98 



XI.VIIl. 1'!lateridae. 



U^ 



bij iiitzoiuicring liij liet ^ w.iaicrvormig. Het ie sprietlid vrij groot, imar liet iiiteiiule veniikt; liet 

 2e veel kleiner, rondaclitig ot' oingekccrd-kegelvdrmig; liet 3e gewoonlijk grooter dan liet 2c, meer 

 of minder driehoekig; de volgende leedjes (het 4c tot liet 10e) elk o|i den Iniitcnlioek van hel vooraf- 

 gaande lid ingeplant, aan den voorrand recht afgcknot, met meer of minder scherpen binnenhoek; 

 de lecdjcs tot het 5e en rte in lengte en breedte toe-, daarop wederom geleidelijk afnemend; het 

 eindlid weder langer; bij het ^ van vele Co rym bi t es-soorten de sprietlecdjes lang vertakt, daardoor 

 de sprieten waaiervormig (V\g. 74 1). De twee of drie eerste sprietlecdjes zijn tamelijk glad, slechts 

 niet enkele afstaande haartjes bezet, de overigen dicht viltig behaard; ook kunnen alle leedjes gelijk- 

 matig behaard zijn. — De moiiddeeleii zijn in den regel vrij krachtig omwikkeld; de bovenlip iluldcliik , 

 gewoonlijk breeder dan lang, meer of minder afgerond. V'oorkakcn meestal klein, aan de luiitenzijde 

 afgerond, aan het uiteinde gewoonlijk tweepuntig, aan deii binnenrand tot ecnc groote, bewi-nperde 

 plaat verbreed. Achterkakcii nit twee, aan liet uiteinde dicht behaarde, lobben bestaande; kaaktasters 

 4-lcdig, het eindlid meestal bijlvormig, bij sommige genera (o. a. Serieus) zeer slank. Kin vier- 

 hoekig, recht afgesneden, naar voren iets versmald; tong vliezig, in den regel over de kin uitstekend; 

 geen paraglossen; liptasters gewoonlijk zeer kort, 3-ledig; het eindlid meer of minder bijlvormig, 

 zelden eivormig of meer toegespitst. — Halsschild groot, kussenvonnig gewelfd en daardoor geschikt 

 tot het bergen van krachtige spieren, noodig tot liet opspringen; met meer of minder spits uitge- 

 trokken, de schouders der dekschilden omvattende, achterhoeken; gewoonlijk met eene lijiie, kielvormige 

 randlijn langs de zijden, welke in verschillende richting verloopt en, van boven gezien, niet altijd 

 in 't oog valt; van uit de achterhoeken gewoonlijk nog met eene afgekorte, kielvormige langslijn, 

 welke zich bij enkele H y pn oi d us-soorten en hij de Znid-Europeesche Agrypnus notodonta 

 Latr. ver naar voren verlengt; aan den achterrand zoodanig met een diepen inham tegen de basis 

 der dekschilden aangesloten, dat het in verticale richting, als om een scharnier, meestal meer, soms 

 minder, beweegbaar en dientengevolge het springvermogen bijzonder ontwikkeld is; de aciiicrrand 



is aan weerszijden uitgerand, zoodat het voor het schildje 

 eveneens uitgerande middengedeelte iets uitsteekt; de 

 omgeslagen zijden, van af de voorste coxaal-holicn tot 

 aan de achterhoeken, scheef afgesneden of afgerond, 

 soms daarvoor meer of minder diep uitgehold tot op- 

 neming der voordijen. Prothorax zonder episterncn en 

 cpimeren. 



Prosterniim langwerpig, met eene meer of minder 

 ontwikkelde kinplaat, welke de kin geheel of gedeeltelijk, 

 bij de Agrypnini zelfs den geheelen inond, in den rust 

 bedekt; bij de Campylini is de kin|)laat klein doch 

 duidelijk, behalve bij het in Turkije voorkomende genus 

 Ceroplastus waar zij gelieel ontbreekt en derhalve 

 de kin met de overige nnuiddeelen geheel onbedekt is. 

 De verbindingsnaden tnsschen liet prosteriium en de 

 breede plcurae zijn bij uitzondering tot diepe, geheel 

 tot aan of tot op eenigen afstand van de voorcoxae 

 reikende groeven uitgehold, waarin de sprieten in de 

 rust volkomen kunnen ingelegd worden (Agrypnini); 

 racestal echter alleen van voren uitgehold (Fig. 7;, III), 

 waardoor alsdan slechts het eerste lid of alleen de eerste 

 leedjes der sprieten kunnen ingelegd worden; of wel zijn zij van voren in liet geheel niet tot spriet- 

 groeven uitgehold; nog kunnen de prosternale naden enkel of dubbel (en dan glad en glanzig) zijn. 

 liij eenige soorten van het, niet in ons gebied vertegenwoordigde, genus A d e locera bevindt zich aan 

 weerszijden, nabij het midden van den prosternalen naad, op de pleurae van den prothorax, een schuine 

 indruk, waarin de voortarscn in rust ingelegd kunnen worden. De prosternale voortzetting tnsschen de 

 voorcoxae is tamelijk plotseling versmald en in een meestal opwaarts gebogen, langere of kortere doorii- 

 achtige „horststekel" verlengd (l"ig. 73 III); bij Cardiophorus als eene recht afgesneden, vrij 

 dikke plaat. Mesosteruum weinig ontwikkeld, met eene diepe, van verheven randen voorziene, 

 langwerpige groef of gleuf tot opneming van den borststekel; epistcrnen en epimeren van den 

 mesothorax duidelijk gescheiden. Metasternum zeer groot, naar voren afgerond of afgeknot. soms 

 versmald; hij de Cain])ylini meestal scherp toegesjiitst; de e|iistcriien van den mctatliorax zeer 

 smal; geen epimeren. Meso- en metasternum in den regel duidelijk gescheiden i). — Schilitje hartvormig, 

 ovaal, langwerpig of mytervonnig. - Dekschilden lang gestrekt, aan de basis met een eenigszins 

 opgerichten rand; legen den achterrand van het halsschild inlegbaar; bij Ilypnoidus en (^anipylns 

 op den achterrand van het halsschild o|ilegbaar; met meer of minder grof, soms zeer lijn bcstippelde 

 langsstrcpcn. 



De achtervlcngcls der Klateridae (Fig. 75) zijn, volgens Rui;cy, in liet midden het breedst; 



TT 



I" 



Kig. 74. i. Spriet van Corvmliiti' 



II. AcllttTpoDl van Synaplus tilifürini 



I'. ()r\f. 



1) Uciialvc bij lii-l /.nid-Anierikauntclie (tenus SiMniutns Ksvliscli., Lij wrlk<> litt ineiastfriiuni 

 liurslsli-krl l)Pst«'nidi' vurk vcripnt»! en uipl Iipi mfsüslcniuin veijtrocid iv. 



'ene Itjt (ipni'inin^ van den 



