52 XLIV. SCARABAF.inAE. — 17. MeLOLONTHA. 



worden. 1'ygutiiiiii en propygiiiinni diclit, lijn, neerliggend witgranw bcliaard. Stcrnnni lang, 

 dicht wil lieliaard, aan de zijden daaronder dicht krijtwit liehaard. Stcrniten niet lijne, 

 aanliggende, witte haartjes licstroiiid; aan weerszijden met cene drielioeUige, krijtwitte vlek 

 uit kiirte, neerliggende, zeer dicht staande, smalle schnhjcs bestaande, liij het ^ de 

 sprietknots gewcionlijk een weinig langer dan de kop, naar buiten gebogen; het 3e sprietlid 

 aan het uiteinde iets verdikt en aan de voorzijde, vóór het midden, met een, van lange 

 haren voorzien, klein, stomp bultje, liij hel S is het 4e s|irietlid zeer kort en breed èn 

 sluit de knots daar dicht tegenaan; bet ie blaadje der knots is iets korter dan de overigen. 

 Ofschoon de punt van het pygidiuin in beide seksen gewoonlijk gelijk is, is deze bij het 

 5 soms iets smaller en minder geleidelijk versmald, soms ook korter en stomper, zeldzamer 

 zelfs geheel of nagenoeg geheel ontbrekend. Ook zou wel eens een 2 waargenomen zijn, 

 bij welke de punt van het pygidi'.im opvallend breed en aan het uiteinde diep iiitgeraiid is'. 

 liij den vorm albida Redt (ncc Er.) is de beharing op de bovenzijde dichter, zoodat die 

 van kop en halsschild, bij frissclie exemplaren, zich eenigszins als een wit of geelwit vilt 

 voordoet, terwijl op de dekschiiden, waar bet baarschiilijes zijn, de grondklenr grootendeels 

 bedekt is; bovendien komt de vorm van liet lialsschild meer met die van hippocastani 

 overeen, daar de zijden, vóór het midden, meer afgerond en naar achteren sterker uitgerand 

 zijn, waardoor de achterhoeken nog scherper uitsteken; bij het <y is de ]unit van het iiygidium 

 als bij het type, bij het J minder verlengd, soms afgekort of ontbrekend (bij o[) het 

 halsschild lang en dicht wit bebaarde wijfjes, die als pnlvsrca Muls. =: albida Mids. geduid 

 zijn). Lengte 24-30 mm. De „Meikever" is overal zeer gemeen, vooral op klei , leem- en kalk- 

 grondcn, waarin de larve leeft. Zij vreet aan eiken, kastanjes, beuken, wilgen, ahorn, 

 berken enz. en ook aan de bloesem van dennen. Zij schijnt veel minder op zaiuUK;dem voor te 

 komen, van daar dat men ze in eigenlijke dennenbosschen niet aantreft, liet ty|)e slechts 

 enkele malen bij den Haag aangetrollen. Zij verschijnt in .\\it\\ en Mei. De vorni idbidti i) 

 komt veel minder voor dan het type; ook meermalen bij den Haag aangetrollen. Meikever- 

 jaren waren hier te lande o. a. 1Ü75, 1878, 1881, '884, 1887 enz. . \ . . 1. vulgarls V. 



1'ygidium in beide seksen plotseling versmald en in cene kortere, smalle, voor den top iets 

 ingcknepcn, benedenwaarts gerichte, puntige voortzetting uitgctiokken (Fig. rt8 III). Deze 

 soort, welke doorgaans iets kleiner en meer gedrongen is dan v u 1 ga ri s, van welke zij zich 

 door de zwartachtige epijileuren der dekschiiden en den vorm van het pygidiuni onderscheidt', 

 komt in twee hoofdvormen voor, tiisschen welke echter overgangsvormen hekend zijn: die met 

 roode pootcn is bet type, die met bruinen of zwarten de vorm iiigripcs Comolli. Zwart; 

 deksclnlden, evenals bij vnlgaris (behalve de epipleurcn) roodbruin; sprieten roodbruin; 

 halsschild en pooten rood, bij ah. c. *iiigricoUis Mids. liet halsschild zwart, bij ab. c. f(/r(i«rt/rt 

 Muls. Qliscnulidis Dalla Torre) alleen de randen zwart. De typische nigril>es Com. heeft 

 zwarte jiootcn en een zwart halsschild; de ab. c. 'rc.v Dalla Torre bruine pooten en geheel 

 of gedeeltelijk roodachtig halsschild; bij ab. c. 'Sclivarzii Kraatz zijn de pooten zwart en 

 het halsschild helder rood. Bij ab. c. 'tibialis Muls., welke den overgang vormt, zijn het 

 halsschild cii alleen de dijen zwart. Nog kunnen de dekschiiden eenigszins zwartacbtig of 

 zelfs geheel zwart zijn, zoowel met zwart als inct rood halsscliild. Sprieten bij den vorm 

 iiiirri/ies donkerder dan bij het type gekleLird. Kxeinplarcn met fraaien bronsglans op het 

 halsschild vormen de ab. c. "fesliva Westh. Kop met opgerichte, witgrauwe beharing. 

 Halsschild aan de zijden in het midden sterk afgerond, naar achteren uiigerand, met spits 

 naar buiten uitstekende achterhoeken; aan de zijden dicht-, op de srliijf verspreid bestippeld; 

 met opgerichte, vrij lange, witgrauwe beharing, aan weerszijden van het midden met eene 

 strook van dichtere beharing, daarbuiten is de beharing neergedriikt. Dekschiiden als hij 

 yulgaris, meer of minder dicht niet korte, neerliggende, witte haartjes bezet. Sternum 

 iets langer en meer grijsachtig beliaard dan bij vulgaris. Siernitcn dichter met witte 

 haartjes bestrooid, aan weerszijden eveneens met eene driehoekige, krijtwitte vlek. liij het 

 (? de sprietknots ongeveer de helft langer dan de kop, iets naar buiten gebogen; het 3e 

 sprietlid aan het uiteinde iets verdikt en' behalve een bidtje aan de voorzijde van een spitsen 

 tand voorzien, liij het J is liet 4e sprietlid kort, aan het uiteinde verbreed en sluit de knots 

 daar dicht tegenaan; het ie lilaadje der knots iets korter dan de overigen. Soms komen er 

 (vooral wijfjes) voor, bij welke de punt van het pygidimn zeer kort is of nagenoeg geheel 

 verdwijnt. I.engte 22-27 """• '^cer gemeen, doch uitsluitend op zandgrond, waarde larven 

 aan de wortels van dennen leven. He kever voedt zich bij voorkeur met de bladeren van 

 loofboomen, welke op open plekken, langs wegen en in de nabijheid van deniienbosscheu 

 groeien. Gewoonlijk verschijnt zij iets vroeger dan vulgaris, meestal reeds in April, 

 doch komt nimmer in zulke ontzaglijke massa's voor, ofschoon, naar het schijnt, bepaalde 

 „Meikeverjaren" hij deze soort nog scherper aangeduid zijn. In de duiiistrekcn vervangt zij 

 nagenoeg geheel de „gewone Meikever", doch vliegt in sommige streken met vulgaris te 



In GcUlprlnnd ilociiicn di- liufreiijonppiis lipl lyni' Kiniildi'rp. in Nuurd-Urnliarit Niiiuipiiaur)!. In Ci-ldnlaiid Iit-ct de vunn 

 ttlhitla «KeiaT van Konipn en M. Ii ijipocasta ni «Kuniiip van lloinci*. 



