-24 XXV. Ekotylidae. — I. Kngis. 



Sprictkiiots langwerpig, nauwelijks cUililicl zou lirucil als ili; dikke innicnins, Je leciljus los 

 sanicnliiuigcnil; di; Ictiljcs van ilcn runicnlns kogulvurniit; en oiulerling gelijk, liet vierde tarslid 

 /eer klein en gedeeltelijk in het derde ingesluten. Ilal.sscliild en dek^elliUlen aan de basis 

 ilik gerand. Dek.scliilden met zeer lijne, regelmatige stippelrijen (Combcicerus.) 



II. Tribus T R i pl AC in i. 



Mesostcrniim tii.ssclicn de midiielci>xae hoogstens dubbel zoo breed als lang, cenc cenigszins 

 vierlniekige plaat vormend. I'rosterninn tiisscben de voorcoxae veel langer dan de voort- 

 zetting van achteren breed, met ecnigszins parallele zijden. Ilalsscliild, en meestal ook de 

 deksehilden, aan ile basis gerand 2. Triplax. 



Mcsosterntmi tiisschen de middelco.\ae viermaal zoo breed als lang. l'rosternnm tusselien de 

 voorcoxae zeer breed, ongeveer zoo lang als de voortzetting van achteren breed, trapezimu- 

 vormig. Ilalsscliild en deksehilden ain de basis ongcrand 3. Cyrtotriplax. 



I. Tribus E ngi N 1. 



1. Eiigis Paykiill. 



(Da cue Latreille ex partc). 



Voor kakt II met :^cs pleten of drietandi\;en top. Aciiteikakcn twee-lobbig ; de 

 buitenste lob is driehoeki,!^ , de binnenste smal en met een lan,i;en hoornhaak aan het 

 uiteinde. Eindlid der kaaktasters gewoon , 07'aal, het eerste lid kyrt , korter dan de 

 ttvee volgende lecdjcs te zamen. Tong hoornachtig , a/gerond, beivimperd. Clypciis meer 

 of minder duidelijk ingedrukt. Sprieten i\ ledig, met drie grootere eindlecdjes , 'welke 

 drie- tot viermaal zoo breed zijn als de slanke funicnlus ; het eerste sprietlid is 

 grooter- , het derde langer dan het tweede. Halsschild en deksehilden aan de basis 

 zeer Jijn gerand. Deksehilden met eenigszins onregelmatige , Jijne stippelrijen. Tarsen 

 ^-ledig, gewoon, smal, het vierde lid duidelijk zichtbaar, de eerste drie leedjes smal, 

 niet veel breeder dan Jict vierde, het klauw-lid zoo lang als de overige leedjes te 

 zamen. — Larven en kevers leven gewoonli/k in groot aantal bijeen in boleten en 

 achter schimmelende boomschors. De metamorphose heeft plaats in September ; de kevers 

 overwinteren en verschijnen in Mei. — De larve van E. rufifrons is door West- 

 ivood , die van bipustulata door Bedel beschreven. 



Van de 4 Europeesclie soorten komen 2 in Nederland en i in het aangrenzend 

 gebied voor. 



1 Eindlid der sprietknots sleclits weinig langer en iets smaller dan liet tweede lid. De lichte 



schoiidervlek klein en niet sclierp begren.sd. Kleinere soorten 2 



Eindlid der sprietknots veel langer en breeder dan het tweede, bijna zoo groot als de eerste 

 twee leedjes te zamen. De lijn gerande zijden van het halsschild zwak algerond. Bovenzijde 

 glanzig zwart, de pooten en cene sclierp begren.sde, grootc schondervlek roodgeel; de 

 sprieten roestrood. Lengte z\ — 4 mm. Achter boomschors en op boomzwammen. Niet inl. 

 Hij llambnrg (bipustulata F.) (notata Gniel.) 



2 De zijden van het halsschild gelijkmatig, docli zeer weinig afgerond, langs den geheelen, 



duidelijk gcranden zijrand eenigszins vlak gedrukt. Halsschild vrij dicht bestippeld. Boven- 

 zijde zwart, glanzig; de kop, liet halsschild, eene kleine schondervlek op de dekscliildeii , 

 de ,s|irictcn en pooten licht rood. Bij ab.c. Jekclii Rcitt. is het geheelc lichaam rood- 

 geel. Lengte 2J — 3 mm. Zeer gemeen op boomzwammen, vooral van beuken; ook achter 

 schimmelende iepenschors (Inimcralis E.) 1. bipustulata Tluiiib. 



De zijden van het halsschild tamelijk recht, in 't midden llanw uitgebogen, langs den geranden 

 zijrand niet vlakgedndu. Halsschild vers|)reid bestippeld. Bovenzijde zwart, de kop, eene 

 schondervlek en liet uiteinde der deksehilden, benevens de sprieten en pooten rood. Zelden 

 is het lichaam lichtbruin en de vlekken geel. Onnitgekleurde exemplaren gelijken op de 

 ab.c. Jtkelii van bipustulata, doch onderscheiden zich door de iets uitgebogen zijden 

 van het halsschild. Lengte 2 — 3 mm. Ivveu gemeen als bipustulata, vooral in iejien-, 

 abeelen- en eikeiizwaimnen 2. rufifrons F. 



