298 vil. Staphvlinidae. — 75. Nudobius. — 76. Xantholinus. 



Lengte ói—'^ min. Aciucr ilcnncnscliors, onder dood hout, mos en iilantenalVal, in 

 bossclien. Kenmaal bij Winterswijk, Juni. In Uelgic liij Mons en in de Rijnprov. hij Aken. 

 Be larve en de pop zijn door Lftzner, SchiüiHc en Bciiiti; besclireven . . i. lentus Grav. 



7ü. XaiitlioIiiiii8 Seiville. 



Lichaaiii zeer lang en smal. De />in/ens/e i'Oorlioofds-groeTeii zijn Jijn en soms 

 onduidelijk ; zij beginnen nabij de binnenste vflorlioofds-grocven in cene liaarsiip en verhopen 

 in eene zijwaartsclie richting scheef tegen den voorrand der oogen aan Bmienlip tamelijk 

 smal , sterk iiitgerand of in twee lobben verdeeld. Voor kaken van buiten tot ver over 

 het midden gegroefd. Eindlid der kaaktasters hoogstens iets stnaller dan het uiteinde 

 van het derde lid. De zijrandlijn van het halsschild buigt zich voor het tnidden bene- 

 denwaarts en vereenigi zich eerst in de voorhoeken met den binnetirand der epifleuren. 

 Dekschilden met over elkaar grijpende naadrandeti. Het zevende onbedekt tergiet is bij 

 het i in t-cuee driehoekige , veelal tot aan het midden tegen elkaar stootende zijstukken 

 gedeeld , tusschen 'welke het achtste uitsteekt. Bij hei $ is het zevende onbedekt tergiet 

 ongedeeld en slechts aan het uiteinde iets uitgerand , het achtste klein, aan het uiteinde 

 afgerond. Veelal zijn de twee laatste achterlijf sringcn geheel in het zesde teruggetrokken. 

 Schenen gedoomd. — De larven van X. tricolor en linearis zijn door Mulsant 

 & Rey , de larve van punetulatus door Bouché en Xambeu , die van atratus 

 door Wasmann , dicvan glabratus en linearis {devorm lofigiventris) door Rey, 

 alsmede de pop van glabratus door Xambeu beschreven. — De soorten van dit genus 

 leven meeren deels onder stecnen, mos, plantenafval , dorre blader e 'i , of in mest, waar 

 zij de Aphod iu s-larven vervolgen en soms bij mieren. 



Van de 26 Europeesche soorten komen 7 /// Nederland en 2 in het aangrenzend 

 gebied voor. 



1 Kop aehter en eenigszins onder de oogen niet een iets ingedrukt langwerpig oppervlak, dat 



evenals het overige gedeelte der slapen grof en diclu bestippcld en dot" is; de slapen steken 

 min of meer lioekig uit. Halssehild aan de zijden met eene gebogen rij van kraclitige stippels 

 (Sub-gen. Gyrohypnus Steph.) " 2 



Kop achter de oogen gelijkmatig gewelfd of slechts met een oppervlakkigen indruk, steeds 

 glad en glanzig (Sub-gen. Xantholinus i.sp.) 4 



2 De van de hoeken der kin uitgaande verdiepte lijnen op de onderzijde van den kop vereenigen 



zich nagenoeg in het midden. Kop met nagenoeg rechte zijden. Het zesde tot negende spriet- 

 lid ongeveer de helft breeder dan lang ' 3 



De van de boeken der kin uitgaande verdiepte lijnen verloopen tot aan de basis van den kop 

 gescheiden. Deze soort is zeer verwant aan punetulatus, doch steeds kleiner en 

 veel smaller. De kop is smaller, naar de basis niet verbreed, met flauw gebogen zijden, 

 op de onder- en bovenzijde meer verspreid bestippeld en met eene breede, gladde ruimte 

 op den schedel. liet zesde tot negende sprietlid ongeveer dubbel zoo breed als lang. Dek- 

 schilden lijner bestippeld. Het acluerlijl' naar bet uiteinde veel fijner en onduidelijker 

 bestippeld. Lichaam niet diep zwart, maar pckzwart, de dekscbilden pekbruin, soms "ook 

 bet balsscliild pekbruin. Sprieten en ])Oütcn roodbruin, het eerste sprietlid donker. Sterniten 

 geelrood gerand. Lengte sj-ö mm. In de nesten van Formica rufa en praten sis en 

 Lasius fuliginosus. Volgens FiiiiYfl niet onderscheiden van punetulatus. Niet inl. 

 In de Rijnprov. bij Linz a/d. Rijn. 



(punetulatus Payk. var. confusus Muls. & Rey, picipes Thoms.) (atratus Heer). 



3 De slapen zijn grof bestipjield, de min of meer lange stippels hier en daar ineenvloeiend; 



het voorlioofd veel lijner bestippeld, met cene taiuelijk breede, gladde ruimte in het midden. 

 Bij de var. T!iomsunii Scliwarz Qatriitiis Tboms.) is de kop naar de basis niet verbreed, aan 

 de zijden veel dichter, grof besti|)|)eld en 0|) het midden van het voorhoofd met eene smalle 

 gladde streep. Kop weinig of niet smaller dan het halsschild, naar achteren duidelijk ver- 

 breed, met eenigszins uitstekende achterliockcn. Halsschild iets smaller dan de dekschilden, 

 met twee lang^rijen van 4— ö stippels en aan de zijden cnet eene gebogen rij uit verscheidene 

 stippels bestaande. Dekschilden nietdiclit, do b vrij diep bestippeld, naar de zijden gewoonlijk 

 met twee stippelrijen. Achterlijf zeer fijn en niet'diclit bcstii)peld. Licliaam glanzig zwart, 

 de sprieten en pootcn bruinacluig-zwart, de tarsen rood, de dekschilden min of meer 

 bronzig. Lengte ÖJ- 7 mm. Gemeen onder stecnen, plantenafval, dorre bladeren , mest. 



