144 



LI. I,AMPYRIDAË. 



t ps.uu t.' 

 ff)JU lltcl 



l'ii:. 7S. 



I.u iiipy r i s ii itr ( i 1 llc:i L. 

 I. Ilov.'iuijili- vail h,'l 5. 

 II. t)ljdiT/,lJlil' Vüll llrl f^. 



Olig. 



korc, gcwoonlijl; vrij diclit Uijcciistaaiule; in dun rc-gcl ii-lcdig, licc :e liil kort cii breed CI-aiii|iy- 

 riiii) of wel Ucgclvoniiig en l)ijnn gelijl; aan het ie; liet eindlid veelal op den top van een Uleii'i, 

 kegelvormig aanhangsel voorzien. — Oogen hij het <? in den regel zeer groot , den geheelen kop bijna 

 innemend, aan den binnenrand bijna aancenstootend ; die bij het J kleiner en meer of minder van 



elkaar afstaande. — llalsscliild eenigszins hall- 

 cirkelvorniig, sterk uitgebreid en verbreed, 

 in den regel aan weerszijden en aan den voor- 

 rand hiadachtig over den kop uitstekend (La m- 

 pyrini'); bij de Luciolae smaller en alleen 

 aan de zijden eenigszins bladachtig uitgebreid. — 

 Dekschildcn bij het ^ hetzij volkomen ont- 

 wikkeld, of wel verkort (P h o s p h a e n u s) ; bij 

 bet 5 hetzij volkomen ontwikkeld (L uciola), 

 hetzij geheel ontbrekend (.Fig. 78 I), of slechts 

 door kleine sclinbjes aangeduid; de epiplenren 

 van voren zeer breed, altijd duidelijk, zelfs bij 

 de wijljes niet geatro|)hiccrde dekscliilden. — De 

 aclitervleugcls welke bij de mannetjes (behalve 

 bij Phosphaen us) en ook in de beide seksen 

 der Luciolae ontwikkeld zijn, komen in 

 hoofdzaak met die der Lycidae, Thele- 

 phoridac en Elateridae overeen. Volgens 

 Roger is de vleugel van r^amproh iza donker 

 gepignienteerd. De terugioopende ader der vena 

 scapularis komt weder in cenc (lauwe boclit 

 tot de hoofdader terug, zoodat tusschen beiden 

 geene duidelijke dwarsverbinding bestaat; de 

 terugioopende ader der vena extcrno-inedia 

 loopt ver tegen de basis terug; tussclicn de beide terugioopende aders bevindt zich aan het gewricht 

 eene dwarsverbinding. De vena interno-media vertakt zicli reeds kort nabij iiaren oorsprong; beide 

 takken zijn door eene dwarsverbinding vereenigd; op de hoogte van deze is ook de uit de vena 

 externo-media onts|)ringendc bijader gedeeld, hare takken echter zonder dwarsverbinding; kort voor 

 de splitsingsplaais met den buitensten tak der hoofdader door een dwarstak verbonden. De anale 

 bijader is gcwixni, met de hoofdader door een schuinen dwarstak, vlak na hare S]ilitsing, verbonden. 

 Een basaal-lobje is niet aangedaid. — Prosternum zeer smal, tot eene zeer smalle strook vóór de voor- 

 coxae gereduceerd. De plcurae van den metathorax breed, met parallele zijden; de epimercn van den 

 metathorax duidelijk (l"ig. "8 II). — Achterlijf met 7 of 8 sternitcn, de zijden veelal verbreed ; de achter- 

 hoeken der afzonderlijke sierniten steken over de basis der elkaar opvolgenden meer of minder 

 scherphoekig uit, zoodat het achterlijf bij het leven getand ofgezaagd, na den dood door verschrompeling 

 geplooid toeschijnt. — Dijen scheef tegen het uiteinde der trochanters inge|)lant, evenals de schenen 

 meer of minder zijdelings gecomprimeerd, meestal gegroefd. Tarsen vrij dik, het 4e lid tweelobbig. 

 Klauwen gewoon 1). — De soorten leven meestal in gras en tussclien kruidachtige planten, enkelen 

 tusschen bont en sieenen ; allen zijn nachtdieren, behalve Pliosphaenus hemipterns. Met ^ van 

 Lamprohiza phosphoresceert zeer sterk, dat van andere soorten , alsook de wijfjes, de larven en zelfs 

 de poppen en eieren in meerdere of mindere mate. Het lichtend vermogen zetelt aan de laatste 2or3 

 segmenten van het achterlijf; volgens Lcyilit; en ll'ielowiesjski treft men daarin aan een 0])])cr- 

 vlak, dat uit eene opeenliooping van veelhoekige, kernhoudendc cellen zou bestaan en als eene ge- 

 deeltelijke omzetting van het vetlichaam moet beschouwd worden. Zenuwen en lijn vertnkte tracheeün- 

 stammen verspreiden zich iu de dicht tegen de huid aanliggende laag. Het lichten zou voortgebracht 

 worden door eene nog onbekende phospliorcsceerende stof, uclke in de cellen 2) van genoemd opper- 

 vlak wordt voortgebracht en door de in de trachcecn-capillairen aanwezige zuurstof oxydeert. Hoc 

 krachtiger de ademhaling is, des te sterker is het lichten, iets wat gemakkelijk is na te gaan, wanneer 

 men een Lampyris 2 op den rug legt, dan licht zij nagenoeg onafgebroken door en wordt het 

 lichten bij afwisseling sterker, naarmate zij zich inspant om zich om te keeren. Het phosphorcsceeren 

 staat geheel onder den invloed van het zenuwstelsel. Nog ziet men o.a. het lichten zeer sterk bij de 

 ■vliegende mannetjes van Lamprohiza splendidula en bemerkt men daarbij telkens wederkeerende 



Itij Iiel /uid-AiiiiTikaaii^rlie gi-iilis I' li u ( il r U I.f< . /.ijii 



In de cidlcii /uvjdvN witte korrellji-s, uit Tiriiie/.iire-iimim)iii:ik liest:i;inde, aanwezi): zijn. I»e pliospliuresceerende Blof, een 



eiwilaehliK helia: zou door de luetredeude zunr.sud' oxydeeren. KiVZ/JAcr, ülar Si^lintlu- en Kmt-rtj deelen niel in deze 



%erklarint!. Vul^en-s Klillikn- piat llij I.ain [> ruii iza s p le'nd id u la liel lieliten niel van liet vetlieliaain uil, doch van 

 liljzondere lielitoruanen. Hel luaniielje heefl Iwee zulke orpanen aan liel ii- en lie slemiel, terwijl hij hel wijfje aan het 

 ie, 5e en i lerniet aan weerszijden een derpelijk urjïaaii en hoveinlien aiin het .'je .slerniel Iwee kleine organen en aan hel 

 lie een prooi orgaan voorkoinen. Votneiis liaplun^l ltutii>i\ zou hel phusphoreseeeren hij de /uid-Ainerikaansche (^ueujos 

 (süunen van liel I'' ia li-riden-jfenus l'v ro pliorii s) niel het pevolp zijn van oxydalie, dueh hel liehlend vennopen zuu zich 

 alleen daar verluonen . waar eene proote hoeveelheid puanine-kristallen oppehoopl U. Deze -Nlof zou onlleed worden duurden 

 invloed van waler en hloedlirhaampjes, welke laalsleu , evenals hij zekere lielitende haeterit'n, als een rernieul. de onl- 

 wikkelinp Ie weep hriMipen van eene lluoresueereude Klol. 



heide klauwen of een van heiden pesplelen. 



ak heslaande, aanwezip zijn. I>e phospliureS' 



