IX. PSELArHIDAE. 371 



lid is soiiis van cciic zijdulingsclic al ot' niet bcwiinpcrilc Vdiiri/x-uini; ui' aanhangsel voorzien. 

 Bij enkele genera zijn de Uaaluasters 2- of 3-leilig, bij de Cl a v igcri n ae daarentegen inigclced. 

 Kin meestal smal, aan liet nitcinde aigeknot of iets nitgerand. Tong zeer klein, vliezig, naar liet 

 uiteinde verbreed en aan de zijden met ilegrootc, divergeerende paraglossen vergroeid. De paraglossen 

 overschrijden de tong ver en zijn aan de binnenzijde kraclitig bewiniperd; bij de Cla v igc rin .ie 

 zijn zij bijzonder groot, verbreed en van lange baarbnndcls voorzien. De dragers der liptasters zijn 

 met elkaar vergroeid, bedekken de tong en worden zeil' weder door de kin bedekt. I.iptasters zeer 

 klein, 2-ledig;' bij de Clavigerinae l-lcdig. — Ilalsseliild zeer verschillend gevormd, meestal 

 met basaalgroefjes of ook wel met langsgroeven. — Schildje zeer klein. — Deksehilden meestal met 

 eene geheef doorloopende naadstreep en met eene, zeldzamer niet twee afgekorte riigstrepen , welke 

 evenals de naadstrepen achter de basis in een groefje beginnen; dikwerf is van de nigstrepen slechts 

 bet b.asaalgroefje aangedtiid. De omgeslagen zijden der dckscbilden zijn veelal, door eene kantig 

 begrensde zijstreep, als epipleiiren scherp afgescheiden. 



De vrij groote, in de rust volkomen onder de dekschilden geborgen acbtcrvlengels zijn zeer 

 dicht en kort behaard en vertoonen geen duidelijk ontwikkeld adernet. Bij Psela pluis Heisei zijn 

 zij volgens Roircr lang-elliptisch en ligt het gewricht ver voor het midden naar de basis; bet topge- 

 deelte is daardoor ongeveer driemaal zoo groot als het basaalgedeelte. De weinig duidelijke vena 

 externo-media deelt den vleugel in twee bijna gelijke dcelen. De vena interno-mcdia en de vena analis 

 zijn slechts llauw aangeduid; dwarsverbindingen ontbreken. De achterrand is met enkele lange wimper- 

 haren bezet en heeft in het midden eene oppervlakkige inbuiging, aan welke de wimperharen ontbre- 

 ken. Blinde en van rudimentaire of van zeer kleine oogen voorziene soorten zijn ongevleugeld. 



De epinieren van den prothorax zijn met het prostcrmim en de epiplcurcn volkomen versmolten; 

 de voorste gewrichtsholten zijn daardoor van buiten gesloten, van achteren echter geheel open. De 

 groote episternen van den niesothorax zijn duidelijk van het niesosternum gescheiden, de epimeren 

 daarentegen, zonder eenige aanduiding vaii ccnen naad, vergroeid. IMetasternuin zeer groot en breed, 

 aan de zijden nagenoeg tot aan den rand der dekschilden doorloopende , zoodat van de episternen 

 van den metathorax meestal slechts een van voren gelegen driehoekig stuk zichtbaar blijft. 



De voorcoxae steken kegelvormig uit en stooten tegen elkaar aan. De slechts weinig van 

 elkaar gescheiden middelcoxae zijn kogèlvormig of ovaal, zelden kegelvormig i). De achtercoxae zijn 

 sterk verbreed en reiken tot aan den zijrand van het lichaam. Bi.) de Euplectini, Trieb 011 y- 

 chini en bet Zuid-Europeesche genus Faronus is het binnenblad naar achteren in een kegel- 

 of lobvormig aanhangsel uitgetrokken. De trochanters zijn bij de Psclaphinae b rach yscel idae 

 aan alle pooten kort, de dijbasis is scheef aan de buitenzijde van den trochanter ingeplant en staat 

 dicht tegen de coxae aan (Fig. 28 II); bij de Pselapbinae m acroscelidae en bij de Clavi- 

 gerinae daarentegen zijn de trochanters, ten minste aan de middelpooten , zeer lang, de dijbasis is 

 min of meer scheef op' den top van den trochanter iiigefilant en staat van de coxae ver verwijderd 

 (Fig. 28 III). De dijen meestal in het midden verdikt, de schenen aan het uiteinde hoogstens met 

 eene rudimentaire eindspoor. Tarsen 3-lcdig; het eerste lid zeer klein, het cindlid groot en van twee 

 dunne, gelijke of ongelijke klauwen of slechts van een enkelen klauw voorzien. Het tweede tarslid, 

 evenals het" eerste, veelal klein, doch ook dikwerf langer dan het eindlid. 



Achterlijf meestal kort en gewelfd, met afwaaris gericht laatste tergiet, met 7 tergiten en 6 

 stcrniten, van welke het eerste stemlet tegenover het tweede tergiet staat; het eerste der vijf onbe- 

 dekte, geheel verhoornde tergiten is bet derde werkelijke tergiet. Het eerste sterniet is veelal korten 

 wordt d'üor de achtercoxae bedekt. Bij de mannetjes van enkele genera der Euplectini, Triclio- 

 nychini en het Zuid-Europeesche genus Faronus is het zesde sterniet ingesneden en vertoont 

 nog een of twee bijkomende sterniten. Bij de mannetjes van Tricbonyx en van het sub-gen. 

 Bibloplectus van Euplectus volgen op het zesde sternier nog de zijstukken van een gedeeld 

 zevende en een ongedeeld achtste sterniet. De achterlijfsringen zijn niet onderling bewegelijk, zooals 

 bij de Staphylinen, doch vast aaneengegroeid. "Rij de Clavigerinae zijn de eerste drie 

 onbedekte tergiten volkomen met elkaar, zonder naden, tot een enkel zeer groot tergiet versmolten. 

 De buik is bij bet <? gewoonlijk uitgehold of neergedrukt , bij het ï gewelfd. 

 Volgens Rafray ziin 9 paar stigmata voorhanden. 



Van de larven 'is alleen die van Ch en n iu m bi t u b e r c u la t uni door .\Vi«;*£-« bekend geworden. 

 De Pselaphidae leven meestal op donkere plaatsen, tusschen rottende plantenstolfen , onder 

 steenen, mos, aan boomwortels, in boomraolni, aanspoelsel en sommigen in of nabij mierennesteu. 

 Zij schijnen vooral van dierlijke stoffen te leven. 



Overzicht der Sub-Familiën en Tribus. 



I Siirieten 5— 12-ledig, het eindlid nimmer recht afgeknot. De lobben der acbterkaken met 

 doorntjès of ten minste met krachtige wimpers bezet. Kaaktasters meestal 4-ledig, soms 

 3-ledig, zeer zelden 2-ledig of ongeleed. Achterlijf met 5 onbedekte tergiten en 6—8 ster- 

 niten 2). De basis van het eerste onbedekt tergiet of het uiteinde der dekschilden nimmer 

 met haarborstels bezet ' I. Sub-Fam. PSELAPHINAE. 2 



l) Bij lu'l /.ui(I-Eiiro(»'i>scli'; {jt'nus I'aroiiiis. 



i) Bij dl' /.iiid-A/ialisdie en Aiislr.ilisc;lu" C va lli igr ri n i ivlilw sl.'cbts m.l Iwce uiilii'di'kti' liTcitcii 



