VII. Staphylinidaf. — 7.-5. Baptolinus. — 74. Eulissus. — 75. Nudobius. 297 



Lichaam zwart; sprieten, sclicniders en naad lier ileUscl)ildcn, de aciiterrand der ringen en liet 

 uiteinde van liet achterlijf, benevens de pooten roodachtig. Deicscliilden lederachtig gerimpeld, 

 niet eciiige aanduiding van eeiie rij van 3 grooic stippels. Kup breed, met vele stippels achter 

 de oogen. Halsschild smaller dan de kop, vrij kort en naar de basis iets versmald. Dek- 

 schilden plat, iets breeder en iets langer dan het halsschild. Achterlijl' langs de randen 

 duidelijk bestippeld, in het midden nagenoeg onbestippcld. Lengte 6 — 6i mir. Onder stee- 

 nen en dennenscliors. Niet inlandscli. In de Rijnprov. bij Aken, Crelcld en Düsseldorl'. 



(pil ico rn is Payk.) 



Kop, dekscliilden en liet uiteinde van het achterlijf zwart. S|)rietcn, halsschild, de basis en 

 de naad der dekscliilden, het achterlijf en de pooten roodachtig. Dekschilden uiterst fijn 

 bestippeld. Deze soort is zeer verwant aan pilicornis, doch glanziger. Kop iets 

 langer, met slechts 2 tot 4 stippels acliter de oogen. Halsschild langer en meer gewelfd. 

 Dekschilden iets gewelfd. Achterlijf minder bestippeld. Lengte ö'^—y mm. Achter dennen- 

 schors en in mos. Zeldzaam. Apeldoorn, Winterswijk en Valkenburg. Ook in Relgië bij 

 V'erviers en Vielsalm en in de Rijnprov. bij Aken, Crefeld en Düsseldorl'. 



(alternans Grav.) i. affinis Payk. 



74. Eulissus Manneih. 



Dü genits kojiit in habitus nui Xantholinus overeen, doch onderscheidt zich 

 doordat de voorkaken aan de buitenzijde slechts aan de basis iets gegroefd zijn , de 

 si/rand- /i/n Tan het halsschihl zich reeds in het achterste derde gedeelte op de onder- 

 zijde buigt, doch zich eerst in de voorhoeken met den binnenrand der cpipleuren verce- 

 nigt. Ook is de tncsost er naal-voort zetting zeer breed en kort, va7i achteren breed af ge- 

 knot of in V midden iets iiitgerand , over het tnidden soms gekield. Dekschilden met 

 over elkaar grijpende naadranden. — De larve van E. fulgidus is door Rey 

 beschreven. 



Van de 3 Europeesche soorten komt i in Nederland voor. 



Glanzig zwart; de dekschilden helderrood. De tasters en de tarscn, soms de gehecle pooten, 

 geelrood. Sprieten roodbruin , bet eerste lid zwart. Kop breeder dan het halsschild , met 

 volkomen parallele zijden, zeer grof-, hier en daar tot langsgroeven ineen vloeiend hestip- 

 lield , met scherp aangeduide achterhoeken. Halsschild met sterk uitgerandc zijden en met 

 ccnc grof bcstippelde, gebogen zijstreep. Schildje sterk bestippeld. Dekschilden iets langs den 

 naad bestippeld en niet eene stippelrij over het midden. Achterlijf zeer lijn en zeer verspreid 

 bestippeld. De twee laatste achtcrlijfs-ringen zijn meestal ingetrokken. Het normaal ingetrok- 

 ken zevende onbedekt tergiet is bij het $ in twee smal-driehoekige, van af de basis tot aan 

 het midden aaneenstootende en dan door eene zeer smalle insnijding gescheiden zijstukken 

 gedeeld, bij het 5 ongedeeld en aan het uiteinde zwak uitgerand. Het achtste onbedekt 

 tergiet steekt bij het $ tusschen de zijstid;ken van het zevende slechts weinig uit, bij het 

 5 is het uiterst klein. Lengte 85 — 105 mm. Zeldzaam, onder steenen, dorre bladeren, plan- 

 tenafval, langs slooten en op het zand der duinen . . . (pyropterus Grav.) i. fulgidus F. 



75. Nudobius ïhoms 



Dit genus komt in habitus ook niet Xantholinus overeen, doch onderscheidt zich 

 vooral daardoor, dat de zijrandlijn van het halsschild zich reeds achter het midden 

 op de onderzijde buigt en zich onntiddelijk voor de achterco.xae vereenigt met den bin- 

 nenrand der epipleuren. De voorkaken zijn van buiten tot ver over het midden ge- 

 groefd. — De soorten van dit genus leven achter schors en in molm van oude bootnen 

 en boomstronken. 



Van de 3 Europeesche soorten komt i in Nederlaftd voor. 



Glanzig zwart; sprieten roodachtig, de dekschilden en pooten geelrood. Halsschild lijn verspreid 

 bestippeld, met twee middenrijen van 7-8 tamelijk lijne stippels en aan weerszijden eene 

 dergelijke i,ekronide rij. Kop ongeveer even lang als en aan de basis duidelijk breeder dan bet 

 halsschild, naar voren iets versmald, verspreid-, naar voren dichter, grof en lijn dooreen 

 bestippeld. Dekschilden tamelijk grof-, verspreid, doch hier en daar in rijen bestippeld. 

 Achterlijf zeer lijn en verspreid bestippeld, bij onuitgekleurde exemplaren bruin. Bij het $ 

 is het zevende onbedekt tergiet in twee smal-driehoekige, het achtste onbedekt tergiet 

 dicht aanliggende zijstukken gedeeld, hij het J ongedeeld en aan het uiteinde iets uitgerand. 



