VII. Stai'iivlinidae. — 49. Habrocerus. — 50. IIyi-ocyptus. 251 



onlieck-kt tcrgict cciiigszins afgckiiot en vMt licn aclucrrand met linrstcllrircn bezet; liet 

 vijfde sterniet nagenoeg even /eer verlengd als liec vijl'dc onbedekt tcrgiet en van acbtcrcn 

 breed algeknot; liet zesde sterniet niet verlengd. Lengte 2è— 2,? ™»\. Vooral in bossclicn 

 onder dorre bladeren, o. a. gemeen in de omstreken van den Maag. De larve en pop zijn 

 door Rcy besebreven i- capillaricornis Grav. 



IV. Sub Familie T A C H Y 1' O R I N A E. 

 Xlll. Tribus II Ypoc YPTINI. 



50. Hypocyptus Mannerli. 



£>// ,>;t'/u/s ts zeer in V oo^i:; vallend, doordixi het zeer kleine lichaam het -eermogcn 

 heeft, om tengevolge van het afivaarts huigen van kop en halsschild en liet intrekken 

 van het achterlijf, ecne min of meer kogclvormige gedaante aan te nemen; daardoor 

 herinnert het eenigszins aan Agathidium. Bc kop^ is zeer breed en kort, tegen de 

 borst teruggeslagen en aan de onderzijde aan weerszijden, tot aansluiting aan de voor- 

 coxae, uitgehold. Sprieten 10-ledig. Kaaktasters matig lang, duidelijk \-ledig , met dui- 

 delijk priemvormig eindlid. Halsschild dicht tegen de dekschilden aansluitend, met boog- 

 vormig in den voorrand overgaande zijden. Bij het ê is het zesde sterniet driehoekig 

 uitgesneden. Tarsen 4-ledig, bij het i het eerste lid der voortarsen meer of minder 

 verbreed. — De soorten van dit genus leven tusschcn gras, onder plantcnafval, dorre 

 bladeren, rietbundels, vermolmde boomschors, in aanspoelsel, soms tusschen mieren en 

 cene enkele soms in aantal op de bladeren van Corylus. 



Van de 11 Europccsche soorten komen 5 /;/ Nederland voor. 



1 Zevende sprietlid iets langer en veel dikker dan liet zesde; bet aciitstc tot tiende lid eenigszins 



tot eene knots verdikt. Glanzig zwart, lijn aschgraiivv bebaard. Sprieten en pootcn geel- 

 bruin, de randen van bet lialsscbild breed geel; dekscbilden en uiteinde van bet acbterhjt 

 meer bruin. Acbterboeken van bet balsscbild bijna reebt. Dekscbilden iets langer dan liet 

 lialsscbild, uiterst tijn en dicbt bestippeld. Achterlijf duidelijker en meer verspreid belia.ird 

 en bestippeld. Bij bet $ is bet eerste lid der voortarsen iets dikker, bet zesde sterniet 

 aan bet uiteinde diep driehoekig uitgesneden. Lengte i — ij^ mm. Gemeen onder dorre 

 bladeren, steenen, mos, oud bout, in aanspoelsel, soms bij mieren en in Zuid-Limburg 

 in groot aantal, des zomers, op de bladeren van Corylus 1. longicomis Payk. 



Zevende sprietlid niet langer en ook niet dikker, veelal zelfs korter dan bet zesde; het 

 achtste tot tiende lid daardoor meer plotseling tot eene duidelijk afgescheiden knots 

 verdikt ^ 



2 Achterhoeken van het halsscliiUI duidelijk aangeduid, bijna recht of eenigszins stomp ... 3 

 Achtcrlioekcn van het halsschild volkomen afgerond 4 



3 Sprieten geheel lichtgeel. Lichaam glanzig zwartbruin, fijn en dicht grijs bebaard, vooral op 



de dekschilden, die eenigszins dof zijn; zeer diclit en uiterst lijn bestipiield. Aclucrhockeii 

 van het halsschild eeniï;szins stomp. Dekschilden slechts iets langer dan bet_ halsschild. 

 Achterlijf veel minder bestippeld en behaard. Sprieten en pootcn lichtgeel, bet uiteinde van 

 bet achterlijf roodachtig; halsschild en dekschilden veelal eenkleurig bruin, de randen van 

 bet halsschild meestal geelachtig. 13ij het <? is het eerste lid der voortarsen veel dikker 

 dan het tweede. Lengte 1 mm. Onder steenen, in vermolmd hout en soms bij niieren. 

 Zeldzaam. Den Haag en in Limburg bij VVyln5 2. seniinulum Er. 



Sprieten zwart of bruin, met min of inccr liclneten wortel. Deze soort is zeer verwant 

 aan seminnluin, doch is geheel zwart. De zijden van het halsschild, de coxae en de 

 tarsen geelaclitig-bruin; het uiteinde van het achterlijf soms bruin. Dekschilden op het 

 midden soms bruinachtig; de achterhoeken van het halsschild zijn scherp aangeduid, bijna 

 recht. Bij het $ is het eerste lid der voortarsen slechts iets verdikt. Lengte 4^1 niin. 

 Onder vochtig mos, dorre bladeren, aanspoelsel, soms in )iaddcstoeleu op weilanden, of 

 in eikenmolm. Verbreid, doch niet algemeen .... (nigripes Pandellc-) 3. ovulum Heer. 



4 Sprieten geheel geel. Dekschilden over bet midden breed rood gevlekt, overigens zwart. 



Iets grooter dan seniinulum, dichter bebaard, de zijden van bet halsschild breed geel- 

 achtig. De laatste twee achterlijfsringen en de pooten geelachtig; de 4 achterdijen meer 



