270 VII, Staphylinidae. — 6i. Heti-.uothops. — 62. Velleius. — ó.-j, Quedius. 



licc uiteinde der dckschilden , soms ook de scliüudcrs, de randen der acliterlijfsringcn en liet 

 uiteinde van liet aeliterlij f roodachtig. Pooten geelacluig. Deze soort is in 't oog vallend door 

 liet naar voren en naar achteren sterk toegespitste lichaam en der smallen, eenigszins 

 langucrpigcn kop. Halsschild naar voren sterk versmald. Achterlijf fijn en niet zeer dicht 

 bestippeld Soms is het halsschild roodhriiin ; (Jiuiitgeklciirde exemplaren zijn geheel geel- 

 bruin, liij het g is het zesde sterniet minder scherp en hrcedcr ingesneden, dan hij de 

 vorige soorten. Lengte 34—4^ mm. Vrij gemeen onder dorre bladeren, mos, in "aan- 



spoelscl en op het zand der duinen; soms bij mieren 3. dissimilis Grav. 



Sprieten korter en dnnner, geheel zwart. Dekschilden meer versjireid hestippeld. Lichaam 

 geheel diep zwart, glanzig. Pooten bruingeel, de achterdijen donkerder. Kop iets korter 

 dan bij dissimilis. Achterlijf fijn en weinig dicht bestippeld. liij het <? is het zesde 

 sterniet niet diep ingesneden. Lengte 3J— 4 mm. Onder mos, in paddestoelen, aanspoelsel 

 en op vochtige weilanden. Soms hij Lasiiis fnliginosus. Vrij zeldzaam; den Haag, 

 Nootdorp, Breda, Amsterdam 4. quadripunctula Grav. 



62. Velleius Mannerh, 



Dit ,\^ciuis onderscheidt zieli van Quedius, doordal de sprieten vaii af het vierde 

 lid duidelijl; ,i^'ezaa,i;d zijn , aangezien het vierde tot tiende lid naar binnen in eene 

 breede , aan den top iiitgerande divarsplaat verbreed is Bovenlip in ticee a/geronde 

 lobben i^edeeld. Voorkaken aan den binnenrand van een dnbbelen tand voorzien. Onder- 

 zijde van den kop met krachtig ontwikkelde en geheel naar voren reikende langslijsten. 

 Halsschild breed schijfvormig , aan de zijden en aan de basis sterk afgerond , in V 

 midden tamelijk geiciel/d en aan de zijden sterk neergedrukt — De larve van V. dila- 

 tatus, welke het eerst door Pfenshnv in de nesten van Vcspa crabro werd aan- 

 getroffen , werd door Schiödte , Rougcf en Fauvel beschreven. Over de ont^vikkeling en 

 levenswijze berichten Rouget en Ernc. 



De eenige Europeesche soort komt ook in Nederland voor. 



Licliaam groot en krachtig gebouwd; glanzig zwart, de kop en de dekschilden iets dotter. 

 Dekschilden en achterlijf dicht behaard. Halsschild veel brecder dan de dekschilden, hoog 

 gewelfd, met vlak uitgebreide zijden, vooral aan den zij- en achterrand sterk iriseerend. 

 Dekschilden ongeveer even lang als het halsschild, tainelijk fijn en dicht-, liet iriseerendc 

 achterlijf sterker en minder dicht bestippeld. Bij sonimige exemplaren zijn de pooten en de 

 dekschilden meer roodbruinachtig. Bij het $ is de kop grooter; het zesde sterniet aan 

 den top iets uitgerand. Lengte 16 — 20 mm. Deze soort leeft in de nesten van Vespa 

 crabro. Zij bevindt zich ook soms dtiarbnitcn in boomstronken, ondei mos of achter 

 boomschors, aan uitvloeiende sappen van eiken eii paardenkastanjes, onder sieenen, dorre 

 bladeren, aan rottende dierlijke stoficn en zelfs in keldervuil, of 'savonds Vespa crabro 

 navliegcndc. De larve schijnt in de wespennesten te leven van de uitwerpselen der wespen 

 en hare larven. Eenmaal in Juli op het landgoed „ Oranje-Nassan '' bij Wageningen. Ook 

 bij Roermond in Mei. Zij zon bij Doetinchem niet zeldzaam zijn. In België'hij IMaeseyck, 

 in de Rijnjirov. bij Cleef, Crefeld en Diisseldorf 1. dilatatus F. 



03. (Quedius Stopli. 



Dit genus herinnert in habitus zeer aan Philonthus, doch is daarvan gemak- 

 kelijk te onderscheiden doordat de langslijsten aan weerszijden op de onderzijde van 

 den kop dan eens geheel naar voren , dan eens slechts tot aan het midden der oogen 

 reiken, terwijl bij Philonthus deze langslijsten slechts hoogstens aan de basis van 

 den kop aangeduid zijn. Voorkaken naar het scherpe uiteinde gekromd, in de rust 

 over elkaar gekruist , in 't midden getand. Sprieten geitwon. De middelschenen krachtig-, 

 de achterschencn fijner en minder- , de voorschenen bijna niet gedoomd. Alle tarsen 

 ^■ledit;, aan de voor tarsen de eerste 4 leedjes kort en meer of minder sterk verbreed. 

 — J)e larve van Q. fulgidus is door Bouché en Schiödte, die van cruentus door 

 Xambeu, de larven van ochripennis var. n igr ocoe rv leu s , cinctus, rufipcs, 

 semiaeneus en de 'eermoedelijke larven van obliteratus en boops zijn door 

 Mulsant en Rey beschreven , de lan<e en pop van fu liginosu s door Waterhouse , 

 de larve en pop vau molochinus door II'. Kolbe , de larve van scintillans en de 

 pop van attenuatus door l'erris , de pop van molochinus door Riley en Pdnvel, 



