VII. STAr'iivi.iN'iDAF,. - 25. Attieta. 4oS 



en breed, ccnigszins gewelfd, grooter en breeder d;ui de aanverwante l'nngi. Voorlijl' 

 diclit en ccnigszins rim'pelig l-.cstippeld. Pooien geelaciitig. Hij het g is het zesde onbedela 

 teroiet aan den top van 4 tandjes voorzien , van wellic de twee bnitenstc tamelijk spits 

 zijn. Lengte 2i-2èniin. Zeer gemeen in koemest , paddestoelen, mos, onder dorre bladeren, 

 op dierliiken afval, in aaiispoelsel en soms bij mieren. 



(vernacida Er., I'nsca Sharp) 11. laticollis Sieph. 



Sprieten geheel zwart. Bovenzijde zwart, de dekschiklen eeiiigszins brninzwart, liet uiteinde 

 van het achterlijf min of ineer roodachtig. Habitns van fimgi, doch smaller en meer 

 gewelfd, weinig glanzig, l)ehalve op het acli'tcrlijf; vooral in 't oog vallend door den kleinen, 

 smallcn, eeiiigsz'ins koge'lroiulen kop. Pooien donker, de knieën en tarsen geelachtig. Voorlijl hjn 

 en zeer dicht-, het acliierliif sterker besti])peld, minder dicht op het vierde en zesde lergiei. 

 Acliterlijf geleidelijk en slechts naar hei uiteinde sterk versmald. Lengte 2 mm. Zeldzaam 

 onder steen'en, mos, paddestoelen en plantenafval. Eenmaal bij Loosduinen. 



(limctaria Thonis.) 10. subsinuata Er. 



37 Achterlijf, ten minste naar het uiteinde, zeer verspreid bestippeld .tS 



Achterlijf overal duidelijk, doch minder verspreid bestippeld, zelfs op de laatste lergiien. Deze 



soort is zeer naverwant aan fungi, doch kleiner, met meer parallcle zijden, mecrgewelld, 

 minder glanzig en sterker behaard. Pekzwart, de sprieten bruin of roodbruin met lichieren 

 wortel, de dekschiklen soms bruinachtig. Halsschild zeer dicht en duidelijk-, de dck'childen 

 sterker en eenigszins rimpelig, diclil bestippeld. Pooien donkerder. Lengte 14—2 mm. Vrij 

 gemeen onder dorre bladeren, mos, in mest, vooral op moerassige plaatsen; ook bij 

 Formica r u f a 7. orphana Er. 



38 Vierde sprictlid iets langer dan breed. Lichaam glanzig zwart. Sprieten roestkleiirig, naar hel 



uiteinde berookt of geheel bruinachtig. Dekscliildcn veelal over het midden ccnigszins 

 bruinachtig. Pooien geelaciitig. Kop en lialsscliild lijn en dicht-, de dckschilden tamelijk 

 lijn en dV-ht en eenigszins 'rimpelig-, het achierli|f tamelijk lijn en vers|)reid bestippeld. 

 Halsschild kort, sterk verbreed , naar voren aanmerkelijk versmald, met stompe acliterboeken , 

 meestal met een basaalgrocfje en veelal met llaiiwe aanduiding van cene iniddengroel. 

 Achterlijf niet zeer .sterk versmald. Rij (nuiitgekleurde exemplaren is het lichaam geheel 

 geelachtig-rood en slechts hier en daar wat donkerder. Bij de var. orbata Er. is het lials- 

 schild iets langer en naar voren meer versmald, de dekschiklen zijn donker kastanjebruni 

 en de sprieten geheel zwartbruin. De var. diea/iila Kr. is kleiner dan het type, heelt lichter 

 gekleurde dekschiklen en bruine siirieten met lichteren wortel. Rij het i steekt het zesde 

 stcrniet iets kegelvormig uit en is aan den top afgerond; ook zijn de voorlaatste sprietleedjes 

 even lang als breed, bij het <? iets verbreed. Lengte 2 -2; mm. Zeer gemeen in planienalval, 

 onder dorre bladeren, tlood riet en stroo, mos, paddestoelen, onder zeewier op de stranden 

 en in aanspoelsel, soms ook bij mieren. De var. orbiita , welke vooral oji zand langs de 



zeeknst leeft, is volgens Ganglbaiur eene goede soort 8. fungi (.'.rav. 



Vierde sprictlid duidelijk vierkant, even bng als breed. Deze soort is naverwant aan de 

 lichter gekleurde exemplaren van fungi, doch is grooter, breeder, meer gewelld en sterker 

 glanzig. Sprieten krachtiger ontwikkeld, zwartachtig, veelal met roodachtigen wortel. 

 Lichaam langer doch minder behaard. Halsschild lijn en verspreid-, de dekscliilden dichter, 

 krachtiger en rimpelig-, het achterlijf vrij sterk en verspreid bestippeld. Halsschild korter, 

 sterk verbreed, naar voren aanmerkelijk versmald, met aangeduide acluerlioeken, over het 

 midden zwart, meestal met bruine zijden, niet een groef je aan de basis en het begin van 

 eene onduideliike middellijn. Dekschiklen iets gewelfd, roodachtig-geel . om hel schildje en 

 aan de buitenhoeken zwart. Uiteinde van het achterlijf donkerrood. Pooien geelaciitig. 

 Lengte 2', — 2^ mm. Onder mos en dorre bladeren in vochtige bosschen, in aanspoelsel, 

 keldervuil'' en soms bij Formica rufa. Vrij zeldzaam bij den Haag. 



([pulchra Kr.) 9. clientula Er. 



-io Derde sprieilid duidelijk korter dan het tweede. Halsschild en achterlijf aan de zijden lijnen 



onduidelijk bewimperd. Kleine zwarte soorten (Sub-gen. Datomicra Muls. & Rey). . . 40 

 Derde sprictlid niet of slechts zeer weinig korter dan het tweede. Halsschild en achterlijf 

 aan de zijden lang en duidelijk bewimperd 43 



40 Halsschild \\ maal zoo breed als lang. Sprieten naar het uiteinde zwak, doch duidelijk verdikt 41 

 Halsschild nagenoeg dubbel zoo breed als hing, naar achteren niet sterker dan naar voren 

 versmald, met duidelijke langsgroef. Deze soort is doorgaans iets grooter, breeder, meer 

 platgedrukt, zwarter "en minder dof dan celaia. Ook gelijkt zij op cene zeer kleine 

 ■'ag'atina, doch is meer platgedrukt en beeft het achterlijf naar het uiteinde iets ver- 

 smald. Lichaam zwart, eenigszins^ghuizig, de pooten bruin ; vrij dicht en kort-, ietszijdeachtig 

 grijs behaard, lijn bestippeld, duidelijk op de dckschilden, lijn en dicht op het geheele 

 achterlijf. Sprieten krachtig ontwikkeld, lang, het vierde lid even lang als breed, het 



