XLIV. SCAKAIiAF.lDAE. 9 



smal (M c 1 1) 1 1)11 1 11 i n ij, zcKtznmcr brccil en tot anii liet iiiiciiulu iloorloiipciul (o.a. Trox); liij 

 AniiiiKila nicc ccn lijnen, vliczigcii raiulzooin. Hij soniniii;c sooi-tcn blijven ilc ileUscliilcleii bij liet 

 vliegen geslntcii; ile Cetoiiiini licbbcn daartoe eeiie iiitranilini; aan de zijden der deUseliilden om de 

 aelitervleugels inigeliindcrd door te laten; bij anderen (Sisy|ilui.s, Osniodcrina) ontbreekt deze 

 uitranding. De .soorten der genera On tlio pbagus en Valgiis vliegen, evenals de Ne c r o p lio ren, 

 met naar boven gericlitcn buitenrand der dcksebilden. Bij liet J der in Znid-Eiiropa voorkomende 

 Pa cli y p us-soorten ontbreken de dckseiiilden (evenals de aelitervleugels) totaal, ot" zonden siccbts 

 rudimenten voorliaiideii zijn. 



Ook door de nervatuiir der aelitervleugels worden , volgens ^. /{«•(/^fMirtcAtv, de Scarabaeidae 

 als eenc tamelijk sclierp begrensde groep gekenmerkt, olsclioon door liet ontbreken van dwarsaders 

 in liet veld tnsselien de venac scapnlaris en cubitalis, door de beide duidelijke straaladers, alsmede 

 door liet verloop der venac cubitalis, interno-media en anaüs, ecnige vcrwantscliap met die der 

 H is ter i da e bestaat. De meeste S ca ra ba ei den-vleugels zijn licluer of donkerder bruin gepigmentecrd , 

 bij Trox zelfs zwartaclitig; zij zijn meestal lang gestrekt, veelal met gclobden acliterrand, en wijken 

 bij de verschillende groepen weinig van een gemccnsclia|)pclijk grondtype af; merkwaardig is, 

 evenals bij de Lucanidac, de lljiie gestreepte sculptnnr. Op den vleugel van Melolontlia 

 vulgaris reikt, volgens Riigcr, de apicale voortzetting der eerste twee verecnigdc randaders 

 (venac marginalis en inediastina), als randlijst, bijna tot aan de vleugelpunt, waar zij niet bet 

 uiteinde der veiia scapnlaris samentreft, welke laatste aan bet gewricht (dat iets voor het midden 

 gelegen is) eene kleine elliptische cel vertoont; bovendien bevindt zich in de area externo-media nog 

 ecne gewone bijadcr, benevens een tot nabij de basis terngloopende tak van de vena extcrno-inedia, 

 welke laatste 0|) de hoogte van het gewricht iets geknikt is en daarop tot aan den acbterrand loopt. 

 De vena interno-media is flauw gebogen. Van de vena cubitalis is slechts iets aangeduid , nl. de onderste 

 tak. De bijader in de area aiialis is eerst gebogen en loopt dan met een knik tot aan den achterrand; op 

 de plaats van den knik is zij door eene dwarsader met de hoofdader verbonden; eene, dicht nabij 

 de basis scliuin uittredende, dwarsverbinding tusschen de vena interno-media en hare bijader blijft van 

 deze laatste gescheiden, terwijl zij o. a. bij Rb izo trogiis solstitialis nagenoeg daarmede versmelt. 

 De vena analis is gewoon, gevorkt, de achterste tak zeer klein. Achterrand zeer ilanw, bijna niet 

 gelobd. — In Zuid-Europa komen enkele Mei ol on t h in ae (o. a. Geot ro gus Guér.) voor, bij welke 

 óf in beide seksen, óf alleen bij bet S de achtcrvleugels ontbreken. 



Prosternuin achter de voorcoxae in den regel vlak, bij uitzondering als een behaarde kegel 

 uitstekend (Dynastini). Mesostcrnum bij de Cetoniini tusschen en voor de middelcoxac als een 

 naar voren kegel- of plaatvormig uitsteeksel (Fig. 69 II), waartegen zich de voorcoxae aanleggen; in 

 andere gevallen gewoon, naar voren afbellend of diep weggezonken. Episternen van den nietatliorax 

 meestal smal, met zeer kleine, of zonder epimeren; of wel breed, met groote epimeren (o. a. Melo- 

 lontlia, Cetoiiia). — Achterlijf met 8 tergiten en meestal 6, zelden 5 (Trogini) sterniteii; de 

 sterniten zijn vrij bewegelijk; bij de Me 1 o 1 on th in i, behalve de laatste twee, vergroeid, soms met 

 in bet midden uitgewischte naden; bij de Coprini is het achterlijf zeer kort en zijn de 6 sterniten 

 vergroeid. — De 7 stigmata van het achterlijf liggen bij de Cop rophagin ae in de verbindingsbnid 

 tusschen de tergiten en sterniten, en zijn dientengevolge door de dcksebilden bedekt; met uitzondering 

 van het eerste paar zijn zij even groot; bij de M elo 1 011 th i n a e daarentegen, waar bet pygidium en 

 gedeeltelijk ook het propygidium niet door de dekschilden bedekt zijn, is bet stigma van het propy- 

 gidium meestal duidelijk zichtbaar (Fig. 68 SV Het propygidium en bet voorlaatste sterniet zijn bij 

 de M elo 1 on th i n ae, hetzij nagenoeg of volkomen met elkaar vergroeid, of ten minste gedeeltelijk 

 door ccne tnssclienruimtc, waarin alsdan het stigma gelegen is, van elkaar gescheiden; bij de Znid- 

 Eiiro|)eesche ('. laji !i y ri n e n-genera Amphicoma en Anthypna is het stigma verborgen in de 

 huidplooi tusschen proiiygidium en voorlaatste sterniet. De stigmata zijn gewoonlijk zeer klein, 

 cirkelrond, bij vele Ru tel i 11 i (o. a. bij A n oplogna th ns Mac Lcay tiit N. Holland) en ook, als 

 zeer zeldzame uitzondering, bij zekere Cetoniini, in de breedte lang of ovaal. — Het |iygidium is 

 bij Melolontba in eene smalle voortzetting uitgetrokken (Fig. 68). — Door het over elkaar wrijven 

 van het |iropygidium en de dekschilden wordt soms (vooral bij de Dynastini) een tjirpend geluid 

 voortgebracht. — Merkwaardig is bij het J van Valgus een lange, op de bovenzijde sleufvonnig 

 uitgeholde, aan de zijden gezaagde stekel aan het uiteinde van het achterlijf. 



Pooten meestal tot graven ingericht en dientengevolge krachtig ontwikkeld; bij S isyp bus zijn 

 de acbterpooien nagenoeg zoo lang als het geheele lichaam (Fig. 65 II), wat ze geschikt doet zijn 

 tot het vervaardigen van inestpillen. — Voorcoxae verschillend gevormd, aaneenstaande, in de breedte 

 ingeplant of uitpuilend, naarmate zij cylinder- of kegelvormig zijn, met overgangen van den ecneii 

 tot den anderen vorm. Middelcoxae zeer klein, nauwelijks langer dan breed; meestal in de breedte 

 geplaatst, behalve bij de Coprini, eenige Melolonthini en zekere Trogi n i; gewoonlijk tusschen 

 ineso- en metasternum gelegen, bij de Coprini daarentegen ver in het metasternuin naar achteren 

 reikend, waardoor de middelpooten ver van de voorpooten verwijderd staan (Fig. 65 II). Terwijl 

 alle eoxae in den regel dicht aaneenstaan , zijn bij de Coprini de middelcoxae meest.1l ver van 

 elkaar verwijderd. Acbtcrcoxae, behalve bij eenige Coprini, jilaatvorniig; bij de Sericini groot, 

 naar buiten zeer sterk schildvormig verbreed en hier veel brecder dan het metasternum. — Trochanters 

 in den regel klein, bij Sisyplius o. a., waar de achterdijen sterk ontwikkeld zijn, vrij groot (Fig. 

 65 II). Meestal zijn de voordijen meer ontwikkeld dan de middel- en achterdijeii, bij uitzondering 



