VII. Staphylinidae. — 68. Phii.onthus. — Hesperus. — 69. Cafius. 293 



49 Dekscliilden duidelijk korter dan het lialsscliild. Kop bij liet ,? duidelijk breedcr dan liet 



lialsscliild. Overigens in kleur eu grootte niet nigritulus overeenkomende, docli korter 

 en plomper gebouwd; de pooten meer roodgeel. Lengte 4—5 ram. Ik ving een exemplaar 

 met lielitbruine dek-ichilden onder dood riet bij Hillegersberg in Maart; liet stemt geheel 

 overeen met een exemplaar uit IJsland QStaiuIinger') 40. trossulus Nordni. i) 



Dekscliilden langer dan het hal.sschild, zwartbruin. Kop bij het <? even breed als, bij het S 

 smaller dan het halssehild. Sprietwortcl roodbruin 50 



50 Derde sprietlid niet langer dan het tweede, het zesde brceder dan lang. Dekschilden niet zeer 



dicht, doch vrij sterk bestippeld. Lichaam glanzig zwart. Sprietwortcl en de randen der 

 achterlijlsringen roodbruinaclitig. Pooten vuilgeel, de schenen iets donkerder. Dekscliilden pck- 

 zwart oF pekbruin. Achterlijf fijn en diclit bestippeld. Bij het J is het zesde sterniet aan liet 

 uiteinde stomp ingesneden en tlriehockig ingedrukt. Lengte 3 — 4^ mm. Zeer gemeen onder 

 steenen, afgevallen bladeren, mos, op mestlioopen en in aanspocisel; ookdikweri rondvlie- 

 gende. De door Snellen van yollciihoveii beschreven pygmaeiis is slechts een klein exemplaar 

 van deze soort (aterrimus Er., pygmaeus Sn. v. Vuil.) 41. nigritulus Grav. 



Het derde sprietlid duidelijk langer dan het tweede; het zesde langer dan breed. Dekschilden 

 tamelijk fijn en dicht bestippeld. Pooten roodachtig-geel, de schenen donkerder. Deze soort 

 gelijkt iniu of meer op fimetarius. Het achterlijf is eenigszins dof, iets iriseerend, zeer 

 dicht en lijn bestippeld en dicht behaard. Dekschilden briiinzwart, soms meer bruin of zelfs 

 iets roodachtig en aan de basis eenigszins berookt, met zeer zwakken, bronzigen weerschijn. 

 Bij het $ is de kop breeder en aan de basis bijna recht afgesneden; het zesde sterniet 

 met eene zeer kleine uitranding en daarachter met een smallen, drielioekigen indruk. Lengte 

 44- 6 mm. Onder steenen, mos en langs rivieren en duinpiassen. Zij komt vooral in berg- 

 streken voor. Zeer zeldzaam. Den Haag, Grebbe, Arnhem en Valkenburg. In België bij 

 Brussel en Verviers 42. astutus Er. 



Hesperus Fauvel. 



Dit g^eniis onderscheidt zich van Phi/onthi/s, doordat de zij rand van hel hals- 

 sehild vóór het midden in eene sterke bocht benedenwaarts j^ebogen , het uiteinde van 

 het inesosternum breed af;^crond en het cindlid der kaaktasters zeer lang en slank 

 naaldvormig , nagenoeg dubbel zoo lang als het voorlaatste lid is. De groote haar stip 

 van het halssehild staat op cenigen afstand van den zijrand. Bij het $ zijn de eerste 

 4 Iccdjes der voortarsen iets i'erbrced. 



De eenige Europceschc soort komt ook in hef aangrenzend gebied voor. 



Zij herinnert eenigszins in habitus en vooral in kleur aan Xantliolinus fulgidus. Lichaam 

 zwart, sterk glanzig,gewelfd. Kop en halssehild lang en verspreid-,de dekschilden en het achterlijf 

 fijner en dichter behaard. Pooten pekbruin; de lasters, de dekschilden, een gedeelte der schenen 

 en de tarseii roodachtig. Het laatste sprietlid geel. Kraclitig en verspreid besti|ipeld op den 

 kop, iets fijner en nog meer verspreid en gedeeltelijk in rijen op liet lialsscliild, (jver het 

 midden met eene breede gladde ruimte, nog fijner en minder verspreid bestippeld op de 

 dekschilden; krachtig en niet zeer dicht op het achterlijf. Kop eenigszins breed vierhoekig. 

 Halssehild met nagenoeg parallele zijden. Dekschilden te zanien vierkant, iets breeder dan 

 het halssehild. Bij bet $ is de kop grooter en het zesde sterniet aan den top eenigszins 

 driehoekig ingesneden. Lengte 8 — 9 min. In holten en molm, ook aan wonden van oude 

 hoornen, onder schors en mos, vooral van eiken. Soms in wortelzwamnien en bij mieren. 

 Niet inlandsch. In VV^cstfalen (rufipennis Grav.) 



69 Cafliis Stepli. 



Dit genus is zeer verwant aan Philonthus en herinnert in habitus ook aan 

 Xantliolinus. De zij) andlijn van het halssehild is naar voren in eene sterkere bocht 

 benedenwaarts gekromd en de voorste haarstip is veel verder iiati den zijrand verwij- 

 derd dan bij Philonthus. Ook zijn 4 lecdjes vafi de voortarsen verbreed. Kop vóór 

 het zeer scherp en sterk a/gesnoerd halsgedeelte vierhoekig , met a/geronde achterhoeken 

 der slapen. Eindlid der kaaktasters naar het uiteinde geleidelijk versmald. Voortzetting 



t) Vul(j'eu& l'aiti'd i\i\. uii*l nigritulus. 



