loS XIA'llI. IClateridae. — Porihmidius. — CKYriOHYPNUs. — 3. Hypnoidus. 



Toreii in een Jlauwtm bodit versmald ; de achterhoeken vrij lang en spits, naar achteren 

 gericht ; de prosternale naden vrij sterk gebogen , van voren kort uitgehold. Dekschilden 

 met bijna parallele zijden , naar het midden slechts zeer weinig verbreed en naar het 

 uiteinde iets versmald. Het verbrcede binnenblad der achtercoxae met eene hoekige lob 

 buiten tegen het inplantingspunt der trochantcrs. Poolen matig lang ; de tarsen vrij 

 kort, het ie lid ongeveer zoo lang als de volgende leedjes te zamen ; het y lid met 

 sterk gelobde zool, het 4e zeer klein. Klauwen klein, gewoon. 



De eenige Europefsche soort zou ook in het aangrenzend gebied voorkomen. 



Rooilacluig-liriiingcel, lijn neerliggend liclinanl. Kop vrij diclu en grot" bcstippclci. Ilalsscliilcl 

 lirccdcr dan lang, vooral liij het J; naar voren sterk versmald, liijna van af de liasis bij 

 het $\ ineer gewelfd, op de zijden inccr tjcbogcn en naar voren iets minder versmald 

 bij bet $; weinig dicht-, tamelijk lijn op bet midden-, grover op de zijden bestippcid. 

 nekstliilden niet lijne stippellijnen en vlakke, lijn en dicht riinpelig bcstippelJc tnsschen- 

 ruinuen. Het % is dikker, naar voren en naar achteren stomper dan bij bet $, met kortere 

 sprieten. Lengte (i\—J\ mm. Op heidien en stnns op linden, Mei— Ang. Niet inlandsch 

 Volgens ilti Buysson bij Charleroi in liclgië; ik zag een Belgisch exemplaar uit liet Hrnssclsch 

 Miiscmn zonder nadere opgave van vindplaats. Volgens Beilel liondt zij zich als dood of 

 loo|n te midden der afgeklopte plantendeelen rond, zonder te trachten op te springen. 



(fulvns W. Redt.) (anstriacns Schrank) 



Crj-ptobypinis Eschsch. 



■Sprieten nagenoeg draadvoriiiig , bijna niet gezaagd; het eerste lid aanmerkelijk 

 langer dan breed en dan het ^e , het 2e lid het kleinst. Eindlid der kaaktasters recht 

 a/geknot , tamelijk breed-bijlvormig. Halsschild zoo lang als breed of br ceder, zelden 

 langer dan breed; naar voren versmald, in het midden gewoonlijk iets verbreed; inde 

 achterhoeken met eene sterk verheven langskiel. De prosternale naden zijn recht, parallel 

 of slechts van achteren iets convergeerend ; slechts van voren met eene meer of minder 

 duidelijke kleine groef tot het inleggen van den sprietwortel ; soms ontbreekt deze groef. 

 Prostcrnum van voren afgerond-verbrecd , naar achteren met een korf uitsteeksel tegen 

 het mesostcrnum. De epimeren van den mesothorax reiken tot aan de middelcoxae. 

 Schildje vrij groot , afgerond ; eivormig of langiverpig. Dekschilden aan de basis tegen 

 den ach ter rand van het halsschild inlegbaar , zoo breed als het halsschild , zelden meer 

 dan tweemaal zoo lang. Het verbrcede binnenblad der achterco.xae nabij het inplan- 

 tingspunt der trochanters , plotselin,i; en sterk tot eene hoekige lob verbreed. Poolen vrij 

 kort ; tarsen niet verbreed , de leedjes op de onderzijde borstelig ; klauwen gewoon. 



Van de 8 Ruropeesche soorten komt i in het aangrenzend gebied voor. 



Zwart, glanzig, op de bovenzijde brinizig; lijn geelachtig bcliaard; de sprietwortel en de 

 ]K)oten, behalve gewoonlijk de gedeeltelijk bniinachtige dijen, roodachtig. Halsschild brceder 

 dan lang, sterk gewelfd; verspreid bestippcid Dekscliildcn in het midden het breedst, 

 ttisschcn de nagenoeg onbcstipnelde, vrij diepe hingsstrepen, uiterst lijn, verspreid bestippcid. 

 I. engte 5J — 61 mm. l.angs bergbeken en rivieren. Niet inlandsch. In lielgië bij Ronmoni en 

 in de Ilantes-Kangcs (ik zag een exemplaar uit bet lirnsselsch Museum). Ook in Westfalen en bij 

 niisseldori in de Rijnprov. De larve en pop zijn door Penis, de larve nog door Sdiiödte 

 en Heling beschreven (r i |)a ri ns F.) 



3. Hypiioidiis Stepli. 



Dit genus is naverwant aan Cryptohypnus, doch onderscheidt zich doordat 

 de epimeren van den mesothorax niet tot aan de middelcoxae reiken , loaardoor de 

 middelste coxaalholten alleen door het meso- en metasternum begrensd 7vorden. Ook 

 kunnen de dekschilden aan de basis niet tegen den achterrand van het halsschild inge- 

 legd , doch wel op den achterrand neergelegd worden. De prosternale nadc7i zijn gebogen, 

 convergeeren sterk naar achteren en vormen van voren al of niet eene kleine groef tot 

 het inleggen van den sprietïvortel. Ifet ie sprietlid niet of slechts onmerkbaar langer 

 dan breed. — De soorten van dit genus zijn de kleinste van alle E la t er idae. Zijleven, 

 veelal gezellig bijeen op den grond, op oeverzand, vooral langs stroomend water, of 



