XLIII. LUCANIDAE. — 4. SlNODENDRON. — XI, IV. SCARAÜAKIDAK. ^ 



elkaar vcr^i^roeiik /as/crdra^:^'c-rs der l ipf asters daarvoor ,i;-ej>laa/si ; i/e k/eiiie , i/rie/ioe/a^'f , 

 zijdelin^i^s ^i^eeoi/iprimcerde tong daaronder nai^enoet; X'erlwrxen. Proslernum tiisschcn de 

 voorcoxae verzonken , zeer smal kantig'. Achterlijf kort , met een 6^- stemlet. Poolen kort , 

 krae/itl,!^' ont7vikkeld ; de voor dijen met cene x'e/e , zljdeaclitljfc kaarvlek , de voorschenen aan 

 de buitenzijde sterk gezaagd : de lniitcnzijdc der achterschcncn met twee rijen doorntjes. 

 Tarsen vrij kort ; het onychinm niet uitstekende. Bij het cf draagt de kop een meer of 

 minder lange, achteriaaarts gebogen hoorn, welke bij het ? als een spits bultje is aan- 

 geduid ; bovendien is bij het <? het halsschild van voren van eene gerande, doffe, vlak 

 uitgeholde , half cirkelvormige ruimte 7'oorzieti , wier achterrand in het midden een bultfe 

 en aan weerszijden eene bultige verhevenheid vertoont ; bij het 2 is slechts een flamce 

 indruk voorhanden , 'welke van voren drie langwerpige , bultige verhevenheden vertoont. 

 De ecnige Europeesche soort komt ook in N'ederland voor. 



Glanzii; zware, de lickscliihicn liij iiiczuiiclLTiiig tioiiker kastnnjehruiii; het aclitcrlijl' siiiiis rood- 

 liriiin; sprieten roodacluig. Halsscliild zoo lirccd als de dekscliililun , liij grootere mannetjes 

 ook wel iets breeder; liet ingedrukte gedeelte, evenals de kop, liij liet f, fijner en meer 

 verspreid bcstippeld dan de rest van liet lialsseliild; de acliterhiicken afgerond. Dekseliilden 

 met, hier en daar in rijen staande, iiavelstippels en onduidelijke langsgroevcn , bovendien 

 eene breede naadgrocl'. lÜj grootere mannetjes is de hoorn op het voorhoofd ongeveer 

 zoo lang als de kop, van achteren aan weerszijden roestklenrig gebaard. Rij kleine man- 

 netjes zijn kop en halsschild dichter en sterker bcstippeld, de hoorn kleiner en weinig 

 gebaard of kaal; slechts eene iniddciistrook van het halsschild glad. Mij het 5 zijn kop en 

 halsschild dicht, navelachtig-, gedeeltelijk ineenvloeiend bestip|ield; lialsscliild inet gladde, 

 btiltig verheven niiddellijii, aan weerszijden van voren met een llanwen indruk, welke van 

 achteren en van buiten ook door eene gladde lijst omgeven is. Lengte iiJ — 14 mm. Deze 

 soort ontwikkelt zich nit dood bout van loof hoornen, als: a|)pelboomen , elzen, wilgen, 

 esscben, enz.; liet is een nachtdier, dat vooral in fnni en (iili voorkomt. Niet zeldzaam in 

 de onisttekcn van Maastricht; ook bij Amersfoort. In lielgic o. a. in het „bois de la Cambre" 

 bij Brussel, met de larve, in beuken 1. cylindricum L. 



XLIV. Familie SCAR ABAEIDAE. 



Deze zeer natniirlijke, onder den naam van „Bladsprietkevers" bekende familie, welke vooral 

 in de tropen buitengewoon rijk vertegenwoordigd is, munt bijzonder nit door den grooten rijkdom 

 in vormen, de groote verscheidenheid in kleuren en de meest opvallende tegenstelling in de afmetingen, 

 daar aan den eeiien kant soorten van slechts i\ mm. voorkomen, aan den anderen kant de meest voln- 

 mineiisc vormen, die onder de kevers bekend zijn; sommige tropische soorten zijn ware reuzen, bereiken 

 ongewone afmetingen en zijn tevens de zwaarste cii plompste onder de insecten 1); overigens vcr- 

 toonen zij groote overeensteniniing, zoowel in uitwendigen als in inwendigen bouw, alsook wat het 

 maaksel der larven betreft. — Het meest opvallend kenmerk is de bouw der sprieten (Fig. 66 en 67); 

 deze zijn kort, altijd onder den rand der wangen, in eene groef aan de zijden van den kop, inge- 

 plant; meestal 10- of 9-ledig, zelden 11- (G e o t r u (i in i), of slechts 7-2) of 8- (o. a. O n i ti ce 1 1 ns, 

 Sisyplius) ledig; bijna recht; liet ie lid (scapiis) meer of minder gestrekt, altijd langer dan bet 2e, 

 doch overigens vrij kort en dik, veelal met haren (poetsharen voor de oogen) bezet; de laatste 

 lecdjes vormen eene knop- of waaiervormige knots, welke in den regel 3-ledig is, doch bij uitzondering 

 uit 4, 5 3), 6, 74) of zelf 8 5) lamelvorinige leedjes kan zijn samengesteld; het is lioofdzakelijk in 

 de tribus der Melolonthini dat liet aantal knotsleedjes het grootst is. lÜj het aaneensluiten blijven 

 de zijranden der lamellen van de knots vrij en zichtbaar; zij zijn alsdan te vergelijken met de bladen 

 van een boek en vormen de echte ^^doorbladerde" knots (Fig. Ö7); in vele gevallen echter neemt 

 het ie alsook bet 3c lid, met eene binneinvaartsclie uitholling, bij wijze van een voorste en een 

 achterste deksel, bet 2e lid in zich op, waardoor de knots de gedaante beeft van eeii biconvexe lens. 

 Terwijl de knotsleedjes steeds bewegelijk zijn, is bij de Zuid-Euiopeeschc genera Glaphyrus en 

 Ampliicoma de knots als bet ware een vast geheel. Soms is bet aantal knotsleedjes in de beide 



1) 7.00 o. a. df iiuitjnftji's dfi- It wi ji> I i ii e ii-pi-iii-ra : Ilyna>t,-3 hirhy , Meyasu iny Kirliy, (vli ;t K-iiso ma Hope en hel 

 genus Guli.ltlius Lainarck. 



2) O. a. bij de penera Kinph au ia I'^r. uil Madapascar eii Nepyli.s Fr. uit Tasiuaiiie. 



y) 0.0. bij de /uid-Kuropeesebe genera I'aebypus l.atr. en Pacbydeiua Ca.steln. Bij bet Nieuw-Hollandscbe genus 

 Dipbyllucera Wliile is de 5-bIadige knou bij liel (? biug uilgelrukki-u eu aau den adilerrand van eene rij lange, deels 

 gewone, deels gespleten wimpers voorzien. 



4) O. a. bij liel Zuid-Europeescbe genus Klapboeera (ieiie. 



'S) ü. a. bij bel O.-Illdische genus Megisloph y 11a Burni. 



