XLII. Hydroi'hilidaE. i. IIyuropiiiluS. 641 



lucht onder de dekschilden naar de aan de ru^s^zijde gelegeri stigmata. De sprieten zijn 

 derhalve de overbrengers der lucht ; men ziet dan ook nimmer deze dieren met het 

 achterlijf boven water komen. In het lichaam , tusschen borststuk en achterlijf , bevindt 

 zich eene trachee blaas , 7uaardoor het specifiek gewicht verminderd kan ^cwrden. — De 

 eieren worden gelegd tegen het einde van April , waartoe het wijfje een eivormig 

 spinsel vervaardigt , dat voorzien is van een boven het tcater uitstekenden, doorboorden 

 steel, 7velke dient tot het invoeren van lucht. Dergelijke spinsels, met eieren opgevuld, 

 drijven op het water tusschen allerlei plantendeclen en kroos, en verlieze/i spoedig 

 hunnen oorspronkel ijken vorm , daar zij door den wind heen en weder bewogen en met 

 allerlei vuil verontreinigd 'worden. liet vervaardigen van deze cocons geschiedt op de 

 volgende wijze. Het wijfje komt aan de oppervlakte van het water , daar , waar ergens 

 een drijvend blad is ; zij legt zich op den rug en drukt het blad met de voorpooten tegen 

 de buikzij de aan , om zich zoodoende in die ligging te houden. Daarop komen uit het 

 achterlijf 4 buizen te voorschijn , 2 lange en 2 korte , waaruit ee?ie witachtige spinstof 

 vloeit, welke in aanraking met de lucht verhardt en tot draden wordt uitgetrokken. 

 Door het heen en weder bewegen dezer buisjes wordt binnen \ uur de buikzijde van 

 het dier met een Jijn spinsel bedekt. Daarop keert het dier zich om , neemt het spinsel 

 op den rug en maakt eene tweede laag, die met de eerste aan den rand samenvloeit , 

 zoodat een va?i voren open zak gevormd is , waarin de kever zelf met het achterlijf 

 besloten zit. N'u vult zij dit zakje met ongeveer 50 eieren en trekt , naarmate dit gevuld 

 wordt , het achterlijf meer en meer terug. Om liet nu dicht te maken , neemt zij de 

 randen tusschen de achterpootcn , trekt ze door nieuive draden verder uit en enger te 

 zamen , en spint er eindelijk dccars over heen ; daarop zet zij tiog een steel , doordat 

 zij steeds langer wordende draden van onderen naar ho7'en en weder teriig trekt. 

 Na 4 <j 5 uren is het gcheele iverk %>oltooid en drijft de cocon met de eieren 

 tusschen de 'waterplanten ; kantelt het eiernestje om , dan komt het 7veder in de 

 goede richting, daar het zwaartepunt in de eier massa gelegen is. Na 16 tot 18 

 dagen kruipe?i de larven uit, blijven echter nog eenigen tijd, lüelUcht tot aan 

 de eerste vervelling, in hun verblijf en voeden zich met de ledige eierdoppen. 

 De ofitwikkeling van H. p i c e 11 s is door meerdere onderzoekers beschreven , o. a. 

 reeds in 1634 door Mouffet, doch kortelings uitvoerig door v. Fricken en Planet ; 

 de larve en pop van H. a t e r r i m u s is door Letzner en Schiödte beschreven. — 

 De larve is zwartachtig en bestaat, behalve uit den kop, uit 12 ringen. De 

 voorkaken zijn in het midden sterk getand, de achterkaken steken ver uit. De 

 eerste 3 ringen elk met een paar cén-klau-wige pooten ; bovendien de laatste achter- 

 lijfsring met een paar draadvormige aanhangsels en met t^cee functioneerende 

 stigmata aan het uiteinde. Behalve dat de larven slechts een enkelen klaww bezitten , 

 onderscheiden zij zich nog van die der Dytiscidae en Gyrinidae, doordat 

 zij geen doorboorde voorkaken hebben , doch met de vrije mondopening hare prooi 

 uitzuigen Zij voeden zich met kleinere 'waterdieren , benevens met vischkuit en kik 

 vorscheieren. Bij gevaar scheiden zij uit den anus eene ziaarte , onaangenaam riekende 

 vloeistof af, 'waardoor het tvater troebel ivordt en zij daardoor ontsnappen kunnen. 

 Tegen den nazomer zijn zij vol'wassen , verlaten dan het 'water en maken in de 

 nabijheid in de aarde eene holte , waarin zij ver poppen. — De volkomen kevers vliegen 

 slechts zelden ; zij kruipen , op den grond zijnde , ge'woon voort. JVater-spitsmuizen en 

 stekelbaarsjes zijn voor hen en hun broedsel gevaarlijke vijanden. 



Van de 4 Europeesche soorten komt i in Nederland en i in het aangrenzend 

 gebied voor. 



Alle sternictcn scherii gekield. Dekscliildeii aan den naadhoek inet een klein, scherp tandje. 

 Het uiteinde van den borststekel niet bencdenwaarts gebogen. Het bijlvormig verbreede 

 laatste voortarsen-lid bij het $, is aan den tnp meer spits. Het $ vertoont veelal langs 

 de zijden der dekseliilden, cenc kielvormige langs-verhevcnheid op de voorhellc, tegen 

 of op den zijrand. Lengte 38 — 48 mm. Zeer gemeen in sloüten en poelen . . . i. piceus L. 



Slechts het uiteinde van het laatste sterniet scherp gekield of samengedrnkt , de overigen 

 wel dakvormig opgericht, maar afgerond. Dekschilden aan den naadhoek zonder tandje, 



41 



