XXVIIt. Lathriuiidae. — 3. Lathriimus. 543 



zoom begrensd ; de hoeken zijn vliezig en betvim[>erd. J),- liplas/crs scliijncn slechts 

 2-ledig ie zijn; hel eerste lid is namelijk zeer klein, het tweede zeer groot, kort- 

 eirond, aan het uiteinde af geknot en vrij lang bewimperd. Ifalsseliihl smaller dan 

 de dekschilden , over het midden met twee Jijne , kielvormii^e langslijnen , aan de zijden 

 gaafrandig. Voorcoxae meer of minder door eene voortzetting van het prosternum 

 'gescheiden. Tarsen yledig. — De soorten van dit genus leven onder vuilnis, tusschen 

 'beschimmelde plantenstoffen , achter boomschors, in dood riet en soms bij mieren. — 

 Be larve van L. lardarius is door de Geer en Westivood beschreven. 



Van de 14 Europeesche soorten komen 3 in Nederland en 3 in het aangrenzend 

 gebied voor. 



1 Dekschilden aan liet uiteinde te zamen snavelaclitig uitgetrokken. De grootste soort van het 



genus, roodaduig-geelbniin. ICop en lialsscliild zeer grol" rimpelig bcstippeld. Halsscliild 

 ccnigszins vierlmekig, weinig of niet langer dan breed; de zijden nii eens meer, dan eens 

 minder bochtig. Dekschilden aan de basis ongeveer dubbel zoo breed als het halsscliild, 

 itict eenigszins lobvormig uitstekende schouderbnilen, kraclitige stippelrijen en brecde, 

 veelal iets verheven tiisschenruimten. Bij het $ zijn de voor- eii niiddelsclienen vrij sterk 

 gebogen en kort vóór het uiteinde aan de binnenzijde van een klein, docli duidelijk 

 tandje voorzien ; daarvoor bij ile voorschenen nog eene rij kleinere tandjes. Lengte aj— 2: mm. 



Gemeen onder plantenalVal, dorre bladeren en dood riet 1. lardarius de G. 



Dekschilden gewoon, aan het uiteinde niet gemeenschappelijk toegespitst 2 



2 Dekschilden met rijen van lijnc, witachtige borstelhaartjcs. Halsscliild langer dan breed, naar 



de basis iets versmald en aan de zijden tweemaal gebogen, met lobvormige naar buiten 

 uitstekende voorhoeken. De afwisselende tussclienrnimteii der strc|)en op de dekscliilden 

 nu eens meer, dan eens minder verheven, doch nimmer zoo scherp kielvormig als bij 

 altcrnans of rngicollis. Gelicel roodbruin of roestrood. Lengte i*— 2 mm. Niet zeldzaam^, 

 onder plantenafval en mos (angiilatus Mannerh.) 2. angusticollis Gylh. 



Dekschilden geheel kaal, zonder borstelrijen 3 



3 De afwisselende tnsschenruimteu der dekschilden niet- of slechts weinig meer verheven dan 



de anderen. Dekschilden gestrekt, met zeer grove sti|ipellijneu. Deze soort houdt het 

 midden tusschen lardarii'is en an gus t ico lli s ; van eerstgenoemde onderscheidt zij zich 

 door de geringere grootte, het minder vlakke, naar aciiteren meer versmalde lialsscliild, 

 welks voorhoeken nog meer lobvormig uitsteken, en welks zijden in 't midden dieper 

 uitgebogen zijn; verder door de aan het uiteinde niet spits uitgetrokken dekschilden, welker 

 tnsschenruimten der stippellijnen aan de basis sterker verheven zijn. Van a n gusticol I is 

 onderscheidt xij zich door het ontbreken der borstelrijen op de dekschilden, het kortere, 

 naar achteren duidelijk versmalde halsscliild en de plonipere gedaante. Roodbruin of roestrood. 

 Lengte 2 — 2i mm. Niet inlandsch. In België, in de llijiiprov., bij Hamburg en Dortmiuid. 



(angusticollis Mannerli.) (Pandellei liris.) 



De afwisselende tnsschenruimten der dekschilden scherp kielvormig verheven 4 



4 Halsscliild nagenoeg zoo lang als van voren breed, met bochtige zijden en onmiddelijk achter 



het midden ingesnoerd. Deze soort is nagenoeg zoo groot als lardarius en cvenzoo ge- 

 kleurd. Dekschilden elk met drie sterk kielvormig verheven langsribben en een verheven 

 naad; de buitenste langsrib eindigt achter het midden. Doordat liet negende sprictlid slechts 

 weinig grooter dan het achtste en veel smaller dan het tiende is, schijnt de sprietknots 

 slechts twee-ledig te zijn. Bij het $ zijn de voorsclieneu zwak-, de middelschenen daaren- 

 tegen veel sterker gebogen. Lengte 2i mm. Aciiter eikenschors. Niet inlandscli. [11 de 



Rïjnprov. bij Elberfcld (al te rnans Mannh.) 



Halsschild aan de zijden nagenoeg niet gebogen en niet ingesnoerd, hetzij vierkant met 

 lobvormig uitstekende voorhoeken, hetzij iets breeder dan lang, naar de basis iets versmald 



en zouder lobvormig uitstekende voorhoeken 5 



5 Halsschild vierkant, met nagenoeg evenwijdige zijden en lobvormig naar buiten uitstekende 

 voorhoeken. Deze soort is naverwant aan alternans en evenzoo gekleurd, doch veel 

 kleiner; de dekschilden korter en meer gedrongen. Lengte ij — 2 mm. O. a. in schimmelend 

 knaagsel van afgevallen pijnappels, die door eene Er n obi us-soort bewoond waren. 

 Niet inl. In de Rijnprov. bij Elberfeld en in Westfalcn (rugi collis Oliv.) 



Halsschild iets breeder dan lang, naar de basis iets versmald, de voorhoeken niet lobvormig 

 uitstekend, de langsribben niet scherp aangeduid en van voren nagenoeg geheel uitgewischt. 

 Dekschilden met langsribben als bij altcrnans en rugicoUis, de stippellijnen echter tot 

 aan het uiteinde duidelijk. Lichaam roodbruin of roestkleurig, bij onuitgekleurde exemplaren 

 geelachtig. Lengte 2—2; mm. Te Leiden, in groot aantal, in eene oude dadelkist en onder 

 dood hout in een stadstuin 3. Bergrothii Reitt. 



