XII. SlM'HIDAE. — 3. SCIODREPA. — 4. CaTOPS. 403 



Hal.s.scliilit aan de basis uict smaller dan de dekscliildeii aan de sehondcrs, met inccr ol' minder 

 rcclitc acluerlioeUen; liet liehaam daardoor zonder insnoerini; iiissehcn halsseliild en dcUsclülden. 2 

 2 SprietUnots smal, liet vierde en vijfde sprietlid liijna niet verbreed. Acliterhocken van het 

 lialsscliild iets naar achteren nirgetroUken. llalssehild en dekschilden zeer dicht liestippeld, 

 het hnlsschild dicht geelachtig-, de del;schildcn lijner en meer grijs behaard. I.iihaani bruin- 

 zwart, de vcHirhellt der dekschilden iets lichter bruin; de sprieten en pooien rocidbrnin, de 

 sprietu-ortel geel- ol' roestrood, de basis en het uiteinde van het eindlid geelrmid. Deze soort is 

 gemakkelijk van Watsoni te onderscheiden door de langere en minder dikke sprieten, alsook 

 iioor de brcedcrc dekschilden, welke donkerder geklenrd zijn. Lengte 2;— s mm. Niet zeldzaam 

 onder dorre bladeren en op aas; ook 's avonds aan grashalmen, (scitiila Er.) 2. fumata S|ience. 



Sprietknots krachtig ontwikkeld, vooral het zevende S|irictlid zeer groot, het vierde, vijfde 

 en zesde verbreed. Achterhoeken van het halsschild naar achteren niet nitgetvokken. Lichaam 

 donkerbrtiin , de randen van het halsschild inin of meer roodachtig; de dekschilden rood- 

 bruin, aan het uiteinde veelal bruinachtig; de sprietwortel en het eindlid, alsook de pooien 

 roestkleurig. Oe bestippcling en beharing is ongeveer als bij fiimata. Lengte 2"— 3 mm. 

 Zeer gemeen onder dorre bladeren en dood riet .... (fuinata Er.) 3. Watsoni Spencc. 



4. Catops Payk. 



(P tomaphagiis Reitter). 



DU ;^cnus omkrsclicidt zich van Sciodrepa, doordat de ooxr/i va/i de insnijdin;^' , 

 waarin de voor kaken staan , verwijderd zijn , o/> een a/stand ,s^etijk aan de halve door- 

 snede van het oo^. Het halsschild is, behalve hij eenc enkele soort [ii mb r i n ii s), naar 

 de basis versmald, waardoor de omtrek van hel lichaam eene duidelijke insnoerin.i,' 

 tusschen halsschild en dekschilden vertoont. — De larve van C. f usc n s is door Erichson 

 en Schiodte beschreven i). Dezelfde levenswijze als bij de vorige genera. 



Van de 28 Europeesche soorten komen 11 /;/ A^ederland en 3 /// liet aangrenzend 

 gebied voor. 



1 Halsschild naar achteren niet versmald, aan de basis zoo breed als de dekschilden aan de 



schouders. Achterhoeken van het halsschild spits en sterk naar achteren uitgetrokken. Spriet- 

 knots onduidelijk afgescheiden, weinig verdikt, het zesde lid niet verbreed. Bovenzijde 

 lichter of donkerder bruin, de dekschilden gewoonlijk iets donkerder dan het halsschild; 

 onuitgekleiirde exemplaren geheel roodgeel; sprieten en pooten roestrood. Halsschild uiterst 

 lijn, geelachtig-, de dekschilden als met een waas grijsachtig behaard. Dekschilden met 

 duidelijke sporen van langsstrcpcn. Sprieten bij het $ iets langer, met slankere leedjcs. 

 Lengte 34 — 4 mm. Zij zou aan de wortels van eiken in het zand verborgen leven. Niet 



inlandsch. In Westfalen" en bij Hamburg (umbrinus Er.) 



Halsschild naar achteren versmald, aan de basis smaller dan de dekschilden aan de schouders, 

 ziiodat eene duidelijke insnoering tusschen halsschild en dekschilden aanwezig is .... 2 



2 De zijden van het lialsschild tot aan de achterhoeken in eene vliicht afgerond. Sprietk)iots 



niet" zeer duidelijk afgescheiden, het vierde en vijfde sprietlid altijd langer dan breed . . 3 

 De zijden van het halsschild vi'u^r de achterhoeken iets uitgebogen, waardoor deze scherp 

 aangeduid zijn, hetzij stomp of recht 1° 



3 Het zesde sprietlid duidelijk langer dan breed, of ten minste bij het $ iets langer dan breed, 



bij het $ veelal vierkant. Sprieten lang en dun 4 



Het zesde sprietlid breeder dan lang, of hoogstens bij het $ vierkant 7 



4 Dekschilden aan de zijden sterk buikig verbreed, met tot aan de basis reikende, vrij diepe 



langsstrepen. Het vierde lid der achtertarsen ongeveer half zoo lang als het derde. Lichaam 

 zwartbruin; de sprieten en pooten roodbruin; de eerste sprietleedjes lichter gekleurd, de 

 sprietknots, op het gele eindlid na, bruin, of wel roestklcnrig-rood en slechts het zevende 

 lid donker. Halsschild met stompe, niet uitstekende achterhoeken, bij het $ tweemaal-, bij 

 het S slechts de helft breeder dan lang, uiterst fijn en dicht rimpelig bestippeld. Dekschilden 

 krachtiger en ook eenigszins riitipclig bestippeld. Voorschenen bij het $ gewotjn. Onuitge- 

 kleiirde exemplaren zijn lichtbruin of geclbruinachtig. Lengte 5— sJ mm. Vrij gemeen in 

 rottende oaddestoelen en ook aan uitvloeiende boomsappen. Aan den ingang van den 

 St. Pietcrsberg bij Maastricht zeer gemeen met Ch o 1 e v a i n t e rni ed i a . . . 1. picipes I''. 



I) Vulgi-ns Meinett imi Sthu.ill,- ni.l dt- laixr van Iiim u>, du. I, n.lli.lu \au S. iod i-.- |.a riiinala I..-m1hvv.ii lit-ljlan. 



