XLVIII. KLATKRiDAr;. 



99 



i'i 



Vli-iifiel van (', a m y,\ I u> 

 Nanr J. linllcnhm lur i\i-v,iy.i'^t\. 



inccstal itonUcr geiiigincmt-cnl; met zeur kk-iiic tuplicllt, iloordac liet guwriciit cliclit ii;i:ir het uiiciiuic 

 gelegen is. Zeer in 't oog vaileiui zijn de vele dwarsverbintlingen (wclUe vooral ter weerszijden vnn 

 de vena interno-media duidelijk ontuiUUeld zijn) en de twee, in liet liasalc gedeelte van de arcaextcrno- 

 media, uit de vena scapidaris en externo-niedia ontspringende, zeer lange, naar de liasis tenigloopendc 

 liijaders, welUe onderling wederom door eene dwarsverbin.iing samenhangen; eene tweede dwarsver- 

 binding bevindt zich iets liooger o|) insscheii de vena scapiilaris en hare terugloopende bijader. De 

 vena interno-nicdia splitst zich ongeveer op de helft van haren loop in twee afzonderlijke , den achter- 

 rand bereikende, takken, welke door eene dwarsverbinding niet elkaar samenhangen; boven de split- 

 singsplaats ontspringt in de area interno-media eene bijader, welke, nadat zij even na haren oorsprong 

 zici) met de vena extcrno-nicdia door eene kleine dwarsverbinding vereenigd heeft, zich daarop eveneens 

 in twee tot aan den achterrand loopende takken splitst, van welke de binnenste wederoni eene dwars- 

 verbinding tot den bnitcnsten tak der vena interno-inedia uitzendt, welke dezen, dicht nabij de tiisschen 

 hare vorktakken gelegen dwarsverbinding, bereikt. In de area analis loopt, dicht langs de vena 

 interno-media, eene bijader (van af de basis tot aan den achterrand), welke met eerstgenoenule jnist 

 op de splitsingsplaats door een korten dwarstak verbonden is. De vena analis is gewoon. De achter- 

 rand vertoont slechts zeer llatiwe lobvormigc iiitran- 

 dingen ; alleen op de plaats waar de vena externo-media 

 intreedt is zij iets duidelijker ingebogen. In het top- 

 gedcclte zijn nog 2 of ; korte straaladers Hanw aan- 

 geduid. — Pootcn inarig lang en slank, gewoonlijk tot 

 tamelijk snel loopen geschikt; onvolkomen intrekbaar. 

 Voorcoxae klein, rondachtig; de voorste gevvrichts- 

 holten van achteren open. De niiddelcoxae kogel- of 

 eenigszins kegelvormig, meer of minder sterk uit de 

 gcwrichtsholten nitpnilend; gewoonlijk niet dicht, 

 bij Campylns dicht aaneenstaande. Achtercoxae tot 

 dijplaten verbreed, welke tot aan de cpipleuren der 

 dekschildcn reiken en verschillend gevormd zijn. 

 Dijen meestal iets verbreed, op de binnenzijde tot 

 gedeeltelijke opneming der schenen gegroefd. Schenen 

 diMi. Tarsen 5-ledig, op de miderzijde met eene viltzool of dicht zijdcachtig of borstelig behaard; 

 het ie en 5e lid gewoonlijk aanmerkelijk verlengd; het 3c lid al of niet-, ook wel de eerste 3, of 

 het 2e en 3e, of 3e en 4e zolig gelobd. Klauwen hetzij gewoon, of aan de basis met een breeden tand , 

 1)1' aan den top gespleten, of kamvormig gezaagd (Fig. 74II). — Achterlijf met 8 tergiten en 5 zicluliare 

 sterniten, welke laatstcn geheel cliitinciis en, behalve het 3e sternict, onderling onbeweegbaar zijn; 

 bij de meeste Campylini zijn dezen gewoonlijk onderling beweegbaar en aan de zijden vliezig. 



De mainietjes zijn in den regel kleiner en slanker dan de wijfjes, veelal met iets langere, of 

 in den vorm afwijkende sprieten. Zoowel bij het ^ als bij het 5 zijn de copnlatieorganen in de rnsi 

 bedekt, op de onderzijde door een rte, eenigszins lederachtig, nitsteekbaar sternict; op de bovenzijde 

 door het laatste, nitsteekbaar tcrgict, dat wederom bedekt is door liet voorlaatste, hetwelk gewoonlijk 

 bij bet <? tweelobbig is. Al deze deelen liggen tnsschen het niet nitsteckbare laatste tergiet en sterniet 

 verborgen. 



De F.lateriden vertoonen zich deels overdag, deels tegen den avond, of bij nacht, dikwerf 

 rondvliegende. Zij leven op bloemen, struiken en booinen, of in gras, van welke zij zich bij gevaar, 

 met ingetrokken pooten, zich als dood hondend, laten afvallen; sommigen leven achter boomschors of 

 honden zich bij dag onder steencn op. liij enkele soorten vliegt het 5 zelden of niet, doch hondt zich, 

 tnsschen gras loopende, op den grond op. Zij zijn meestal ecnkleurig zwart, brnin , geelachtig of 

 rood, zeldzamer tweekleurig of bont; slechts weinigen metaalglanzig. 



Merkwaardig is het springverniogen. Wanneer zij op den rng liggen, bnigcn zij het halsschild 

 tegen de rugzijdc van het lichaam en lichten zoodoende de borststekel nit de nitholling van het 

 mesosiernnm; daarop krominen zij plotseling het lichaam zoodanig, door liet halsschild alsook het 

 uiteinde der dekschilden tegen het ondervlak aan te drukken, dat de iets naar binnen gebogen borst- 

 stekel, onder aanwending van alle spieikracht, weder plotseling in de uitholling van het nicsosterninn 

 schiet en daardoor de rugzijdc van den kever met zooveel kracht tegen het ondervlak gedreven wordt, 

 dat hij tot op eene tamelijke hoogte omhoog geslingerd wordt, zich gelijktijdig omkeert en op de 

 buikzijde neerkomt. Deze beweging gaat niet een „knippend" geluid gepaard, van daar den naam 

 „kniptorren" i). v. Kiesenvettcr meende dat het diende om kleine vijanden te verschrikken, wat 

 echter niet aannemelijk is; dour de korte |iooten kan het dier, wanneer het op den rug ligt, zich 

 niet omkceren. 



De larven, ritnaaldcn, ritwormen, koper-, stek- of liaidwormen genaamd, gelijken veel op de 

 bekende mcelwormen (larven van Tenebrio molitor) en andere Te 11 e bri onid e n-larven, doch 

 zijn gemakkelijk te onderscheiden door den horizontaal vooruitsiekcnden, vlak gednduen, aan den 

 voorrand meer of minder sterk nitgeranden kop, en door het ontbreken van den cly|)eus en de bovenli|i 

 (behalve bij de larven van C ry p toli y pn u s en Hypnoidns). Het lichaam is lang en smal,eenigs- 



11 Hoilül men i-f tits^c lii'ii tju 



(iari li.-vvi'<-t:l /,i. Il (II- |iiulliuia\ ii]> 



