XI, IV'. SCAKAHAKIDAE. II 



kaken kraclitig oiitwikkckl, cliitinciis. Acliterkaaks-lohbcn vrij of inoi. elkaar vergroeid (M e 1 ol o n t lii n ae). 

 Kaaklasters 4- ot' 3-, liptastcrs i;e\voonlijk 2-lciiig. Lieliaain met 12 of liij ile niecMen seliijnlianr met 13 

 .segniemcii, daar liet (je sei^mciic (^de aclncrlijlzak) door ecne gelcdiiigs|)looi gedeeld is; de drie segiiicmen 

 van den thorax, alsook die vaii het achteiiijl' (behalve de laatste twee) op de bovenzijde in drie dwars- 

 vcrhcvenlieden geplooid, waartegen aan de zijden eene driehoekige, bultige verhevenheid aansUiit. De 

 9e ring, waardoorheen de zeer wijde endeldarm eenigszins leikleiirig doorselieinert, is zakvormig 

 opgeblazen en buikwaarts tegen het voorlijl' gekromd. Gewoonlijk is liet lichaam van eene langere, dunne 

 beharing voorzien en op de bovenzijde bovendien met zeer korte, opgerichte of naar achteren gerichte 

 borstelliaartjes bezet. De kronnning van het lichaam is zoodanig, dat de larven niet kunnen voortloopen, 

 doch bniten hare gangen slechts op een der zijden kunnen liggen; jonge larven daarentegen loopen 

 met zijwaarts liggcnden darmzak voort. De anale opening is eene lijnvormige ofeenigszins driehoekige 

 dwarsspleet; Scrica b r u n n ea maakt daarop eene uitzondering, daar de anale opening eene langsspleet is. 

 Pooten vrij lang, gewoonlijk 5-ledig; het ic lid in den regel langei dan de overigen, het laatste lid 

 meestal met een kleinen klauw, die ook ontbreken kan; soms ontbreekt het laatste ol' tarsaallid, ol' 

 schijnt met het 4c lid versmolten. De larven leven grootendeels verborgen, in den grond ol' in 

 boommolm; zij voeden zich niet rottende plantenstoll'en, velen ook met levende plantendeclen als 

 wortels; slechts weinigen leven van dierlijk afval als: hoeven, haren , gedroogde huiden (Trox); 

 zeer velen van de mest van gelioelde zoogdieren, enkelen van de uitwerpselen van onmivoren 

 (Vtirkens) en van den mensch; nog zijn er die van vermolmd of afgestorven bont en van bladaarde 

 leven. Vele larven hebben meerdere jaren noodig voor hare ontwikkeling, nl. die welke van hout- 

 declen of planrenwortcls leven; die der mestkevers zijn spoedig volwassen. Om te verpoppen maken 

 de nieesten (niet de M e lolon t hini) met behulp van hare uitwerpselen en speeksel, uit de omgevende 

 aarddeelen of hourknaagsel een meer of minder dik en stevig, kogel- of eivormig omhulsel, eene soort 

 cocon, binnen welks gladgcniaakten binnenwand de pop besloten is. De poppen zijn eerst wit, later 

 geelbruin of donkerder; merkwaardig is dat de scheeden der achtervleiigels onder de dekschilden 

 uitsteken; het laatste tcrgiet draagt veelal een paar harde, piuitige uitsteeksels, welke soms naar 

 achteren, ook wel zijwaarts gericht zijn. Nadat de pophuid is afgeworpen, blijft de kever nog ccnigcn 

 lijd binnen de cocon. 



De kevers leven hetzij op allerlei planten van vcrschc bladdeelen en iuHorcsccnties, uit welke 

 laatstcn zij de bloetndeelen, vooral het stuifmeel eten; andereu lekken aan uitvloeiende boomsappen 

 of leven in mcststoll'en of boommolm; slechts de soorten van het genns Trox voeden zich met 

 dierlijk afval. Merkwaardig zijn de in mest levende Ateuchns- en Sis y ph us-soorten, welke hare 

 eieren in iiiestpillen draaien. Eenigc Scarabaeidac zijn als larve schadelijk aan plantwortels en 

 vreten als imago het loof van boomen en heesters (o. a. de meikever). De C op r o pliagi n ae 

 kunnen, daar zij meststoffen wegruimen, als nuttig beschouwd worden. 



Ovei'zicht der Sub -Fa milieu en Tribu.s. 



1 Sprietknots geheel dof, stoflijn, granw, viltig behaard; bij het genus Odontaeus meer 



borstelachtig en minder dicht behaard, daardoor eenigszins glanzig i). De stigmata van het 

 achterlijf liggen in de verbindingshuid tusschcn de tergiten cu siernitcn , en zijn dientengevolge 

 door de dekschilden bedekt . . I. Snb-Fam. COPROI'HAGINAE (Scarabaeidac laparostici) 2 



Sprietknots, evenals de rest der sprieten, kaal of slechts spaarzaam behaard, glanzig. Pygidinm 

 en gedeeltelijk ook het propygidium niet door de dekschilden bedekt; het stigma van het 

 propygidium meestal duidelijk zichtbaar (Fig. 68) 2). Dekschilden zonder epipleuren, of dezen 

 zijn uiterst smal. ....". II. Sub-Fani. MELOLONTHINAE (Scarabaeidac plenrostici) 6 



2 Achterlijf met 5 sterniten. Sprieten lo-ledig (Fig. 66 II). Middelcoxae zeer klein, nauwelijks 



langer dan breed; alle coxae dicht aaneenstaande. Epipleuren der dekschilden breed, tot 

 aan het uiteinde doorloopend, aan den Iniitenraiid in den regel met korte, stijve borstelharen; 

 ook de bovenzijde van het lichaam meestal met bmstelrijen of borstvlekken bezet. I. Trogini. 



Achterlijf met 6 sterniten. Middelcoxae groot. Epipleuren der dekschilden niet met korte, stijve 

 borstelharen bezet, doch gewoon of uiinperachtig behaard 3 



3 Achterschencn aan het uiteinde met twee eindsporen. Alle coxae dicht aaneenstaande. De 



middelcoxae liggen op de gew-one wijze tnsschen nieso- en nietasternum. Pygidimn door de 

 dekschilden bctïekt, zelden bet uiteinde iets onbedekt blijvend 4 



I) ï)«' stniL-luur van tW sjiri.-ikiii.is bij flf Co p ri)iili;t;.'i 11 :t -■ k i r,viT ti.-l nl^i-iii.-.-ii iiicl ili.' liiT N i-c r .. )> Iiu r i' li .iv<T.rii. — 



Bij hel in /,uid-(Ji)st.'li)k l'.tirüpa vuurkonit-n-l.- ^ïlM^I^ l.i-llirus S,-.,j.. i> lit-l Ic lid vml di' sprii-lktiols pi-lnn-l liuurn;i.-liti;i 

 ïn glaniic. en <ijn de twee dolle eindlecdjes in bel Ie inpeseliovi'n en i.|i licl ;ili;eknotle eindvbik ah rilllïeii liclilhaar. Bij 

 liel lrai>isihe «enns Helincu|>ris H,i|)e is hel Ie knuUlid sleilils pedeellelijk huornaehlip en illanziK- 



-2) Behalve liij de /.uid-Kurupeesche <i la pli y rine n-penera Aniiihicuma en Anlliv[ina, waar dil slijrina verhur^en i^ in 

 de buid|iliiiji lus-ehen hel lergiel en bel ilerniel, Bij Melclonlha bevindt lieh d'il ^lipina niel op hul propypidiuiu icif, 

 maar oriniiddelijk daar tegenaan up bel daar tegenover liggend sleruiet. 



