VII. Staphylinidae. — 91. Bledius. — 92. Platystetiius. 335 



20 Bovenlip ilicp gusplcccn. De spleecvormigc opening op de onderzijde van liet lialsscliild, naast 

 de voorcoxac, slechts door een verheven naad aangeduid. Acliterschencn behaard (Sub-gen. 

 Astycops Thonis.). Lichaam zware, de dekschilden zwariaduig-blauw. Halsschild duidelijk 

 hartvormig, uiterst lijn gecliagrineerd, dot', zeer lijn en onduidelijk bestippeld, met zeer 

 lijne middengroel'. DekschiUien krachtig en vrij dicht bcstip|ield, glanzig, brecder en langer 

 dan het halsschild en vrij lang verspreid grijs behaard. Aclucrlijt' zeer verspreid bcsti|)peld, 

 glanzig. Hij het $ is het zevende sterniet aan het uiteinde aan weerszijden zwak uitgcraud. 

 Lengte 34— 4i mm. Deze soort verspreidt, bij aanraking, cene eigenaardige lucht van jucht- 

 Icder. Zij leeft op zandige oevers van rivieren en beken; hare gangen reiken gewoonlijk 

 niet tot aan de oppervlakte; door het trillen van den bodem komen zij te voorschijn. Niet 



inlandsch. In België bij Mous O^ilpa Oylh.) 



Uovenlip reclit afgesneden. De spleetvormigc opening op de onderzijde van het halsschild 

 naast de voorcoxae, is niet aangeduid. Achtcrschenen met ecnige doorntjes bezet (Snb-gen. 

 llesperophilus Thoms.). Halsschild zeer kort vierhoekig, aan de basis lijn ingesnoerd, 

 lijn gechagrincerd en bestippeld, weinig glanzig. Dekschilden lijner en dichter bestippeld, veel 

 langer dan het halsschild. Lichaam zwart, iets glanzig; de dekschilden geel, met meer of" 

 minder breedcn , zwarten naad en zwarte basis; bij uitzondering zijn de dekschilden grooten- 

 deels zwart en slechts aan het uiteinde en gedeeltelijk langs de zijden geel gezoomd. Sprieten 

 grootendecls en de sclienen roodachtig, de dijen zwartbruin. Tarseu geel. De sprieten zeer 

 kort. Lengte 2- — 3 mm. Gemeen langs de stranden, aan duinpiassen, op vochtig zand en in 

 vochtige zandkuiltjes op de duinen, waar zij in gezelschap van enkele D y sch i r i u s-soorten 

 hare gangen graaft. Ook bij Nijkerk en een paar maal langs de Maas bij Maastricht. Eeue 

 donkere aberratie werd bij Middelburg aangetrolien 15. arenarius Payk. 



92. Platjstethus Manneih. 



Kop vooral hij het S groot, met matig groote of tamelijk kleine oogeii , de clypeiis bij 

 de mannetjes van sommige soorten, met doornachtige voorhoeken. Bovenlip aan den afgc- 

 knotten of breed iiitgeranden voorrond hewimperd en met een vliezig, tweelobbig, aan 

 den binnenrand dicht gedoomd of bewimperd aanhangsel. Voorkaken eenigssins ongelijk , 

 aan den binnenrand, achter het uiteinde, met 2 of 3 tanden. Kin meer dan dubbel zoo 

 breed als lang, breed uitgerand ; de tong breed nitgerand, met divergeerende , eenigs- 

 sins toegespitste zijhoeken. De paraglossen steken iets over de zijhoeken van de tong uit. 

 Liptasters klein. Sprieten na het eerste lid geknikt. Halsschild groot , iets van de dek- 

 schilden afstaande, met eene in den regel diepe, soms slechts swak aangeduide middellijn. 

 Schildje groot. Dekschilden met breed afgeronde naadhoeken en daardoor aan het uit- 

 einde eenigszins divergeerend. Prothorax zonder epimeren , met onbedekte stigmata. 

 Middelcoxae van elkaar verwijderd. Poolen vrij kort, de voor- en middelschencn aan 

 de buitenzijde gedoomd. Tarsen ^-ledig, het derde lid i\ tot 2-maal zoo lang als de 

 eerste twee leed j es te zamen. — De larve en pop van P. arenarius zijn door Bouché 

 en SchiOdte, die van cornutus en spinosus door Xambeu beschreven. — De 

 soorten van dit genus leven in mest en onder rottende pla?itenstoffen en ztvermen , vooral 

 legen den avond, over mcsthoopen. 



Van de 14 Europeesche soorten komen 4 in Nederland en 2 in het aangrenzend 

 gebied voor. 



I Kop tegen den binnenrand der oogen met eene langsplooi, welke zich achterwaarts over de 

 slapen voortzet; bovendien aan de binnenzijde daarvan een meer of minder ontwikkeld, 

 maar duidelijk langsgroefje (Sub-gen. Platysthetus i.sp.) 2 



Kop zonder deze langsplooi en zonder het langsgroefje aan de binnenzijde nabij de oogen 

 (Sub-gen. Pyctocraerus Thoms.). Lichaam glanzig zwart, de dekschilden soms rood- 

 bruin. Pooten geelrood, de dijen gewoonlijk donkerder. Voorlijf krachtig en vers|)reid 

 bestippeld en daartusschen met lijne langsstreepjes. Achterlijf zeer lijn gechagrincerd. Voor- 

 hoofd ingedrukt, dof, de schedel met eene diepe niiddengroef en daarachter met eene diepe, 

 meer of minder hoekige, dwarsgroef. Halsschild met eene diepe middcngroef. Bij het $ is 

 de kop veel breeder dan bij het J, het voorhoofd uitgerand en met een kleinen midden- 

 tand; liet zevende sterniet is diep driehoekig ingesneden en van twee lijne doorntjes 

 voorzien; bij het J steekt dit sterniet in het midden iets uit. Lengte i\ -3] mm. Gemeen 

 onder rottende plantenstolVen, dorre bladeren, steenen, drogen mest, op klei en 's avonds 

 rondvliegende (inorsitans Payk.) 4. arenarius Fourcr. 



