2o6 VII. Staphylinidae. — 25. Atheta. 



zevende tot tiende bij liet ^ nagenoeg vierk^uit, bij liet S een weinig verbreed, het eindlid 

 groot en langwerpig. Kop min ol' meer gegroeid. De deksdiilden iets breeder en ongeveer 

 \ langer dan het lialsschild. Rij het g is het zesde onbedekt tergiet aan den top van 4 

 kleine tandjes voorzien, bij het J iets nitgerand. Lengte iJ — 14 mm. (lemcen onder mos, 

 stecnen, afgevallen bladeren, plantenafval, in mest en in paddestoelen. C.roote exemplaren 

 met langere sprieten en inet bij het $ ingcdrukten kop, vormen A. Iiudierna Sliar|), 

 welke door GiiiigUuiiier als goede soort wordt aangemerkt. Even verbreid als het type. 



(vicina Kr., cclata Ths., bodicrna Sliarp) 13. zosterae Thonis. 



41 Achterlijf gelijkmatig en zeer dicht bestippeld 42 



Aclitcrlijt' naar het niteinde niet dicht bestippeld, eenigszins glanzig, bruin behaard. Deze 

 soort is naverwant aan gagatina, doch veel kleiner en met naar het uiteinde versmald 

 acbterlijr. Dot' brninzwart, de dekschilden veelal iets lichter. Voorlijf zeer dicht en duidelijk 

 bestippeld. Kop bij het $ al ol' niet duidelijk ingedrukt. Halsscltild tamelijk verbreed, naar 

 achteren niet meer versmald dan naar voren, niet stompe aclitcrhocken en meer ol' minder 

 duidelijke middcngroel'. Deksdiilden iets breeder en weinig langer dan bet halsscliild. Sprie- 

 ten kort, weinig naar bet uiteinde verdikt, het vierde lid iets breeder dan lang, het vijfde 

 tot tiende vrij sterk verbreed. Bij het g is het zesde onbedekt tergiet aan den to|) van 4 

 meer of minder duidelijke tandjes voorzien. Exemplaren met iets langere dekschilden en met 

 bij het (? ingedruktcn kop, vormen /l. germaim Sharp, welke door Gaiiglbaiier als goede 

 soort wordt aangemerkt. Lengte ij — li mm. Verbreid onder steenen, dorre bladeren, 

 drogen koemest, mos, paddestoelen, plantenafval, aas, achter boomschors en soins bij 

 mieren. De vorm germaiia bij Apeldoorn en Zutphen . . . (germana Sharp) 16. celata Er. 



42 Dekschilden korter dan of ongeveer even lang als bet halsschild. Lichaam verspreid en lang bruin- 



achtig behaard. Deze soort is zeer naverwant aan sordidula, doch iets breeder, iets meer 

 gewelfd en met meer parallele zijden, minder dof en vooral minder dicht en iets minder lijn 

 bestippeld, althans on kop en halsschild, die cenigszins gegroefd zijn. Sprieten korter en 

 dunner, het laatste lid kleiner en korter. Halsschild iels meer verbreed, bijna dubbel zoo 

 breed als lang, de dekschilden korter. Bij het g vertoont het zesde onbedekt tergiet 4 zwakke 

 tandjes aan het uiteinde. Lengte ij mm. Onder paarden- en varkensmest, in mos en achter 

 eikenschors. Zeer zeldzaam. Ziitphen, Arnhem, Nootdorp, Venlo en den Haag. 



14. canescens Siiarp. 

 Dekschilden langer dan bet lialsscliild. Lichaam fijn grijs berijpt behaard. Eene der kleinste 

 soorten van het genus. Lichaam vrij kort, eenigszins platgedrukt, dofzwart. Het voorlijfis 

 uiterst lijn en dicht-, het achterlijf iets minder dicht bestippeld. Pooteu berookt, de tarscn 

 geelachtig. Sprieten vrij krachtig ontwikkeld, liet vierde lid breeder dan lang, het vijfde 

 tot tiende aanmerkelijk verbreed. Kop eenigszins gegroefd. Halsschild niet bijzonder sterk 

 verbreed, naar achteren sterker versmald dan naar voren, met afgeronde acliterlioekeii , 

 duidelijk gegroefd. Dekschilden iets breeder en iets langer dan het halsschild, soms bruin- 

 achtig. Lengte i — i; mm. In drogen koe- en paardenniest, op niesthoopen en in aanspoelsel, 

 ook onder dorre bladeren, in paddestoelen en onder dood riet. Amsterdam, Hillegersberg, 

 Den Haag, Vorden en Velseu 15. sordidula Er. 



43 Achterlijf tot aan het uiteinde diclit bestippeld en lang behaard. Sprieten zeer krachtig ont- 



wikkeld, het vierde lid breed, de volgende leedjes tot aan het tiende geleidelijk iets in 

 lengte, doch niet iu breedte toenemende (Sub-gen. C ba e lid a Muls. & Rey). Glanzig 

 zwart, de dekschilden lichter of donkerder bruingeel, oin het schildje en langs de zijden 

 meestal zwartachtig, het uiteinde van het achterlijf bruinachtig. Sprietworicl pekbruin of 

 donker roodbruin, de pooten bruingeel. Voorlijf zeer diclit-, duidelijk en eenigszins rimpelig 

 bestippeld. Halsschild met een basaalgroefje en met eene fijne middellijn. Pooteu lang 

 behaard. Bij het $ is het zesde onbedekt tergiet aan het uiteinde iets nitgerand, bet 

 zesde stemlet is iets afgerond en steekt eenigszins uit; bij het S is het zesde sterniet 

 aan liet uiteinde iets uitgebogen. Lengte 2i - 3 mm. Vrij gemeen onder steenen, planten- 

 afval, koemest, aas, op mesthoopen , in paddestoelen, molm en .ichter boomschors. Ook 

 langs oevers in aanspoelsel 12. longicornis Grav. 



Achterlijf naar het uiteinde niet of slechts weinig bestippeld. Sprieten vrij slank, het vierde 

 lid niet of slechts zwak verbreed (Sub-gen. Dinietrota Muls. & Rey) 44 



44 De voorlaatste sprietlecdjes niet of slechts zeer zwak verbreed 45 



De voorlaatste sprietleedjes minstens de helft breeder dan lang 53 



45 Lichaam klein, lengte ij — ij mm. (Bad n ra Muls. & Rey) 46 



Lichaam grooter, lengte 2; — 3 mm 47 



46 Lichaam geheel zwart, vrij sterk glanzig, zeer lijn bebaard, de dekschilden soms brninzwart, 



de knieën en tarscn roodachtig. Kop fijn en niet dicht korrelig bestip|ield. Sprieten naar het 

 niteinde iets verdikt, zeer duidelijk bewimpcrd, de voorlaatste leedjes iets verbreed, het 



