VII. Staphvi.inidae. — 25. Atheta. 223 



vuilgeel. Bij liet $ is het zesde onbedekt tergict aan den tO|) iets iiitgerand, liet zesde 

 sternict afgerond. Lengte 2; mm. Onder nn)s en in boommcilni. Niet inlandsch. In België 



hij Ploegsteert (,A u li c i Cli. lirisout) 



llalssciiild zonder verdiepte niiddellijn, met ccn dnlihclen indruk aan de basis. Vierde sprieilid 

 nagenoeg even lang als breed. Lichaam zwart, met weinig glans, zeer lijn behaard. Sprieten 

 bruinachtig met lichteren wortel, llalssciiild evenals de dekschilden uiterst diclu en lijn 

 bestippcld'. Dekscliilden ongeveer de helft langer dan liet halsschild, donkerbruin, aan het 

 uiteinde in hei midden gemeenschappelijk nitgeraud. Achterlijf aaii het uiteinde liclnbruin, 

 de eerste tergiten vrij dicht en lijn-, de laatsten zeer verspreid besti|)peld. l'ooten geel- 

 achtig. Bij het <? steekt het voorlaatste stemlet verder uit dan bij het ?. Lengte }}—}':, 

 mm. Onder dorre bkulereii, dood riet, in bossclien en moerassen, zeer zeldzaam. Ilij Mid- 

 delburg en Roermond. In de Ikigische prov. Linilnirg bij Ncerhaercn , in de Rijiipi'ov. 

 bij Crefeld en LIberfeKl 77- gemina Kr. 



[i8 liet tweede sjirietlid langer dan het derde. Sprieten bruin met lichteren wortel. Bovenzijde 

 van het lichaam geheel pekzwart of pekbruin, de dekschilden gewoonlijk iets lichter. Deze 

 soort heeft den habitus en de kleur van gemina, doch is meer zijdeachtig behaard, de bestip- 

 pcling is veel lijner en veel dichter op het voorlijf. Het achterlijf is vrij sterk en gelijkmatig 

 bestipncid. Kop niet gegroefd. Halsschild weinig verbreed, niet een zeer duidelijk groelje 

 aan de basis en met eene zwak aangeduide middengroef. Pooteii geelachtig, soms min of 

 meer berookt. Bij het t? is het zesde sterniet smaller en aanmerkelijk verlengd; bij het J 

 verbreed en duidelijk nitgeraud. Lengte 2 min. Onder zeewier en aans|>oclscl op zeeklei. 



Bij Amsterdam en Zierikzee 75- meridionalis Muls. 



Het tweede sprictlid even lang als het derde. Sprieten veel slanker, geheel roodgeel. Boven- 

 zijde van het veel vlakker lichaam jiekzvvart of pekbruin, de dekschilden en het uiteinde 

 van het achterlijf roodbruin. Halsschild in den regel inct eene duidelijke middengroef, grover 

 bestippeld dan bij me rid io n all s. Pootcn geheel geel. Bij het t? is het zesde sterniet 

 veel breeder afgerond, bij het ? veel sterker uitgcrand. Lengte 2;— 2.I mm. Op ziltigen bodem. 

 Langs het Y bij Amsterdam in April onder riet; ook bij Rotterdam en Bergen-op-Zoom 

 op zeeklei 7''<- marina Rey. 



119 Het tweede sprictlid even lang als het derde, het tweede tot vierde lid bij het rT biuneuwaarts 

 met lange witte haren bezet. De randlijn der wangen duidelijk (Sub-gen. Pel ti rga Muls. & Rey). 

 Eene der grootste soorten, met den habitus van e 1 011 ga t i'il a, doch nog vlakker en vooral 

 onderscheiden door de vuil geelbruine, matte kleur der dekschilden. Bovenzijde zwartbruiii, 

 vrij dof. Sprieten pekbruin, het eerste lid geelachtig. Kop uiterst dicht en lijn bestippeld. 

 Halsschild iets smaller dan de dekschilden, duidelijk breeder dan lang, met een oppervlakkig 

 dwarsgrocfje aan de basis en dikwerf nog met eene duidelijke aanduiding van eene geheel 

 doorloopende langsgroef, uiterst dicht cu lijn bestippeld. Dekscliilden iets langer dan het 

 halsschild, zeer dicht en lijn bestippeld, om het schildje iets donkerder. Achterlijf pekzwart, 

 de achterrand der ringen, alsook het zesde onbedekt tergict geheel geelbruin. De eerste 

 onbedekte tergiten dicht en duidelijk-, het vierde verspreid bestippeld, het vijfde nagenoeg 

 onbestippeld. Pooten geel. Bij het $ is het zesde onbedekt tergiet uitgerand, het zesde 

 sterniet ver uitgetrokken, naar het uiteinde sterk versmald en niet den breed afgeknottcn 

 of iets uitgeranden top sterk opwaarts gekromd. Bij het J is het zesde onbedekt tergiet 

 een weinig uitgerand, het zesde sterniet nagenoeg niet uitgetrokken en aaii den top afge- 

 rond. Lengte 3 — 4 mm. Op vochtige plaatsen onder dorre bladeren en langs rivieroevers. 



Verbreid doch niet gemeen 83. luridirennis Mannli. 



Het tweede sprictlid is iets langer dan het derde, het tweede tot vierde lid bij het <? gewoon 

 behaard. De rand der wangen naar voren zeer lijn, doch bij goed licht bezien tot aan de 

 achterkaaks-groef herkenbaai- (Sub-gen. Phryogora Muls. & Rey). Grooter en breeder dan 

 elongatula, onderscheiden door de donkere sprieten, waarvan slechts het eerste lid iets 

 lichter is, het mat glanzige, dicht en lijn behaarde voorlijf, de donker granwbruine dek- 

 schilden, wier kleur weinig van die van het overige lichaam afwijkt en het eenkleurig, 

 tamelijk glanzig pekzwartc achterlijf. Halsschild breeder dan lang, duidelijk smaller dan de 

 dekscfiildcm, van boven vlak, evenals de kop [lekzwart, in het midden aan de basis meestal 

 met een klein groefje. Dekschilden iets langer dan het halsschild. De eerste 3 onbedekte 

 tergiten dicht eu duidelijk-, het vierde verspreid-, het vijlde niet bestippeld. Pooten geel- 

 achtig. Bij het $ is het zesde sterniet lang-driehoekig toegespitst, de spits zelve iets afge- 

 rond. Ook is het voorhoofd iets ingedrukt en het halsschild van een duidelijk groefje 

 voorzien. Lengte 3i — 3-2 mm. Niet zeldzaam op vochtige plaatsen onder dorre bladeren 

 en stcenen. Ook langs rivieroevers .... (hygrobia Muls. & Rey) 78. hygrotopora Kr. 



120 llalssciiild nagenoeg even breed als lang. Derde sprictlid nagenoeg even lang als het tweede 

 (Sub-gen. Dilacra Thoms.). Bovenzijde zwart, lijn en uiterst dicht behaard, dekschilden 

 bruin. Sprieten donkerbruin met lichteren wortel. Halsschild iets smaller dan de dekschilden, 

 met een ondiep basaalgrocfje, dat niet zelden geheel ontbreken kan, dicht en uiterst lijn 



