278 VII. Staphylinidae. — 65. Emus. — 66. Ontholestes. — 67. Staphvlinus. 



I,icli;i:im op de bovenzijde bronzig-zwart, op de onderzijde violet. Kop, lialsscliild, O]) den 

 aciuerrand na, de laatste 3 onbedekte tergiten , de zijden van bet vierde-, en de basis 

 van het vijfde stcrniet lang en ditlit gondgeel bebaard. Dekschilden aan de basis zwart-, 

 bet overige gedeelte ascbgranw vlekkig bebaard. Het gebcelc licbaam zeer diclit en lijn 

 rimpelig bestippeld. Bij bet g is de kop grooter, de trochanters der aebterpootcn lang haak- 

 vorniig verlengd en de acbtersclienen een weinig gekromd, bet zesde sterniet iets nitgerand. 

 Lengte 18 — 24 niin. Aan aas en vooral in koe- en paardenmest. Ook onder stcenen en 

 soms aan iritvlociende buomsappen. Verbreid docb over 't algemeen zeer zeldzaam. Niet 

 zeldzaam op Texel. Soms vliegt zij rond i. liirtus L. 



(36 Ontholestes Ganglb. 



(Leïs to troph lis Kraatz, nee Perty). 



Dil ,irciius is van Staphyliinis vooral onderscheiden door het breedere meso- 

 sterniim , dat over het midden scherp ^''ekietd en aan het uiteinde breed afgerond is. 

 Oogen niet geheel op de bovenzijde van den kop geplaatst. Sprieten tamelijk slaak , 

 7iaar het uiteinde niet verdikt. Halsschild met vooruitstekende of spitse voorhoeken. 

 Sche?ieH gedoomd. De eerste 4 lecdjes der voortarscn sterk verbreed. 



Van de 5 Europeesche soorten komen 2 in Nederland voor. 



Tasters en pooten roodacbtig-geel, de dijen breed zwart gevlekt. Oogen ongeveer even lang 

 als of slechts weinig langer dan de slapen. De eerste sprietleedjes roodgeel. Licbaam geheel 

 bedekt met eene zeer dichte, brninachtig-grijze beharing, in golvende vlekjes op het voorlijf, 

 waarvan de grondkleur min of meer bronzig is. Schildje met eenc dubbele fluwcelzwarte 

 vlek. De eerste 4 onbedekte tergiten, in eene dubbele rij, fltiweelacbtig zwart of bruin gevlekt; 

 naar het uiteinde van bet achterlijf is de dichte beharing donkerder, de onderzijde is irisce- 

 rend. De bcstippeling van het licliaam is zeer dicht; op den kop en bet balsschild lijn en 

 rimpelig, op de dekschilden iijn korrelig, op het achterlijf meer verspreid. Bij het $ is het 

 zesde sterniet vrij diep nitgerand en voor de uitranding driehoekig neergedrukt en glad. 

 Lengte 13 — 17 inm. Vrij gemeen in bosschcn onder aas, in rottende paddestoelen en planten- 

 afval. Ook in koemest en op incstboopen (nebiilosus F.) i. tessellatus Fourcr. 



Tasters en pooten zwart, bij ab.c. 'HaroUli Eppelsh. het uiteinde der dijen, de schenen en 

 tarsen licht roodbruinachtig. Oogen meer dan dubbel zoo lang als de slapen. Deze soort 

 heeft den habitus en de kleur van tessellat us, doch is veel kleiner. De eerste sprietleedjes 

 roodgeel. Kop en halsschild minder dof, meer liclit bronskleurig en veel sterker bestippeld. 

 Halsschild niet meer parallele zijden en meer afgeronde achterhoeken. Achterlijf zwart, 

 veelal de eerste tergiten min of meer bronzig; de eerste 4 onbedekte tergiten gewoonlijk 

 goudbruin behaard, elk in het midden met twee groote fluweelzwartc vlekken, de basis 

 van het vijlde en zesde tergiet met een zilvergrijzen, uit convergcereiide en divergeerende 

 haren bestaanden dwarsbaiid. Bij het $ is de kop grooter dan bij bet $ en de insnijding 

 van het zesde sterniet als bij tcssellatus. Lengte \o —\i\ inm. C'.euieen op dierlijke ovcr- 

 blijlsclen, in rottende plaiiteiistolVen, koemest en ondersteenen. Ook veelvuldig opwegen, 

 in den zonneschijn, rondloojieiide 2. murinus L. 



67. Staphjiiniis L. 



Lichaam lang gestrekt ., met tamelijk parallele zijden. Bovenlip tjvcclobbig. Voor- 

 kaken sterk gekromd , in V midden van den binnenrand gewoonlijk met 2 , t, of meer 

 tanden , of slechts met i tand , ook wel van binnen ongetand en alsdan sikkel- 

 vormig. Kin zeer kort en breed , van voren soms meer of minder uitgebreid vliezig en 

 niet scherp va>i het middelste hoornachtige gedeelte der onderlip afgescheiden. Tong 

 kort , in 7 midden gegroefd , aan het uiteinde gespleten of uitgerand. Paraglossen 

 tamelijk breed , divergcerend en gekromd , de totig meestal overschrijdend , aan den 

 binnenrand dicht behaard. Middel- en achterschenen altijd gedoomd, de voortarsen in 

 beiae seksen verbreed en op de onderzijde zolig. — JJc larve en pop van S. o Ie n s 

 zijn door Heer en Pissot beschreven , de larve van olens ook door Sehiödte , van 

 caesareits door Thomson en de larven 7'aii fubescens, op ht halm i cu s , chal- 

 cocefhalus, pedator en si milis door Rey. — De soorten van dit genus leven 

 UI aas, mest, rottende planteustoff en en onder mos en steenen. 



Van de 47 Europeesche soorten komen 20 ia Nederland en 4 /// het aangrenzend 

 gebied voor. 



