VII. SiAPHVLiNinAE. — 25. Atiif.ta. 215 



biigsgrocl', soms met briiinaclitigc ramlen. Dckscliilden iets breciicr cii iets langer dan liet 

 lialsschiki. De eerste .5 onbedeUtc tergiieii lijn en weinig dicht-, het vierde en vijlde meer 

 verspreid bcstipiield. Bij liet $ is liet derde sprietlid sterU gezwollen, het zesde onbedekt 

 tcrgict afgeUnot, aan het uiteinde gekarteld en aan weerszijden van een sterk tandje voor- 

 zien; het zesde stcrnict steekt ver over liet zesde tergiet uit en is naar het niteinde sterk 

 versmald. Hij hec J is liet zesde onbedekt tergiet aan het uiteinde meestal iets ititgcbiigcn, 

 liet zesde sterniet breed afgerond of (J var. fiilripeiiiiis Muls. & Rey) uitgcrand. Lengte 

 25 — 3 mm. Gemeen in paddestoelen, rotte vruchten, plantenalval , aas, mest, dood stroo, 

 achter boomschors en soms bij Lasius fnliginosns. 



(sericans Grav., fungicola Kr.) 39. crassicornis V. 



84 Halsschild evenals de rest van de bovenzijde, geheel geelrood, de kop en een brccdc dwars- 



band op het achterlijf zwart. Deze soort heeft het voorkomen van dila t icor n is, doch 

 is minder glanzig, de dekscliilden zijn meer verspreid en fijner besiippcld. üij liet $ 

 vertoont het zesde onbedekt tergiet, in het midden aan den top, twee zeer stompe, iets 

 uitgeholde, brcede tandjes en aan weerszijden een kort, recht doorntje. Ook is zij aan 

 testaceipes navcrwant, doch kleiner, smaller en meer platgedrukt. Sprieten bruin met 

 roodachtigcn wortel, fijner en met kleiner vierde lid. Kop nagenoeg onbestippeld , hals- 

 scliild korter, zonder duidelijke langsgroef, verspreid bestippeld; de dekscliilden langer. 

 Achterlijf krachtiger, doch meer verspreid, bestippeld. Pooten geel. Lengte 2j mm. Onder 

 mos, dorre bladeren, diep liggende steenen en bij eene soort van het mieren-genus Atta, 

 soms vrij diep in het nest. Niet inl. In de Rijnprov. bij Ahrweiler. 



(subterranea Muls. & Rev) 



Halsschild zwart of bruin, slechts bij onuitgeklenrdc exemplaren roodbruin of geelbruin . . 85 



85 Dekscliilden bruingeel of roodgeel, veelal aan het schildje en in de achtcrlioeken zwartachtig. 86 

 Dekscliilden pekzwart of bruin, slechts bij oiuiitgekleurde exemplaren bruingeel yo 



86 Dekscliilden aan den achcerrand, binnen de achterhoeken, duidelijk uitgebogen. Glanzig zwart, 



lijn grauw behaard, dckscliiUlen gcclaclitig-roodbruin met liclitere schoiidcrhoeken. Sprieten 

 geheel geelrood. Pooten geelachtig. Halsschild met een basaalgroefje, evenals de dekscliilden 

 sterk rimpelig- en zeer dicht bestippeld. Bij het $ is het zesde onbedekt tergiet aan den 

 achterrand iets afgerond en lijn gekarteld, aan weerszijden in de achterhoeken meestal met 

 een sterker uitstekend tandje. Van nigritula onderscheiden door de lichtere sprieten, 

 het meer gewelfd, langs de zijden naar voren sterker afgerond halsschild, de meer ge- 

 welfde, aan den achterrand, binnen de achterhoeken, duidelijk uitgebogen dckschikien en 

 door de kenmerken van het g. Lengte aj mm. Achter boomschors en in boomzwainmen. 

 Niet inl. In de Pvijnprov. bij Elberfekl . ". . . (humeralis Kr.) (^palli d icorn i s Thoms.) 



Dekschilden aan den achterrand, binnen de achterhoeken, nauwelijks merkbaar uitgebogen . . 87 



87 Halsschild tamelijk glanzig, niet zeer dicht bestippeld 88 



Halsschild dof, zeer dicht bestippeld 89 



88 Halsschild duidelijk smaller dan de dekscliilden, hoogstens de helft brccder dan lang, fijn en 



tamelijk dicht bestippeld, veelal met een basaal-indruk en soms met eene oppervlakkige 

 middengroef. Eindlid der sprieten even lang als de twee voorafgaande leedjcs te zamen , 

 toegespitst. Lichaam zwart, het halsschild soms pekbruin , de dekschilden licht okcrgeel, 

 aan het schildje en in de achterhoeken bruinachtig. Sprieten bruin of roestrood, de 

 wortelleedjes en de pooten roodgeel. Overigens gelijkt deze soort zeer op trinotata, doch 

 is smaller en heeft meer parallele zijden; ook is het tvveede sprietlid korter en niet langer 

 dan het derde. Van nigritula is zij onderscheiden door de langere sprieten, het 

 minder verbreed derde tot tiende lid, het langer en minder verbreed halsschild en de 

 kenmerken van het f. Hij het $ is het zesde onbedekt tergiet aan den afgeknotten 

 achterrand lijn gekarteld en in de achterhoeken meestal van een duidelijker kerftandje 

 voorzien; het zesde sterniet overschrijdt het zesde tergiet zeer weinig en is breed afgerond. 

 Lengte 3 mm. Verbreid, onder rottende afgevallen bladeren en in rottende paddestoelen. 



(sublinearis Kr.) 41. xanthopus Thonis. 



Halsschild weinig smaller dan de dekschilden, nagenoeg dulibel zoo breed als lang, matig lijn 

 en vrij dicht, eenigszins ruw bestippeld, tusschcn de stippels zeer duidelijk gechagrineerd, 

 veelal met een ojipervlakkigen indruk voor het schildje. Eindlid der sprieten ongeveer de 

 helft langer dan het vooriaatste lid, geleidelijk toegespitst. Kop zwart, halsschild pekbruin 

 met lichtere randen of wel geheel roodbruin; dekschilden bruingeel, aan het schildje en 

 in de achterhoeken meestal bruin; achterlijf glanzig zwart, veelal aan het uiteinde en dik- 

 werf ook aan de basis roodbruin. Sprieten zwartachtig, de eerste 2 of 3 leedjes en de pooten 

 roodgeel. Hij het $ vertoont het zesde onbedekt tergiet, aan den afgeknotten achterrand, 4 stompe 

 tandjes, van welke de twee zijdelingsche gewoonlijk iets meer uitsteken. Het zesde sterniet 

 ' iets afgerond en uitgetrokken. Hij het 5 is het zesde onbedekt tergiet in het midden alge- 



