6oo XXXVI. COCCINELLIDAE. — 13. SCYMNUS. 



schild alleen naar vorcti versmald, aan de basis jijn gerand. Schildje tamelijk klein. 

 Dekschilden slechts weinig breeder dan het halsschild , de cpipleitren naar het uiteinde 

 geheel verdwijnend. Klauwen ?net een spitsen tand nabij het niteinde. — De soorte?i 

 van dit genus leven pp verschillende lage planten en boomcn , vooral op dennen. — 

 De larve en pop van S. intcrruptus zijn door Perris , de levensgeschiedenis van 

 arena lus en at er door Hceger , de larve van front a lis door Rühl , de larve van 

 subvillosus door Réaumur en de larve en pop van minimiis door Bouché be- 

 schreven. 



Fan de 46 Europeesche soorten komen 13 in Nederland en 4 in het aangrensend 

 gebied voor. 



1 l)c ciijlijii op het eerste sterniet is een gesloten cirUelboog, meestal een volkomen balvc 



cirkel; liet buitenste gedeelte loopt tot aan cien voorrand van dit sterniet terug .... 2 



De dijlijn oji bet eerste sterniet is een onvolkomen halve cirkel, d. i. keert niet in een boog 

 tot aan de basis terug, ol is slechts een kwart-cirkel; het buitenste gedeelte loopt tot 

 aan den zij- of acbtcrrand, of verliest zich, zonder een der randen te bereiken i) . . .10 



2 liet prosterninn loopt tot aan den voorrand in iiu vlak door 3 



liet prostcrnum valt dicht voor de voorcoxae steil af, zoodat het zeer korte voorste gedeelte 

 van bet sterninn en de mond tegen de voorcoxae aanstooten (Sub-gen. Clitostctbns 

 VVeise). De dijlijn reikt bijna tot aan den acbterrand van liet eerste sterniet. Bovenzijde 

 zwart of bruin, het halsscliild aan de zijden of bijna geheel geelaclitig. De dekschilden met 

 twee, voor elkaar staande, gemeenschappelijke, gele, boelijzervormige figuren; soms is de gehcele 

 oppervlakte meer of minder geelachtig en bevindt zich alleen binnen de voorste figuur eene 

 zwarte vlek. Lengte ij-iè mm. Eenmaal in Maastricht, Juni, tegen het raam van een tuin- 

 huisje. In de Rijnprov. en in Noord-Duitscbland bij Hamburg 7. arcuatus Rossi. 



3 Prostcrnum aan den voorrand niet dakvormig opgericht, vlak en recht afgesneden, met twee 



kielvormige langslijnen in bet midden (Sub-gen. Pullus Muls.) 4 



Prosternum aan den voorrand dakvormig opgericht en tot opneming van den mond vooruit- 

 stekend, zonder kielvormige langslijnen. De dijlijn is klein en reikt niet geheel tot aan bet 

 midden van bet eerste sterniet (Sub-gen. Stethorus Weise). Lichaam breed-ovaal, cenigs- 

 zins half-kogelrond, zwart; de monddeelcn, sprieten, schenen en tarsen geelbruin, de dijen 

 gedeeltelijk zwart. Dekschilden lijn bestippeld en gewoon behaard. Lengte 1^ — i^ mm. 

 Verbreid op allerlei planten, vooral op frambozenstruiken, wilgen en dennen. De larve 

 voedt zich meest met Acarinen, luni, Juli 6. minimus Payk. 



4 De dijlijn klein, baar binnenste gedeelte veel minder gekromd dan haar buitenste, dat ver 



van den zijrand afstaat en daarmede slechts weinig convergeert 5 



De dijlijn vrij groot, baar binnenste en buitenste gedeelte zijn of even sterk gekromd, of bet 

 buitenste is minder sterk gekromd dan bet binnenste en convergeert vrij sterk of sterk 

 met den zijrand 6 



5 Lichaam ovaal, minder gewelfd dan bij minimus, op welke zij eenigszins gelijkt; zwart, de 



pooien pekzwart, de schenen en tarsen meestal lichter gekleurd. Halsschild dof, onduidelijk 

 bestippeld, uiterst fijn gecliagrineerd; dekscliilden dicht en iets grover bestippeld dan bij 

 minimus, en minder dicht, hier en daar in verschillende richtingen, bebaard. De kielvor- 

 mige langslijnen op het iirosternuin reiken naar voren slechts tot ongeveer liet midden. 

 De dijlijii reikt tot het itiidden van het eerste sterniet. Lengte i; — \^ mm. Op eiken. 

 Mei— juli. Niet algemeen. Loosduinen, den Haag, Venio, Maastricht .... i. ater ICugel. 



Lichaam iets breeder ovaal, zwart; dekschilden gewoonlijk vuilrood of roodbruinacbtig, over 

 den naad met een zwarten, niet scherp begrensden, breeden langsband, welke naar bet 

 uiteinde smaller wordt en naar de basis zich tot binnen langs de schouderbuilen verbreedt; 

 veel sterker besti)ipeld dan bet halsschild en lijn , witacbtig, in verschillende richtingen eenigs- 

 zins wolkachtig, bebaard; soms zijn de dekschilden bijna geheel zwart, met een onduidelijken 

 donkerroodeii veeg achter den seliouder, of wel geheel zwart (jcoiicolor Weisc). Deze soort 

 herinnert in kleur eenigszins aan sntnralis. Lengte i-l^ — ij mm. In veeiistreken langs 

 slüotcn, op waterplanten. Mei— Sept.; volgens Weise op Salix cinerea. Meermalen in 

 de omstreken van den Haag; ook bij Breda en Zierikzee 2. scutellaris Muls. 2) 



1) lil) suiiirai(!i' cxciii|ila]™ v:iii S. iiipiiniis iuii ilc dijlijn ül» liij '2 vcrl..n|,iii 



-) Vol(;cris ÏWi.vr^ nni (Ic/r eciie varii'lt'il zijn vjni d(- (iauciisiörlii^ S. let.lac<;us Motbdi. Dezp is giu-IIiruiii ut' roodjïeel ; het 

 lialsscliiM \o*)r lu-t hdiildji; miiiis (liiiik.Tder ; üiik \.'flal df basis i-ii de naad drr dt-kscliildcn ii-ts donki-rdiir. l)f ab.c, yHcrcMs- 

 Muls. nivl zsvarlathtigrn ku[ij dunkcrbruine jiuulfii en donkerder basis en naad der dekschilden zuu den overgang vormen. 



