544 VII. Staphylinidae. — Brachida. — 42. Oligota. 



Brachida Muls. et Rey. 



Dit ,ii-fints onderscheidt zie/i Tan de heide vorige genera , doordat de eene voorkaak 

 twee tandjes aan den top heeft en het eerste liptaster-lid sterk verdikt is. Lichaa?n 

 kort en breed^ sterk gewei fd. De voortzetting van het mcsosternum is breed en reikt 

 tot aan den achter rand der middelcoxae , is in het midden iets versmald en aan het 

 uiteinde zeer breed en vlak uitgcrand. 



De eenige Eitropeesche soort zou ook in Nederland kunnen worden aangetroffen. 



Door lic korte, brccde geiinanie lierinncrt deze soorc cciiigszins aan En cepli al iis; zij is 

 vooral in 't oog vallend door liet gewelfde, vrij lang en dicht bruin bebaarde, tamelijk 

 glanzige, bruinzwarte lichaam. De eerste 4 sprietleedjes en de pooien roodachtig, de zijden 

 van bet balsscbild veelal brtiin en de tergitcn iets roodachtig gerand, soms de eerste 

 aciuerlijfsringen geheel roodachtig. Sprieten geleidelijk verdikt. Kop, balsscbild en achterlijf 

 lijn en dicht-, de dekschilden sterker en dichter bestippeld. Dekschilden iets breeder en 

 even lang als bet balsscbild. Aclitcrlijf verbreed, breeder dan de dekschilden. Hij liet $ 

 vcrtoonen de dekschilden een bultje nabij den naadhoek; ook is bet zesde onbedekt tergiet 

 zwak uitgerand. Lengte \\ — i^ mm. Onder mos, dorre bladeren, plantenafval, in boom- 

 zwammen; soms rondvliegende. Volgens Sharp zou dit diertje, evenals Encepbalus 

 com|)licans het achterlijf tot over den kop heenbnigen. Niet inl. In Noord-Frankrijk en 

 in de Rijnprov. (Abrdal) (notha Er.) (exigua Heer) 



IV. Tribus Oligotini. 



42. Oligota Mannerh. 



Lichaam zeer klein. Sprieten \o- ledig, knotsvormig verdikt en samengcdrukt. 

 Bovenlip van voren af geknot of uitgerand. Voorkaken ongelijk , de eene aan de basis 

 sterk verbreed, van buiten in het midden diep ingesneden , ?'a.n binnen ongetand; de 

 andere slank , in V middeti van den buitenrand ?ninder ingesneden , in V midden vafi 

 den binnenrand met een krachtigen tand. Alle tarseii /[-ledig. Gevleugeld. — De larve 

 van O. f lav ie or n is is door Rey, Heeger \) en Ganglbauer , dievan apicata door 

 Rey beschreven. — De soorten van dit genus leven , met hare larven , vooral van 

 Acariden en worden veelal gevonden op de bladeren van verschillende planten , die 

 door dezen bnü00?id zijn. 



Van de 11 Europeesche soorten konten 5 in Nederland en 3 in het aangrenzend 

 gebied voor. 



1 Lichaam kort-ovaal, tamelijk breed. Achterlijf kegelvormig. Habitus van eene kleine Ilypo- 



c y p t u s (Sub-gen. H o 1 o b u s Sol.) 2 



Lichaam min of meer met parallcle zijden. Habitus van eene zeer kleine Aleocbara (Sub- 

 gen. Oligota i.sp.) 3 



2 Het uiteinde van bet acbterlijl', evenals het overige gedeelte van het lichaam, sterk glanzig 



zwart. Sprieten geel, de pooten geelbruin. Sprietknots 3-ledig, scherp afgescheiden. Lichaam 

 brced-ovaal, gewelfd, viij lang, verspreid grijs behaard, zeer lijn bestippeld; de dekschilden 

 sterk rimpelig-, bet achterlijf dichter bestippeld. Dekschilden j langer dan het balsscbild. 

 Lengte ongeveer i mm. Onder aanspoelsel, dorre bladeren, mos, in vuil uit dierenhokkcn, 

 plantenafval en soms bij mieren. Zeer zeldzaam. Zierikzee en Arnhem. 5. flavicornis Lacord. 

 De laatste acbtcrlijfsringen en de pooten geel. Sprieieu met eene geleidelijk verdikte 5-ledige 

 knots. Halsschild en dekschilden hetzij zwart, hetzij pekbruin of rocstklenrig; lijricreu dichter 

 behaard dan flavicornis. Ook is de bestippeling van balsscbild en dekschilden dichter, 

 o]) het achterlijf meer verspreid en meer oppervlakkig. Sprieten krachtiger ontwikkeld, geel- 

 achtig. Lengte bijna 1 mm. In kelders, O]) zwammig hout en in vuil, onder doode dieren, 

 mos, bcukenzwammen en soms in schepen met eene lading aardnoten. Niet inl. In Olden- 

 burg, op eene rotte okkernoot (apicata Er.) 



3 Vrij groote soorten met tamelijk breed lichaam. Sprietknots 4-ledig 4 



Kleine soorten met tamelijk smal lichaam. Sprietknots 3-ledig 5 



4 Lichaam i — l-t mm. lang. Geheel zwart, de sprieten, bet uiteinde van het achterlijf en de 



pooten geelbruinachtig, de dijen berookt. Lichaam dicht en lijn bebaard; de bestippeling op het 



1) llecyer beschreef deze larve ten uiircihle als die van (ijro]))!; 



