VII. Staphvlinidae. •- 52. Tachinus. iS5 



Sprieten geheel zwart, of slechts het eerste liJ gedeeltelijk ruod. Deze soort is zeer verwant 

 aan hunieralis, doch veel kleiner, smaller, meer verlengd en meer glanzig zwart. De 

 zijden van het halsscliild, vooral naar de basis, zeer smal donkerrood gezoomd. Dcksehil- 

 dcn, de randen der achterlijl'sringen en de pooten donkerrood; de deksehililen over het 

 midden herookt. Halsschild zeer lijn hestippeld; dekschilden tnsschen de lij'nc bcstip|)eling 

 uiterst lijn gechagrineerd ; achterlijf iets lijner bcstippcld. iiij het ^ liet zesde onbedekt 

 tergiet als bij hnmcralis gevormd, het vijfde en zesde sterniet als bij rufipes. 15ij het 

 J is het zesde onbedekt tergiet drielobliig, de middelste brcedere lob is scherp toegespitst. 

 Onnitgekleiirde exemplaren zijn meer lichtrood of geelachtig. Lengtes— 7 mm. Niet zeldzaam. 

 In koe- en paardenmest, mensclien-uitwerpselen en in rottende paddestoelen . 7. Havipes V. 

 Lichaam breed; het halsschild even breed als de dekschilden, breed roodachtig omzoomd. 

 Sprieten met roodaclitigcn wortel '° 



10 Uestip()eling niterst lijn, doch minder dicht en niet rimpelig. De basis der dekschilden is vooral 



nabij liet schildje lichter gekleurd of vertoont aldaar eene eenigszins geelroode, min ol meer 

 driehoekige vlek. Metasterniim zonder groefjcs. Deze soort is zeer verwant aan hunie- 

 ralis, docli doorgaans iets kleiner; ook zijn de dekschilden iets korter. Bij het <? is het 

 zesde onbedekt tergiet aan den top nitgerand, het zesde sterniet met korte tandjes; bij het 

 $ eindigt de iniddenlob in eene lange scherpe punt, welke even lang is als de lijne zijdoorntjcs. 

 Lengte 5^—7 mm. In rottende paddestoelen, paardenmest, dorre bladeren, ook rondvlie- 

 gende. Niet inlandseh. In de Rijnprov. bij EIberfeld en in het Ahrdal i) • Cpro^i'^''^ '^''O 

 Besti]ipeling niterst lijn, dicht en eenigszins rimpelig. De basis der dekscliilden is naar het 

 schildje niet lichter gekleurd. Metasternum aan den achterrand met eene diepe middellijn 

 en aan weerszijden daarvan met een langwerpig groefjc. Met r u l"i pen n is de grootste 

 soort van het genus en evenals deze glanzig zwart. De zijden van het halsschild breed-, 

 de voor- en achterrand smaller rood gezoomd. Dekschilden roodachtig, over het midden, 

 vooral naar het uiteinde, berookt, zeldzamer geliecl roodaclitig. De randen der aclitcr- 

 lijfsringen, benevens de pooten, eveneens rood. De bestippeling op het achterlijf min- 

 der dicht. Ilalsscliild breed, sterk naar voren versmald, met nagenoeg afgeronde achter- 

 hoeken. Dekschilden veel langer dan het halsschild. Bij het <? het zesde (Mibedekt tergiet 

 aan den top driehoekig nitgerand, het zesde sterniet smal uitgehold en tamelijk breed, 

 hoekig uitgesneden; het vijfde sterniet breed uitgehold. Bij het S het zesde onbedekt tergiet 

 drielobbig, de middelste lob als een breed plaatje, waarvan het uiteinde eenigszins uitge- 

 trokken is; het zesde sterniet met korte, bewimperde slipjes. Lengte 6J-7è mm. Niet zeld- 

 zaam. Onder mensclien-uitwerpselen, aan aas, onder koemest, op rottende paddestoelen en 

 onder vochtige spaanders van afgehakte boomstronken 8. humerahs Grav. 



11 Halsschild langs alle randen of minstens langs de zijranden, zeer scherp geel of roodachtig- 



geelbruin gezoomd. Sprieten grootendeels zwart of zwartbrnin, het vijfde tot elfde lid 



verlengd '^ 



Halsschild zwart, soms langs de zijden een weinig uitvloeiend liruinachtig 14 



12 De voorlaatste sprietleedjes niet langer dan breed i3 



De vooriaatste sprietleedjes duidelijk langer dan breed. Lichaam pckzwart, de voor- en achter- 

 rand van het halsscliild smal-, de zijden tamelijk breed roodachtig geelbruin, de dekschilden 

 roodachtig geelbruin, langs den naad en aan den buitenrand, voor de achterhoeken , meer of 

 minder uitgebreid, zwartachtig. Sprictwortel en pooten roodgeel. Kop en halsschild zeer lijn 

 gechagrineerd en eenigszins verspreid bestippeld. Dekscliilden !, langer dan het halsschild, 

 zeer lijn gechagrineerd, iets sterker en dichter dan het halsschild bestippeld. Achterlijf zeer 

 tijn en vrij diclit bestippeld. Bij het ^ is de middenlob van het zesde onbedekt tergiet in 

 twee tanden gedeeld, het vierde sterniet in 't midden iets ingedrukt, het vijfde sterker 

 ingedrukt en aan den achterrand oppervlakkig nitgerand, het zesde in twee matig lange, 

 iets gekromde hoornen gedeeld. Bij het $ is de middenlob van het zesde onbedekt tergiet 



in twee zeer lange, smatle, scherpe doornen verdeeld, welke even lang zijn als de smalle, 

 priemvormige zijlobben. Lengte 5— 6^ mm. Niet inlandseh. Zij zou in de Rijnprov. bij 

 EIberfeld gevangen zijn . . ' (m arg'" ^ cus Gylh.) 



13 Halsschild aan de zijden en aan de basis breed geelachtig omzoomd. Dekschilden duidelijk 



langer dan breed, met een klein schondervlekje, dat veelal tot een smalleii langsband ver- 

 lengd is, benevens een min of meer brecden zoom aan het uiteinde roodachtig. De acliter- 

 lijfs-ringen zijn roodachtig gerand. Bij niet volkomen uitgekicurde exemplaren is de naad 

 der dekschilden ook min of meer geelachtig. Bij het <? steekt de middenlob van het zesde 

 onbedekt tergiet sterk uit, en is door eene" hoekige insnijding in twee tandjes gedeeld; het 

 derde, vierde en vijfde sterniet is eenigszins ingedrukt; het vijfde nitgerand en het zesde 

 in twee gekromde hoornen gedeeld. Bij het ï is de middenlob van het zesde onbedekt 

 tergiet in twee slanke, scherpe doornen uitgetrokken; het zesde sterniet met bewimperde 



1) Een Belgisch fxeiiijihiar uil Fleurus (icill. Ilii'urI) i» buuiiTali 



