XLIV. ScARAIiAEIDAK. — I7. MkLOLONTIIA. 5I 



(hturt de ^^elicelc onhoikkcUng 3 jaren : de larven zijn in den loop van den yn zomer 

 vohiuissen ; vol^j^ens Raspail duurt het larvenleven 2 jaren en i tot 2 maanden; zij 

 graven nu in de 2e helft van Juli, bij ons f^ewoonlijk in Augustus , soms echter reeds 

 in Juni, ja zelfs eerst in October , op eene' diepte van 2 tot 5 decimeter, eenc lang- 

 'ii'erpii(e , aan den binnenrand glad gemaakte holte, waar binnen zij vcrpoppen. De 

 poptoestand duurt ongeveer een maand, soms ook tot 8 weken. De uitgekropen kever, 

 welke eerst 7i)eek en bleek gekleurd is , blijft gedurende den geheelen herfst en winter 

 in den grond en kruipt tegen het einde van April van het volgend jaar (d.i, na het ^e jaar 

 van de ontwikkeling , derhalve in het 4e jaar) naar boven , doch laat boven zich nog eene 

 dunne aardlaag, die zij eerst tegen den avond doorbreekt / b/j uitzondering vertoonen zich 

 enkele meikevers reeds in het najaar. Dadelijk na het uitkruifien heef t de paring plaats , 

 die tot 9 malen herhaald 'wordt; de paring geschiedt zelfs, naar het schijnt, met zulke 

 wijfjes , die hare eieren reeds gelegd hebben en weder uit den grond gekropen zijn. 



Voor bepaalde streken zijn ook bepaalde jaren rijk aan meikevers {„meikeverjaren'") ; 

 de tusschenruimte tusschen elke twee meikeverjaren komt niet den ontwikkelingsduur der 

 dieren overeen, zoodat de kevers van een bepaald meikever jaar de nakomelingen zijn 

 van die van het vorige meikeverjaar ; i,i ons gebied is dit om de 4 jaren , tericijl 

 in de daartusschen liggende jaren betrekkelijk weinig >neikcvers zich vertoonen. Er 

 schijnt eene oorzaak te zijn die de vermeerdering in de tusschen liggende jaren tegengaat ; 

 men meent die thans gevonden te hebben in de waarneming dat de groote meikeverlarven, 

 de kleine , zoo zij die ontmoeten , verslinden ; zoodoende zou eene zeer talrijke generatie 

 de larven der eerstvolgende jaren tot een geringer aantal reduceeren , waardoor deze 

 op hare beurt later slechts eene geringe vertnindering der larven van een toekomstig 

 meikeverjaar zullen kunnen veroorzaken. Op deze wijze zou het groote overwicht ge- 

 handhaafd blijven van eene bepaalde reeks van in rechte lijn van elkaar afstammende 

 generaties {die der meikeverjaren) , zoo deze eens den T'oorrang boven die der tusschcn- 

 liggende jaren verkregen hebben. In Frankrijk en Zuid-Duitschland en in het algemeen 

 in gemiddeld war7nere streken heeft men om de 3 jaren een meikeverjaar. Pntusschen 

 schijnen locale toestanden wel eens aanleiding te geven dat een te veriaachten meikever- 

 jaar ïceinig in 't oog 'valt. — Bij hei omploegen der landerijen komen de larven in massa 

 te voorschijn en ivorden dan met graagte 'verslonden door roeken en andere kraaiachtige 

 vogels, alsook door varkens die men tot dat doel laat rondloopeu. — De geheele levensge- 

 schiedenis 'van M. vulgaris is door ROsel , de Haan, Ratzeburg , Kollar en anderen , 

 de larve en pop door Schiodte beschreven ; ook beschreef Schiödte de larve en pop 'van 

 M. h ipp ocastani. 



Van de 8 Europeesche soorten komen 2 in Nederland 'voor. 



Pygidiiim, in heide seksen, gcleidelijl; in eenc tamelijlc brcciie, nan Iict uiteinde van nagenoeg 

 parallcle zijden voorziene, niet ingeknepen, lange, bcnedenwaarts gericiite, pmnige, voortzetting 

 uitgetrokken (Fig. 68 II); bij het J van den, op de dekseliilden dicht wit besclinbden, vorm 

 alhidd Redt. bet puntig verlcngsel veelal verkort ol'zells nagenoeg geheel ontbrekend. Zwart; 

 de opgerichte, van voren llauw uitgebogen buitenrand van den clypeus, de dekseliilden , liet 

 uiteinde van bet pygidium, naar voren ineer of minder uiigebreitï, benevens de sprieten, 

 tasters en pooten licht bruinrood; soms de dijen cenigszins gebruind; bij ab. c. disc'uollii 

 Muls. het halsscbild in liet midden donkerrood, bij ab. c. Tujiciillis Muls. geheel rood; 

 onuitgeklcurde exemplaren op boven- en onderzijde nagenoeg gelicel licht roodbruin. Bij 

 ab. c. "scafiularis \Vestb. {\\\ Wcstlalen) zijn halsschild en schouderbuil zwart, bij ab. c. 

 *bumeralis VVestb. (in Westf'alen) liet halsschild rood, doch de scbouderbuil zwart; bij 

 ab. c. 'marginata Kraatz bet pygidium geheel zwart, zoo ook de zijrand der dekseliilden; 

 bij ab. c. *lucti!o.':ii.<^ VVestli. (in Westlalcn) het halsschild rood, de dekseliilden zwartachtig; 

 ab. c. 'lugitbri.f Muls. (in Uelgiü bij Brussel, Perwèz en Fleurus) is geheel of grootcndeels 

 donkerbruin of zwartacbtig. Rop aan weerszijden dichter wit bebaard. Halsschild geivoonlijk 

 met zeer geringen, bronzigen weerschijn (exemplaren met bronzig-groen halsscliild vormen 

 .ib. o. pnlcherrima Dalla Torre), aan den zijrand, achter het midden, iets uirgerand, 

 waardoor de achterhoeken spits uitsteken; aan de zijden uiterst dicht-, op het midden meer 

 verspreid bcstippeld, meer of minder dicht, wit behaard, aan weerszijden van het midden 

 gewoonlijk met eene strook van dichtere beharing. Dekseliilden eenigszins Icderacbtig, 

 rimpelig bcstippeld, met 4 langsribben, van welke de buitenste dicbt langs den zijrand 

 verloopt; vrij diclit met korte, neerliggende baarsclnibjes bedekt, welke spoedig al'gcwrevcii 



