan lang, slechts | van de lengte van het eerste, het eindlid de helft langer dan liet 

 tweede. Halsschild met veel kortere en stompere achterhoeken. Dekschilden aan den 

 achterrand binnen de achterhoeken slechts zeer zwak uitgerand. De eerste 3 onbedekte 

 tergiten aan weerszijden van den achterrand dicht geel behaard en langs de sijdett met 

 bundels van dicht opeenstaande gele haren bezet. De achterhoeken van het zesde onbe- 

 dekt tergict zijn veel korter uitgetrokken dan bij Atcmeles en aan het afgeronde 

 uiteinde met een bundel gele haren bezet — De larve van L. st rum o sa is door 

 L. V. Heyden , John Sahlberg en U'asmann beschreven. De levenswijze en de ontwik- 

 kelingsgeschiedenis werden door Wasmann uitvoerig bekend gemaakt. L. strumosa ts een 

 echte gast van Formica sanguinca en maakt de geheelc ontwikkeling bij deze 

 mier door. 



J'an de 3 Europeesche soorten komt i /// Nederland voor. 



Dniiker roodbruin, de kop en liet aclitcrlijl' nabij het uiteinde meer zwartbniin; dekscbildcn 

 lichter roodbruin. Habitus van At e mei es, doch veel grooter en krachtiger gebouwd 

 en vooral onderscheiden door den veel losseren samenhang der sprietleedjes, welke iets 

 langer dan breed zijn en aan de basis steelvormig beginnen. Halsschild met enkele lijne 

 korreltjes en tijne haartjes bezet, met uitstekende, doch niet toegespitste acliterhoeken, 

 eene duidelijke langsgroef in bet midden en kamige zijranden. Achterlijf als bij At eme Ie s. 

 Pooten krachtiger ontwikkeld, roodbriun, de dijen, aan bet uiteinde beha.ard, de schenen naar 

 het uiteinde versmald. Bij het $ is het derde sprictlid iets langer dan bij bet J, het voor- 

 laatste tergiet dieper uitgerand, met meer lutgetrokken en meer opgerichte buitenhoeken en 

 aan de onderzijde sterker uitgetrokken. Lengte 5—6 mm. In de nesten van Formica 

 sanguinca en in gemengde kolonies van deze soort met F. t'iisca, ruTilabris en rula. 

 I'.lijenbeek en Exaeten in Limburg, Mei, Jiuii en Jidi. Doorn, Aug. In België bij 

 Leuven en in de Rijnprov. bij Crefeld en Düsseldorl' i. strumosa F. 



19. Mynnedoiiiii Eiichs. 



Kop van achteren weinig of slechts iets ingestioerd , het halsgedcelte veel breeder 

 dan de halve kop, de slapen minstens van achteren gerand ; de voorkaaks-splect door 

 tamelijk breede ivangcn van de oogen gescheiden , naar achteren verder dait de oogeit 

 reikende. Bovettlip in V midden dtiidelijk uitgerand. De binnenste achterkaaks-lob , 

 ofschoon zeer verlengd, gelijkt in vornt hef nteest op die van I_^o m cc hu sa , evenzeer 

 zonder eenig spoor van tandjes aan den biniteurand , met 3 of 4 dicht naast elkaar 

 liggende haakjes aan het uiteinde en daarachter lang en dicht behaard ; de buitenste 

 lob is zeer lang en slank. Ttveede liptaster-lid veel korter cit smaller dan het eerste. 

 Lichaam meer of minder breed ; het achterlijf , hetwelk sterk op'waarts gekromd kati 

 worden, met tamelijk par allele zijden. Gevleugeld. De epimerenvan het metasterntim den 

 achterrand der dekschilden overschrijdend. Pooten vrij lang en slank. Voortarsen \-ledig, 

 de middel- en achtertarsen ^-Icdig. Het eerste lid der achtertarsen veel langer dan 

 de twee volgende leedjes te samen. — De meeste soorten van dit genus leven bij mieren , 

 van de Europeesche de meesten bij Las i u s soorten , die van het sub-genus Myrmoeeia 

 bij Tap in oma e r r at ie u m. Zij verslinden de, nabij den ingang van het nest, rond- 

 loopende mieren, doch 'wordcii in het nest zelf door de mieren aangegrepen en verjaagd. — 



