130 XLVIIl. Elateridae. — 13. Agkiotes. 



I'ootcn kort. Lcngce 8 — 10 mm. Met linea tiis de gemeenste soort van liet genus. Vooral 

 in liet voorjaar op allerlei struiken en blociemle planten; ook veelal op wegen en oiuler 

 steeneii. De larve is o.a. scliadelijk aan graangewassen 4. obscuru» L. 



Halsscliild zoo lang als, ot" iets langer dan breed, vooral bij liet i; minder sterk gewelfd; 

 aan de zijden niet diep bestippeld, de stippels ecliter breed en genaveld. Het ie en 3e 

 sprietlid bijna ot' volkomen even lang '' 



6 Het midden evenals de zijden van liet balssi;liild diclit met navclstippcls bezet. De vourrand van 



den clypcus, van boven gezien, nagenoeg rechtlijnig. Het 2e sprietlid zoo lang als liet 3e, 

 doch iets breeder en eenigszins kogelrond, vooral bij het J. Halsscbild in beide seksen langer 

 dan breed, eenigszins vierhoekig, bij het <? met rechte, parallcle, bij het $ met llauw alge- 

 ronde zijden, matig gcwcll'd; de achterhoeken weinig ol' niet divcrgecrend, met eene,sonis 

 zwak aangeduide, hingskiel vrij dicht langs den zijrand. Dekschilden bij het <? ongeveer 

 2i maal zoo lang als breed, bij bet ? iets korter; tamelijk smal, vooral bij het J achter het 

 muiden iets verbreed; met wxiiiig diepe, grol' bestippelde langsstrepen en vlakke, lijn en 

 duidelijk rimpelig bestippelde tusschcnruiinten. Het <? vertoont meer parallcle zijden, is 

 gelieel zwart, kort grijs of witgrijs, tamelijk grof en iets afstaande behaard; sprieten rood- 

 bruin, de pooten roodachtig. Er zouden ook mannetjes bekend zijn, bij welke de voor- en 

 achterrand van het lialsschild, liet schildje, de uiterste basaalrand der dekschilden, de dijen 

 en een gedeelte der schenen en der tarsen zwartbruin zijn; de sprieten (behalve de 2 of 3 

 eerste lecdjcs), benevens liet overige gedeelte van het lichaam roodgeel. Ook is liet J soms licht 

 roodgeel, behalve bet ie sprietlid, de dijen en de rand van eenige sterniten; of ook nog 

 het schildje en de uiterste basis der dekschilden zwanachtig. Het S is breeder, meer gewelfd, 

 in den regel roodachtig-gcelbruin of meer roodachtig, vooral de sterniten, die soms geelrood 

 zijn; beharing grijs, kort, half opgericht, ook wel eens meer zijdeachtig; sprieten roodachtig, 

 pooten roodgcelachtig Lengte 6J— 8 mm. 0|i grassen en vooral op bloeiende Umbelli- 

 fercn, |uli— Oct. Gemeen bij Vlissingen en in Zuid-I-imburg, ook bij Huisscn en Doctinchem. 



5. gallicus Lac. 



Het midden van het lialsschihl gewoonlijk minder grof en steeds minder dicht dan aan de 

 zijden, niet navelaclitig, bestippeld. De voorrand van den clypcus, van boven gezien, vrij 

 duidelijk uitgerand. Het 2e sprietlid bijna zoo lang als het 3e. Halsscbild zoo hing als-, 

 bij het i iets langer dan breed; vrij sterk gewelfd, bij het <? met tamelijk parallcle-, bij 

 het $ met naar voren vrij sterk afgeronde zijden; met vrij korte, iets divergeerende, 

 gewoonlijk duidelijk gekiclile, achterhoeken; met eenc lijne, naar voren uitgewischte, 

 verdiepte middellijn, soms echter met de uiterst llauwe aanduiding van ecne kielvormige 

 middellijn. Dekschilden ongeveer at maal zoo lang als breed, tot over het midden met 

 parallcle' zijden, vooral bij het ? van achteren vrij kort versmald; met lijne, vrij sterk 

 bestippelde langsstrepen en lijn, rimpelig bestippelde tusschcnruiinten. Lichaam matig gestrekt , 

 weinig glanzig, grijs-, soms roestkleurig of geelachtig behaard; pckzwart. Dekschilden oker- 

 geel of geelbruin, "het uiteinde meer of minder berookt Cab. c. i-/)«rrt/o)- Redt.), of geheel oker- 

 geel of wel roodbruin tot pckzwart (a''- <•". /licais Meg. , nisüs Scliilsky). Zeldzamer is het 

 geheele lichaam 0|) de onder- en bovenzijde geelachtig. Pooten roestkleurig of geelachtig, 

 de dijen meestal iets gebruind; sprieten meer roodbruin. Kleine donkere exemplaren van deze 

 soort zouden gemakkelijk met gallicus te verwarren zijn, doch onderscheiden zich door 

 de hierboven genoemde kenmerken. Het ï is meer gewelfd en ploinper, de sprieten iets 

 korter. Lengte 7— loj mm. Op bloeiende U mbe lli fe ren , Juli— Octobcr; verbreid en op 

 vele plaatsen gemeen. De larve leeft in den grond aan de wortels van verschillende planten ; 

 volgens J'erris schadelijk aan nnïs, tabak en beetwortels. 



((f blandus Geriii., J llavicornis Redt.") 6. ustulatus Scliall. 



7 De afwisselende tusschenrnimten der dekschilden breeder, sterker behaard en iets dichter 



bestippeld, vooral achter het midden. In grootte en habitus aan obscurus herinnerend, 

 doch slanker en naar achteren meer toegespitst; vrij dicht geelgrijs behaard; donkerbruin of 

 eenigszins geelacbtig-roodbruin, de dekschilden gewoonlijk lichter, en daarop weder de oneven 

 tussclienruimten gewoonlijk lichter gekleurd; onderzijde, behalve de zijden van den prothorax, 

 bruin, of evenals het lials'scbild meer of minder in het roestkleurig-geel overgaande. Sprieten 

 en pooten licht gekleurd. Halsscbild zoo breed als- of breeder dan lang, matig gewelfd; 

 met bijna |)arallele, zelden meer gebogen zijden; sterk en vrij dicht bcsti|)peld; gewoonlijk 

 met onduidelijke, slechts van achteren aangeduide, middengroef. Dekschilden achterliet midden 

 iets verbreed, met duidelijke stippellijnen en vlakke, veelal iets rimpelig bestippelde 

 tusschenruiuiten. Hij vele exemplaren is, behalve de even tusscheiiruimten, ook nog de 

 3e tusschenruimte "donkerder dan de overigen; ook komen exem|)laren voor bij welke de 

 dekschilden nagenoeg ecnkleurig zijn, en eindelijk zulkeii, welke geheel roesigecl zijn met 

 donkerder kop en grootendecls doiikeie onderzijde. Prosiermim gewoonlijk vóór het midden , 

 in de breedte, bultig verdikt; daarv.'iór met ecu omliepen, glanzigen dwarsindruk; veelal 

 nog een tweeden indruk in het midden. Lengte 8J — 10 mm. Gemeen op allerlei struiken 



