^12 XII. Sa.PHiDAK — 8. Necrophorus. 



8. Necrophorus Fal)r. 



(Silpli;i L. ex partc, Rcicttr). 



IJchaam /aii,!{7i<erpi^i;\, plomp ^t^chouuid. Sprieten sciüjnbaar io-/iu/i,i; , daar Jicl 

 /-d'cedc lid zeer klein is en min pf meer in het zeer verlertgde eerste verscholen zit ; meteen 

 dikken, ^dedigen , doorbladerden, rondachtigen eindknop(Fig t,2^ TH). Clypeus , in beide 

 seksen, i'an Toren met ecne meer of minder diepe nitranding, welke door ceti meestal geel- 

 achtig, zelden zwartachtig , dun chitineas vlies aangeTuld is ; bij humator en vespil- 

 l ai des alleen bij het i. Bo7>enlip sterk uitgcrand. De binnenste achtcrkaakslob zonder 

 haak aan het uiteinde. Dekschilden a [geknot, zonder breed afgezet ten zijrand. Middel- 

 coxae altijd van elkaar verwijderd. Schenen naar het uiteinde verbreed. Troehanters 

 der achterdijen met een meer of minder krachtigen ta?id Bij het i de voortarscn 

 sterker verbreed dan bij het ?. — De soorten van dit genus leven , vooral in den zomer, 

 aan aas, hoofdzakelijk van kleinere zoogdieren en vogels; eetie enkele in rottende padde- 

 stoelen. Zij graven , dikwerf verscheidene bijeen , kleine doode dieren , als mnizen en 

 mollen, in den grond {wanneer deze niet te hard is^ , door er onder te kruipen en met 

 de poolen de aarde er onder iveg te krabben. Reeds op grooten afstand bemerkoi zij 

 het aas en vliegen., vooral na het begin der schemering , rond, ivaarbij de vleugels 

 met de binnenzijde naar builen gekeerd snorden. Zij geven cene hoogst onaangename 

 tucht van zich af. Door het wrijveti van het eerste der drie onbedekte tergiten {dat 

 over het midden tivee verhevene, overdwars geriggelde langslijsten vertoont) tegen 

 den verheven acliterrand der dekschilden , brengen zij een eigenacrdig geluid voort ; 

 ook maken zij een snorrend geluid bij het vliegen. Na de paring kruipen de wijfjes 

 in den grond om in de begrai'en dieren eieren te leggen ; na eenige dagen komen zij 

 weder te voorschijn, geheel met mijten [Gamasus c oleopterator um L) bedekt en 

 ster7-en kort daarop. De larven oniiüikkelen zich zeer snel. — De larve van N.vespillo 

 is door Rösel en Schiödle , die van i nv e st igator door Schiödte , van humator 

 en interruptus door Xand'eu en de larve en pop van vespilloides door Schiödte 

 l'cschrcven. 



Van lic 13 Ruropeesclie soorten komen 8 in Nederland voor. 



1 Acinerschcncn aan den aclui-rraiui iiict een sterk gedoomd, bultig uitsteeksel cii aan de binnen- 



zijde met cene sterk gebogen langslijst. Sprietkncits zwart. Bovenzijde gcbeei zwart, de 

 epipleurcn der dekschilden roodbruin. Het midden van den clypeus bij beide seksen vliezig 

 en geel. Bij ab.c. 'fruntalis l'"isch. (^apicali.^ Kr.) bevindt zich eene bloedroode vlek 

 voor het uiteinde van elk dekschild; bij ab.c. "hipunctntu.': Kr. eene bloedroode vlek voor 

 het midden van elk dekschild; bij ab.c. *spcctosiis Sciiulze (in VVcsttalen) vertoonen de 

 dekschilden elk twee bloedroode vlekken, de eene voor het uiteinde, de andere, welke gewoonlijk 

 dubbel is, voor het midden. Voortarsen bij het ^ sterk verbreed. Lengte 23 — 33 mm. Op 

 aas van groote dieren; soms ook in mest, waar zij C. eotrupes zou vervolgen, wat 

 volgens Kliugflhötfer en Sclim'ull zou geschieden bij gebrek aan aas. Over het algemeen 

 zeldzaam; uitsluitend in de diluviale streken en in Zuid-Liniburg gevangen. Eenmaal in 

 groot aantal bij Oosterbeek in Se|n 1. germanicus I,. 



Acliierschencn aan den acliterrand ruw stekelig, dotli niet bultig verdikt; o|) de binnenzijde 

 met eene zwakke, met den voorrand evenwijdig loopendc langslijst. Voortarsen bij het ^ 

 sterk verbreed ." 2 



2 Bovenzijde geheel zwart, bij onuitgekleurde exemplaren donker kastanjebruin. Dekschilden 



groT en dicht bcstippcid, met llauw aangeduide langsribben en eene duidelijke buil voor het 

 uiteinde. Achtcrschencn recht. .S|irietknots, behalve het eerste lid, rood. Alleen bij het $ 

 met een gcel-vliczig gedeelte van den cly|)eus. De ab.c. *bimaculatiis Steph. (op het eiland 

 Borlium) vertoont twee roode vlekken op de dekschilden Lengte 14—25 mm. Overal zeer 

 gemeen, vooral in bosschen op doode vogels 2. humator F. 



Bovenzijde zwart, niei twee dwarsbanden op de deksihihleii , benevens de epiplenren gecl- 

 rood, oranjerood i)t' rood t, 



Achterscheneii gebogen, bij hel ^ zeer sterk gckronul. De voorrand van het halsschild, het 

 steruum, de randen van het achterlijl', de tarsen, ile buitenzijde der aclitcrdijen en gedeel- 

 telijk de kop dicht geel behaard. Halsschild van voren duidelijk brccder dan aan de basis. 

 li])ipleuren geheel geelrood. Troehanters der achtcrpooten in een langen priemvormigen doorn 



