o 



§8 IX. PSELAPHIDAË. — TI. ClAVIGER. — X. SCYDMAEN'IÜAË. 



aanliaiif^sels voorzien. Hahsclüld aan de zijden zeer sterk samengednikt , met cenhasaai- 

 groef je in 't midden of met eeiie korte midde/ii^'roef ; aan de ver ncergehgen., onge- 

 rattde zijden vóór de basis sterk ingedrukt Dekschilden aan de basis weinig breeder 

 dan het halssckitd , naar het uiteinde zeer sterk verbreed, van achteren breed neerge- 

 drukt, nabij de achterhoeken plooiachtig opgericht en tnet lange, gele haren bezet. Het 

 buitengewoon groote , onbedekt eerste tcrgiet aan 'weerszijden in de voorhoeken van 

 een bundel gele haren voorzien en aan den voorrand met korte gele haartjes omzoomd ; 

 ook de basis is ingedrukt en vertoont in V tnidden twee diepe , meer of ?ninder even- 

 wijdige langsstrepcn of eene zeer diepe langsgrocf. De twee laatste tergiten zijn neer- 

 gebogen. Zes sterniten ; het vijfde bij het S zeer kort, doch duidelijk zichtbaar, bij het 

 S geheel onder het vierde teruggetrokken ; het zesde bij het ? horizontaal en gewoon , 

 bij het S neergebogen en met een kielvormig bultje. Bij het i zijn het metasternuni 

 en de basis van het achterlijf , over het midden , lang geel behaard Alle trochanters 

 zijn lang; de dijen krachtig ontwikkeld ; de tarsen t,- ledig, het eindlid groot , iets 

 gekromd en van één klamv voorzieri. Bij het S de middelschenen naar het uiteinde 

 7nct een scherp tandje. — Over de eerste toestanden en de lei>enswijze i'an Cl. testa- 

 ceus schreven Maller , von Heydcn en Wasmann. — De soorten van dit genus zijn 

 echte mierens^asten , welke vooral bij Las ius-soorten leven. Zij scheiden uit de met 

 gele borstelharen bezette deelen van het lichaam een vocht af , dat door de mieren gretig 

 afgelikt ivordt. Zelf wordeti zij door de mieren gevoed en noodigen haar daartoe uit, 

 door aanraking' met de knotsvormige sprieten. 



Van de 26 Europcesche soorten komt i /// A'ederland en i in het aangrenzend 

 gebied voor. 



Acliterlijl', op de neergedrukte basis van lie: zeer groote tergiet, met twee diepe, nagenoeg 

 evenwijdige langsstrepen, welke ongeveer op ^ van de breedte van het tcrgiet van elkaar 

 verwijderd zijn, daartussclien niet gegroeid (Sub-gen. Clavifer Lap.)- Roodgeel, op de 

 bovenzijde, behalve op de glanzige basis en het midden van bet groote tergiet, zeer lijti 

 en dicht bustippeld en neerliggend geel beliaard. Ko]i smal, nagenoeg even lang als liet 

 balsschild. Sprieten ongeveer tweemaal zoo lang als de kop, tamelijk slank; bet derde lid 

 lang gestrekt, niira 4 maal zoo lang als breed, bet vierde minstens dubbel zoo lang als 

 breed, het vijfde minstens even lang als breed, bet eindlid de helft langer dan breed, naar 

 het afgeknotte uiteinde cenigszins geleidelijk verbreed. Lengte 2^-2: nnn. Gewoonlijk bij 

 Lasins umbratus, zeldzamer bij Lasius brunneus en niger; bij uitzondering bij 

 Myrniica laevinodis. Niet inlandsch. In de Rijnjirov. bij Cleef, Elberlcld en liarmen. 



(Ion gicornis Miill.) 



Acliterlijl aan de basis van het zeer groote tergiet met een grooten , scherp begrensden, 

 diepen, laiigwerpig-ovalen indruk (Sub-gen. Clavigcr i.sp.). Roodgeel; kop en balsschild 

 dicht-, de dekschilden en het achterlijf, behalve de gladde basis en bet gladde midden vau 

 bet groote tergiet, minder dicht doch langer geel behaard. Kop langer dan bet balsschild. 

 Sprieten slechts weinig langer dan de kop, bet derde tot vijfde lid breed, bet vierde en 

 vijfde meer dan dubbel zoo breed als lang, bet derde iets smaller, bet zeer groote eindlid 

 slechts iets dikker dan bet vijfde, i.l maal zoo lang als breed. Lengte 2 — zJ mm. Met meest 

 bij Lasius flavus; ook wel bij L. alienns, zelden bij L. niger; bij uitzondering 

 bij Myrmica laevinodis. Onder steenen op dorre plaatsen, welke aau de zon ziju bloot- 

 gesteld; vooral op kalkbodem. Uitsluitend bij Valkenburg (Limburg) gevangen, juni. Inde 

 1'ijnprov. bij Aken; ook bij Oldeuburg (foveolatus Miill.) i. testaceus 1'reyssl. 



X. Familie SCYDMAENIDAE. 



Kleine ol zeer kleine, sierlijke, meestal vrij slanke en in den regel ongevleugelde kevertjes, 

 welke iii liahitus en grootte veelal aan de Pse la |)h idae doen denken, doch bet meest verwant 

 zijn aan de Silpliidae (Sub-lam. Cbolevinae). Sommigen vertoonen in habitus iets van kleine 

 A n t 11 ie ns-soorten, anderen (Cephennium) herinneren door den meer verbreeden vorm aan 

 Atoniaria; gewoonlijk zijn zij op de bovenzijde meer of minder lijn behaard. 



kop langer of korter, meestal aan de basis meer of minder ingesnoerd en alsdan door eene 

 steelvormige verbinding aan het halsschild geliecbt; bij de Cephenniini daarentegen weinig of in 

 't geheel niet ingesnoerd en min of meer tot aan de oogeu door bet balsschild <Mnsloteu. De oogen 

 staan overigens, behalve bij Eticonnus en Scydmaeniis, bij welke de slapen zeer lang zijn, ver 

 achter aan den kop, dicht naar bet halsschild geplaatst, zoodat de slapen alsdan zeer kort zijn. 



