XLVIII. Klaterioak. — ii. Skricus. — 12. Doi.opius. 127 



groot, aan de basis onduidelijk geland. — De larve van S. hrunneus is door /Issmiiss 



en Beling, de pop door Beling beschreven. 



Van de 3 Europeesche soorten komen i in Nedt-rland en i /// hel aangrenzend 



gebied voor. 



Aclucrcoxae naar buiten nagenoeg niet versmald. Arluertarsen zoo lani; als ile sclienen. Ilals- 

 scliild sterk geu-ellil, aan de zijden geleidelijk afgerond; iets langer dan hreeil; dielit met 

 navclstippcls liezet en inct ecne 'ondnidclijke middengroel'; de aehterlioekcn liijna recin naar 

 acliieren gericht en tamelijk scherp toegesi'itst , met ver van den zijrand divergeerende 

 langskiel. \Spricten niet tot aan de hasis van het halsscliild reikend. Deksi.hilden met lijn 

 lies'tippelde langsstrepen. llaliitns van Agriote.s, lijn zijdeacluig behaard, liet $ is veel 

 kleiner, slanker en donkerder dan het ï; zwart; halsscliild meestal met iets bronzigen, 

 soms groenachtigcn, weerschijn, veelal de voor- en achterhoeken roodachtig; dekscliilden 

 roodachtig-geelbrnin, al ol' niet met donkerder naad, of donkerbruin met zwartachtigeu 

 naad i); sprieten zwart; pootcn roestkleurig met donkerder dijen, liet ï is lichter of don- 

 kerder steenrood of roestrood; de kop, de sprieten, behalve het eerste^ of ook nog geileel- 

 telijk het 2C lid, een smalle langsband op het midden van het halsschild, welke noch den 

 voor- noch den achterrand bereikt, ecne smalle langsvlek achter aan den rand, het schildje, 

 het sternvnn (behalve het voorste gedeelte vau het prosternum) en meer of minder de basis 

 van het achterlijf zwart; p->oten geheel of slechts de schenen en tarsen roodachtig; onuit- 

 gekleurde exemplaren zijn, behalve het zwartachtige nietasterniun , geheel roestrood. Soms 

 breidt zich bij het J het" zwart op het halsschild zoodanig uit, dat slechts ecu roode zijband 

 of alleen de voor- en achterhoeken rood blijven; de sterniten zijn hier aan de zijden van 

 onduidelijk begrensde zwarte vlekken voorzien. Lengte 8 — lo^^ mm. Verbreid en niet zeld- 

 zaam in de heidestrekeu op bloemen en struiken (J fugax F.) i. brunnuus 1,. 



Achtercoxae naar buiten een weinig versmald. Achtertarsen langer dan de schenen. Halsschild 

 zwak gewelfd, aan de zijden weinig of niet, bij het ? meer afgerond; weinig langer dan 

 breed, fijner en minder 'dicht bestippeld; de achterhoeken iets na.'ir buiten gericht, zeer 

 scherp toegespitst. Sprieten bij het % de basis vau het halsschild nagenoeg bereikend, bij het 

 $ iets overschrijdend. Deksciiilden zeer lijn, vooral bij het $ op het midden onduidelijk, 

 gestreept. Het ^" zwart, duidelijk bronzig of iets groenachtig-bronzig, glanzig; op de boven- 

 zijde lijn, op de onderzijde dichter behaard; de sprieten en pooten pekz\yart, de knieën en 

 min of meer de schenen roodachtig. Het langere, breedere, meer gewelfde J is als het $ 

 gekleurd; soms pekbruin, met zeer geringen bronzigen weerschijn, de achterhoeken en soms 

 ook de voorhoeken van het halsschild, de epiplenren der dekschilden , gedeeltelijk bet achter- 

 lijf, de tarsen en de gewrichten der bruinachtige pooten roodachtig (ab. c. .vrtw//iO(/ü» Miirk.); 

 nog kan het halsschild geheel roodachtig zijn, soms de schijf gebruind, de pooten geheel 

 lichtrood. Deze soort herinnert aan Limonins en aan Corymbites cinctus Payk. 

 Lengte 9 — iij mm. Niet iidandsch. In Westfalen. 



{$ jucundiis Mlirk., J micans Muls.) (subaeneus \V. Redt.) 



VI. DolopiiLS Esclisch. 



De eenige soort van dit genus is zeer verwant aan Agriotes, doch is minder 

 geioelfd ; tamelijk lang gestrekt. Sprieten, vooral bij het i, de achterhoeken van het 

 halsschild ver overschrijdend , nagenoeg draadvormig. Bovenlip, bij de gniwne houding 

 van den kop, meer op de onderzijde geplaatst. Halsschild langer dan breed , met rechte 

 zijden en rechten, scherpen randkant; naar voren versmald, met iets naar Imiten 

 gerichte, scherp gekielde achterhoeken. Schildje ovaal. Dekschilden meer dan tweemaal 

 zoo lang als het halsschild. Prosternale naden zonder eenige aanduiding van spriet- 

 groeven. Achtercoxae naar buiten sterk versmald. Footcn tamelijk slank, het 3«' en 4e 

 tarslid op de onderzijde jijn borstelig. Klamcen gewoon. 



De eenige Europeesche soort komt ook in Nederland voor. 



Zwartbruin of donkerbruin, overal dim geelgrauw behaard; bovenzijde okergcel, het midden 

 van het halsschild en in den regel de naad (aan de basis breed, naar achteren geleidelijk 

 versmald), benevens gewoonlijk een veeg langs het midden van den zijrand der dekschilden 

 gebruind. Sprieten roestkleurig, met lichtercn wortel; pooten geelachtig. Veelal is het geheele 

 lichaam okergcel of met roodgeel halsschild; de naad weinig of niet donkerder. Ook is 

 dikwerf het geheele halsschild, behalve de voorrand en de achterhoeken, zwartbruiu, en de 



t) Kx.ni|,lareii uil bfr(!slrpkvii ini-l gi-lii-i-l |.il.nv:ii !.■ nl luiiiii.' d,ks, ImI.I.il «.iil.n Jour /. WnHcnhadi.-r jK (//.i.i/is f.-Jiiid. 



