XI,V. lUiPRIiSIIOAE. — DlCERCA. — ClIALCÜI'HOkA. 75 



midden het breedst: de aehter hoeken recht, scherp aangeduid. Schildje uiterst klein , a/s 

 eene ronde stip, doch duidelijk. Dckschilden weinig of niet br ceder dan het halsschild, 

 iets iretoelfd, naar het uiteinde spits uit^ire trokken , de spitsen elk afzonderlijk af^-eknot 

 of u'itq-erand, de zijrand niet gezaagd. De prosternale voortzetting achter de voorcoxae 

 niet in 't oog vallend verbreed, met nagenoeg parallcle zijden en dan plotseling in een 

 korten, stompen punt versmald, meer of minder diep i) gegroefd. Tar.deedjes kort , 

 breed, aan het uiteinde uitgerand, het 2e, 36- en ^e lid op de onderzijde gelobd ; het eerste 

 lid der achter tarscn dik en nauwelijks langer dan het ie; het klauwlid zeer breed. 

 Laatste ster niet bij het $ met twee, bij het % met drie tandjes; bij het Sub-gen. 

 Ar<ra nte Kies-w. bij het i uitgerand, bij het ? afgerond. - De .m>rten leven op geveld hout. 

 ' Van de 8 Europeesche soorten komt i, behoor ende tot het Sub-gen. Dicerca i.sp., 

 in het aangrenzend gebied voor. 



Voortzetting van liet prosteriuim met cenc diciic. tsrul' bcstip|'i;lJe, hii'gsijrucr; aan wcei-.szijiieii 

 fflail. UeUsdiilden taiiiclijU lijn, riinpeli- bcstipiK-iii, .k- rimpels als het ware algeslcpcii; 

 bovendien met talrijke, langwerpige, glanzige pleUUen, en sleelus langs den^ naad met 

 ceni"e lijne langsstrepen; de ln^^etrokl;en spits van elk matig lang, aan den linitcnliocl; en 

 meestal ook aan" den binnenluick me: een tand. Bovenzijde bronsklenng, met grocnacbtigcn 

 wccrsehijn; onderzijde ko|>erglanzig; bij ab. c. obsaira Sehilsky de gelieele bovenzijde zwart- 

 acbtig. llalsschild bcstippeld, aan de zijden rimpelig, met twee diebt aaneenstaande, diepe 

 stiiipcn vóiir liet sebiUljc. Het laatste stcrniet bij liet $ twee-, bij bet $ drietandig. Muldel- 

 scliencn bij bet $ met een Uraeluigen tand aan de basis. Lengte iy-21 mm. De larve doi.r 

 n'est^\-Qiid\\\ Klhii;cl/wfcr bescbreven. Niet inlandscli. In de Rijnprov. bij Boppard. 



((J calcaraia F.) (be ro 1 111 e n sis llerbst) 



Clialcopliora Solier. 



Sprieten naar binnen kort en stomp gezaagd, de laatste Icedjes over een groot deel 

 der boven- en onderzijde fnct verspreide zintuig-poricn bezet. Voorhoofd in de lengte zeer 

 diep inï^edrukt. Bovenlip uitgerand. Voorkoken sterk gekromd; met 4 tanden , van welke 

 de middelsten zeer klein zijn; van binnen diep uitgehold. Achterkaken md sterk gebaarde, 

 hoornachtige lobben; de bitinenlob klein. Kaaktas/ers dun, het it' lid zeer kleui . het 

 2e lang, de volgende 2 geleidelijk korter en dunner wordend; het laatste liptaster-lid 

 langer en dunner dan het 2e, kegelvormig, stomp toegespitst. Kin zeer kort en breed , 

 aan de zijden afgerond-verbreed, van voren breed uitgerand. Halsschild aan de basis 

 Jiet breedst, naar' voren meer of minder versmald, met bijna rechte zijden en nagenoeg 

 rechte achterhoeken. Schildje uiterst klein, diep verzonken, stipvormig, eenigszms^ vier- 

 hoekig. Dekschilden iets 'hreeder dan liet halsschild, tamelijk vlak, naar het uitemde 

 geleidelijk versmald, aan het uiteinde niet af geknot , de naadlioek min of meer in een 

 \andje uitgetrokken. De prosternale voortzetting, tot achter de vooreo.xae , met nagenoeg 

 parallele zijden , of slechts weinig in 't oog vallend verbreed en dan plotseling in een 

 korte, stompe punt versmald; met een of twee vrij diepe langsgroeven. Dijen iets 

 verdikt; de tarsen, vooral die der voorpooten . sterk verbreed. De eerste i, leed j es op de 

 onderzijde met cene viltzoot, op de bovenzijde duidelijk uitgerand ; het eerste lui der aclitcr- 

 tarsen smal en ongeveer \\ — 2- maal zoo lang als het 2e. 



Van de 4 F.uropeesche soorten komt i /;/ het aangrenzend gebied voor. 

 Lichaam elliptisch, bruinacbtig-bronsklcnrig 2), op de onderzijde koperglanzig; bij versclie 

 exemplaren hier en daar met een geel poederaclitig exsiidaat; sommige exemplaren geheel 

 zwart, nagenoeg ol' geheel zonder metaalglans. De gelieele bovenzijde iloor onregelmatige, 

 vlakke langsverhevenheden (van welke zich op het halsschild in 't midden eene tamelijk 

 breede, gladde en aan weerszijden twee smallere, veelal vrij ondiiideli.jke vertooncn) zeer 

 oneffen; in de verdiei>te gedeelten min of meer koperglanzig. Halsscliild brccder dan lang. 

 De tweede vlakke langsverhevenbeid der dekschilden door twee, meestal vrij duidelijke, 

 indrukken onderbroken. Prosternale voortzetting met twee langsgroeven. Onderzijde onregel- 

 matig rimpelig en bestippeld. Bij liet $ het laatste sterniet aan het uiteinde dic]) uitgerand. 



1) Bi) hel sub-pen. Arpanie Riesw. zeer flauw itipedrukL 



ü) In '/.uid-Europa komen exeniplaren vour, waarvan de buveii/ijde gedeehehjk jiroonathni; uielaalphuui^' is. 



