62(') XL. Parnidae. — 2. Elmis. — 3. Esolus. 



zijden mei eene diep gegroefde laiigsUjn ; zonder dïvarsiiidnik voor de basis. Schildje 

 klein , langïüerpig of smal. Alle tusschenruimlen der dekschilden vlak of gewelfd , 

 doch nimmer de vierde of zesde scherp gekield of kantig. Schenen aan de binnenzijde 

 bewimperd. Tarsen gewoonlijk korter dan de schenen; hei vijfde lid even lang als de 

 4 overigen te zamen. — De larve van E. Vo Ik w a r i is door Laboulbène en Rolph , 

 de pop door Beling beschreven. — Be soorten van dit genus zijn kleine keverijes , 

 welke even als hnnne larven in sterk stroomcnde 7uateren , aan de onderzijde van 

 sfeencn hun verblijf honden. 



Van de 9 Europcesche soorten komen 2 in Nederland en 2 in het aangrenzend 

 gebied voor. 



1 De verdiepte langslijnen op liet lialsscliild coiivcrgeercn naar voren. De tiissclienruinitcn der 



dekschilden lijn liestippcld. Onderzijde van het achterlijf zwart 2 



De verdiepte langslijnen op het lialsscbild loopcn naar voren nagenoeg evenu-ijdig. De 

 tussclicnruiinren der dekschilden zijn vlak en rimpelig bestippcld. Bovenzijde brnin- 

 bronskleurig, iets glanzig; de dekschilden iets liclitcr dan ko]i en balsschild. Prosternmn 

 veelal rood; ook het midden van bet achterlijf roodachtig. Dekschilden met krachtige 

 stippellijnen. Halsscbild zeer lijn en dicht bestippcld. Pooten brnin, de knieën en tarsen, 

 alsook de sprietwortcl geelrood. Lengte 2 — 2;, mm. Langs de Maas bij Bunde (Limbnrg), 

 Juni. Ook in de Belgische provincie Luik 2. Mülleri Er. 



2 De grove stippels der dekschilden staan, vooral over het midden, in rijen geplaatst en 



vormen geene duidelijke stippellijnen; de tusschenruiinten zijn vlak. De basis der dek- 

 scliildcn belt naar voren zeer weinig af. Dekscliilden achter liet midden slechts weinig 

 verbreed, waardoor het lichaam iets smaller is dan bij Germari. De langslijnen op het 

 liaNscliilil convcrgeeren naar voren minder dan bij Germari. Bovenzijde van het 

 lichaam zware, eenigszins bronsglanzig, uiterst lijn en onduidelijk beliaard. Voordijen 

 met eene minder duidelijke viltvlck dan bij Germari. Halsscliild lijn bestippcld. Lengte 

 3 mm. Langs de Geul bij Valkenburg en Houthem, onder steenen in bet water en op 

 waterplanten. In de Rijnprovincie bij Aken en Crefeld; in België bij Groenendael. 



I. VolUmari Panz. 



De stippels der dekscliilden staan in duidelijke langslijnen 3 



3 Stippellijnen der dekschilden verdiept, doch tamelijk fijn bestippcld; de tusschenruiinten 



iets gewelfd. De langslijnen van het balsschild convergeeren sterk. Dckscliilden achter het 

 midden vrij sterk verbreed; de basis naar voren sterk afbellend. Bovenzijde glanzig zwart 

 of eenigszins bronzig, duidelijk bebaard. Voordijen met eene dichte viltvlek aan de 

 voorzijde. Halsscbild iets grover bestippcld dan bij Volkinari. Lengte 3 ram. In de 

 Rijnprovincie langs de Rulir en bij Elberfeld ("Germari Er.) 



Stipiiellijnen der dekschilden niet verdiept, doch grof bestippcld; de tusscbenruimten 

 viak. De langslijnen van het balsschild convcrgeeren weinig. De vorm der dekschilden 

 als bij Volkmari. Bovenzijde zwart, zonder of met geringen bronsglans; eenigszins dof, 

 lijn behaard. Pooten zwart, tarsen rood. Halsscliild dicht, fijn en duidelijk bestippcld. Bij 

 het $ zijn de twee laatste sterniten zeer zwak en onduidelijk , breed uitgesneden. 

 Lengte 24 mm. Niet inlandsch. In de Rijnprovincie, langs de Ruhr; ook in VVestfalen 

 in boschbeken Copacus Miill.) 



3. Esolus Mulsant. 



De verdiepte langslijnen van het halschild staan niet in het verlengde, maar 

 meer naar binnen , van de verdiepte schouderlijn der dekschilden. De zijrand der 

 dekschilden is meer of minder viltig behaard : de zesde tusschcnruimtc is naar binnen 

 SC herpkantig gekield. Het overige als bij Elmis. 



Van de 12 Europcesche soorten komen 1 in Nederland en 2 in het aangrenzend 

 gebied voor, 



1 Dekschilden vlak, met stippellijnen; de stippels naar het uiteinde fijner wordend en nagenoeg 

 verdwijnend. Dekschilden naar verliouding langer dan bij pygmacus 2 



Dekschilden iets gewelfd, met duidelijke stippellijnen; op de voorhelft met grove stippels, 

 ongeveer ij maal zoo lang als te zamen breed. Halsscliild met niet naar voren convergeerende 

 langslijnen. Hnveuzijdc bruin, de dekschilden iets lichter dan ko|i en lialsscbild. Pooten 

 en sprieten roodgeel. Lengte ruim i mm. Niet inlandsch. In de Rijnprovincie bij 

 Elberfeld (pygmacus Miill.) 



