282 VII. Staphylinidae. — 67. Staphvlinus. 



18 De eerste 4 onbedeUte tergiten met cene gele haarvlck. Halsscliild zonder duidelijke gladde 



iniddellijn, doch met twee langsrijen van grootere rugstippels, cveii lang als breed en zeer 

 diclit bcstippeld. Licliaam pekzwart of bniinzwart, min oF meer bronzig, vooral op kopen 

 halsscliild bruinachtig behaard. Uiteinde der sprieten, de tasters, de schenen en de tarsen, 

 ol wel de sprieten en de pooten geheel roodbruin. Kop als bij pi ei pen nis gevormd, 

 tamelijk fijn en diclit bcstippcld. Dekscliilden even lang als het halsscliild. Bij het $ is het 

 zesde sterniet van achteren breed en zeer stomp bochtig iiitgerand. Lengte 13 — 155 mm. 

 Niet inl. In de Rijnprov. bij Diisseldorf; ook in België (coll. IFesmacly Ik zag exemplaren 

 van Reuter (Mus. y. d. Poll') en Gaiiglbaticr (Weener Hofmuseum") . . . . (mus Brullé) 



Achterlijf op de bovenzijde met 5 lichter behaarde, geelgrauwe langslijnen en met enkele 

 gladde stip|ien. Halsscliild met eene breede, gladde iniddellijn en aan weerszijden daarvan 

 met eene rij grootere stippels, even lang als breed, matig lijn en dicht-, aan weers- 

 zijden van de middellijn niet of slechts weinig dichter bestippcld. Licliaam zwart of pek- 

 zwart, bruinachtig behaard. Kop en halsscliild glanzig, gewoonlijk met bronsglans; de dek- 

 schilden zwartbruin, veelal bruinrood. Het uiteinde der sprieten, de tasters en tarsen rood- 

 bruin. Kop vrij groot, weinig smaller dan het lialsschild, naar achteren iets verbreed, eenigszins 

 driehoekig, met weinig afgeronde achterhoeken, aan de basis nagenoeg recht afgesneden , in 

 het midden tamelijk lijn en verspreid-, achter de oogen vrij dicht bestippeld. Dekschilden 

 iets korter dan bet halsscliild, uiterst dicht rimpelig bestippeld. Bij het g is het zesde ster- 

 niet in het midden van den achterrand uitgebogen. Lengte 12 — 17 mm. Niet zeldzaam onder 

 mos, dorre bladeren, steenen, rottende paddestoelen, vooral in bosschen der duin- en 

 heidestieken 14. picipennis F. 



19 Achterlijf op de bovenzijde inet vijf lichtbehaarde langsstrepen en in den regel met vele 



kraclitige, gladde stippen bezet. Deze soort is naverwant aan picipennis, doch kleiner en 

 slanker. De kop is kleiner, veel smaller, aan de zijden sterker afgerond en naar achteren 

 niet verbreed. Halsscliild smaller en langer, dichter behaard, aan weerszijden van de mid- 

 dellijii duidelijk ingedrukt en dichter bestippcld. Dekschilden iets langer, zeer fijn en eenigs- 

 zins rimpelig bestippeld. Achterlijf vrij onduidelijk en eenigszins rimpelig bestippeld; soms 

 zijn de randen der tergiten iets roodachtig. Bij het $ is het zesde sterniet in het midden 

 van den achterrand slechts zeer Hauw uitgerand. Lengte 10 — 14 'H™- Niet zeldzaam onder 

 dorre bladeren, mos en steenen (cupreiis Rossi) 15. aeneocephalus de Geer. 



Achterlijf bruin behaard, met enkele, verspreide, lichtere haren; op de tergiten met enkele 

 grootere stippen. Deze soort is naverwant aan picipennis, doch onderscheidt zich o. a. 

 door deir meer rondaclitigeii, kleinen kop. Kop en halsscliild licht bronskleurig. Tasters, 

 sprieten, dekscliilden en pooten roodgeel; soms zijn de sprieten naar het uiteinde meer 

 roodliniin. Kop en halsscliild gelijkmatig dicht bestippeld, beiden met eene gladde onbe- 

 stippehle middellijn. Halsscliild met ineer |iarallelc zijden, aan weerszijden van de gladde 

 iniddellijn nog wat dichter bestippeld. Dekscliilden korter dan liet lialsschild, soms wat meer 

 roodbruin inet lichtere randen. Bij het $ is het zesde sterniet iets uitgerand en daarachter 

 met een kleinen, gladden indruk. Lengte 11 — 13 mm. Onder steenen op dorre plaatsen; ook 

 op wegen in den zonneschijn rondloopende. Niet inlandscli. In België bij Brussel, Leuven 

 en Verviers. Ook in Westfalen en in de Rijnprov (fulvipennis Er.) 



20 De voorkaken in het midden van den binnenrand met een gewonen tand (Sub-gen. Tasgius 



Steph.) 21 



De voorkaken van binnen niet getand, zeer slank, sikkelvormig (Sub-gen. Ocypus Steph.). 22 



21 Zwart, de dekschilden meestal donker zwartblauw; de sprieten, tasters en pooten geelrood, 



zelden bruinachtig. Kop en halsscliild glanzig, zeer fijn behaard, tamelijk dicht, grof en 

 lijn dooreen, bestippeld. Schedel en halsscliild met gladde iniddellijn. Dekschilden eenigszins 

 dof, krachtig en zeer dicht-, het achterlijf fijn en dicht bestippcld. Het eiiidlid der lip- 

 tasters, bij het $ ook het eindlid der kaaktasters, sterk verdikt. Het vijfde onbedekt tergiet 

 aan den achterrand zonder vliezigen hnidzoom. De epimeren van den [irotliorax ontbreken 

 geheeL Gevleugeld. Bij het g is het zesde sterniet aan den achterrand uiterst zwak uit- 

 gebogen. Lengte 15—20 mm. Onder steenen en plaiitenafval, in velden en weilanden. Zeer 

 zeldzaam. Breda en Maastricht. In België bij Mons, Hertogenwald en in de duinen van 

 Wcst-Vlaanderen " 16. pedator Grav. 



Glanzig zwart; het uiteinde der sprieten en tasters, benevens de tarsen roodbruin ; de dekschil- 

 den soms met roodbruinen naad. Kop en halsscliild met meer verspreide, uit grootere en kleinere 

 stippels bestaande, bestippeling, met gladde iniddellijn, nagenoeg kaal. Dekschilden matig 

 liin eii uiterst dicht-, het achterlijf nauwelijks fijner, doch iets minder dicht bestip|ieid. Het 

 eindlid der liptasters en bij het ^ ook liet eindlid der kaaktasters sterk verdikt. Het vijfde 

 onbedekt tergiet aan den achterrand met een smallen huidzoom. De epimeren van den 

 protliorax als een smalle, driehoekige huidzoom ontwikkeld. Gevleugeld. Bij het $ is 



