536 XXVII. CoLvniiDAi'-,. — CoLOBicus. — 5. Orthocerus. — Pycnomerus. 



Colobicns l.atreille. 



Kop op de onderzijde met schuin naar binnen gerichte , lange , diepe spriet- 

 grocvcn. Sprieten w-ledig, met 2-ledige knots. Voor kaken met twee-tandii^ uiteinde. 

 Kinplaat met scheef naar buiten gerichte zijlobben. Halsschild met fijn gekarteldcn 

 zijrand , zonder langskiel. Dekschilden zonder langsribben. Voorste coxaal-holten van 

 achteren open. Schenen ?net kleine, fijne cinddoornen. 



De cenige Europeesche soort komt ook in het aangrenzend gebied voor. 



Licliaain elliptisch. Hnlsscliild met tninelijk breede, vl:il; afgezette zijden eii afgerondcn, zeer 

 lijn gekartclden zijrand. Dekschilden met stippellijnen. Bovenzijde bruinzwart, dol', eenigs- 

 zins rnw korrelig en bier en daar met neerliggende, scluibachtige haartjes, welke gedeeltelijk 

 vlekjes vormen. Sprieten, pooten en de afgezette zijrand van halsschild en dekschilden 

 roestkleiirig. Lengte 4— 4i mm. Achter de schors van oude iepen en linden. Niet 

 inlandsch. In Westfalen. De larve is door Perris beschreven. 



(emarginatns Er.) (in^rginatus Latr.) 



III. Tribus Orthocerini. 



5. Orthocerus Latreille. 



(Sarrotrium 111.) 



Bovenlip iets uitgerand en bcwimperd. Voorkaken zeer verborgen, met stompen, 

 twee tandigen top. Achterkakcn met twee hoornachtige lobben , de binnenste met een 

 hoornhaak en kromme stekels; de buitenste iets breeder , doch even lang, aan het uit- 

 einde a/geknot en naar binnen gebaard. Tong iets uitgerand. Eindlid der kaaktastcrs 

 groot, eirond, aan het uiteinde af geknot. Eindlid der liptasters eveneens groot, 

 eirond, doch toe,i;espitst. De sprieten kunnen niet onder den kop teruggeslagen tiwrden ; 

 zij zijn naar het uiteinde geleidelijk en sterk verdikt , 10 ledig , borstelig; de basis 

 door den zijrand van den clypeus bedekt. Geen sprietgroeven. Oogen grof gefacetteerd. 

 Bovenzijde ruw behaard. Halsschild met eene middengroef. Gevleugeld. Geivrichts- 

 holten der voorco.xae van achteren open. Schenen smal, zonder einddoorjien. — 

 De soorten van dit genus leven op droge, zandigc plaatsen onder steenen , mos en 

 tus.uhen gras. 



Van de 3 Europeesche soorten komt i /;/ Nederland voor. 



Lichaam grauwzwart, dol; de eerste twee sprietleedjcs, evenals de kop en de zijden van het 

 halsschild grijs behaard; de overige leedjes lliiweelachtig-zwart niet lange o|>st'aande haren; 

 bet eindlid aan het uiteinde wit, de sprietknots naar het uiteinde versmald, llalsscliild 

 naar voren duidelijk versmald, over het midden met twee stompe, kielvormige langs- 

 vcrlievenheden, welke .achter het midden dicliter bij elkaar verloopen; daartusscben eene 

 diepe langsgrocf. Dekschilden niet duhbelrijen van kraclitige stippels, wier tusschenruimten , 

 alsook de naad, kielvorniig verheven zijn; de twee buitenste langsribben vereenigcn zich 

 voor het uiteinde. Lengte 2;— 4; mm. In sommige jaren gemeen in de duinstreken op het 

 barre zand en onder steenen, vooral in den morgenstond na regen. April tot Scpt.; 

 ook bij Soest, Doorn en Renkuni in de nesten van Formica riifa. De larve en pop is 

 door Rupertsbei-/;er beschreven (clavicornis L.) muticus L. 



IV. Tribus Pycnomerini. 



Pycnomerus Erichson. 



De sprieten kunnen naar omlaag beiiwgen ivorden ; zij zijn w-ledig, het eindlid is 

 zeer klein en grootendeels in het voorafgaande ronde lid opgenomen , waardoor de 

 eind knop i -ledig schijnt. Voorkaken kort, sterk gebogen. Achterkakcn met twee smalle, 

 nagenoeg even lange lobben, de buitenste breeder en aan het uiteinde behaard, de 



