146 LI. Lampyridae. — I. Lampyris. — 2. Lamprohiza. 



de dekschilden aan de basis bij zulke tcij/jes innemend, welke nog gereduceerde dek- 

 Sihilden hebben, onduidelijk echter bij die, bij welke de dekschilden onduidelijk zijn, of 

 nai^enoeg ontbreken. Dekschilden bij het i tot aan het uiteinde van het achterlijf, vol- 

 komen ontwikkeld ; bij het ? hetzij onduidelijk en geheel tegen het mesonotum aangegroeid 

 en zoodoende nagenoeg ontbrekend {L noc t i l uc a") , of tot losse schubjes sterk gereduceerd 

 {bij 7.uid- Ruropeesche soorten). Prosternum achter de voorco.vae met een duidelijk in 't 

 oog vallend stigma. Middel- en achterco.xae bij het S aaneenstaande , bij het % van elkaar 

 verwijderd. Achterlijf bij het i met 7-, bij het J met 8 sterniten ; bij het <? aan het 

 uiteinde met een meer of minder duidelijk bijkomend sterniet ; pygidium aan het uiteinde 

 afgerond of toegespitst. Het lichtgevend gedeelte is hij het S weinig ontiuikkeld en na 

 den dood niet duidelijk te herkennen ; in het meest ontiuikkelde geval zijn het kleine 

 vlekjes op de voorlaatste twee sterniten ; bij het % daarentegen zeer duidelijk ontwikkeld 

 en geivoonlijk het grootste i^edeelte der laatste 3 sterniten innemend , na den dood als 

 eene wasgcle plek herkenbaar. Tarsleedjes geleidelijk in lengte afnemend , het 4e lid 

 tiueelobbig. Klau7i<en geivoon. 



De soorten van dit genus zijn nachtdieren , 7velke zeer ift 't oog vallen door het 

 vennogen om in het donker een blauw- of groenachtig-7vit licht uit te stralen. Bij het 

 S liggen twee grootere lichtorganen {aan 7t<eerszijden een) aan het ^e en 6e, benevens 

 tiuee kleinere, niet altijd lichtende, organen aan het ie sterniet. — De mannetjes vliegen, 

 tegen het laatst van futii , op warme avonden bij vochtige lucht; de ongevleugelde 

 wijfjes daarentegen kruipen op den grond , klimmen tegen grashalmen en richten het 

 uiteinde van het achterlijf opreuiarts , opdat het licht zoo ver mogelijk wordt uitgezonden 

 en de mannetjes aangelokt worden. Doordat het lichtende uiteinde, wanneer het achterlijf 

 naar bintten gekromd ivordt , door de daarover liggende sterniten gedeeltelijk of geheel 

 bedekt wordt , zoo kunnen zij het phosphoresceeren naar ivillekeur in meer of mindere 

 7nate doen waarnemen. Net <? licht minder sterk dan het ?, na de paring houdt het 

 zelfs geheel op. Ook lichten de eieren, larvefi en poppen. — ■ De larven treft men aan 

 i?i Octobcr en zelfs bij zacht weder tot aan het einde van Pi^ovember ; bij intredende 

 vorst kruipen zij teeg, overwinteren en ver poppen in Mei of Juni van het volgend jaar. — 

 De larven zijn zeer gestrekt , die van L.noc tiluc a zijn op de bovenzijde ztcart , met 

 eene oranje vlek op de achterhoeken van elk tergiet ; zij lichten minder sterk dan de wijfjes. 



De larve en pop van L. noctiluca zijn door de Geer beschreven. 



Van de 20 F.uropeesche soorten komt i /;/ Nederland voor. 



Pygiiliiini in liet miildcn van dun aciitcrraiul stomp toegespitst; liet 7c sterniet van aelitcrcn 

 uitgcrand. liet $ niterst lijn lieliaard, liijna glad, tainelijK' dol', vuil bruinaclitig-geel; liet 

 halsschild over liet midden meer of minder lirecd-, de dekscliilden geheel bruin, soms de 

 naadlijn en de scherpe zijrandlijn, hij onuitgekleurde exemplaren de dekschilden geheel geel- 

 achtig: dekscliilden dicht rimpelig bcstippeld, met 3 vrij duidelijke langsribben; pooten 

 geelachtig, de schenen en tarsen gebruind. Het $ bruinachtig, het halsschild gcclbruinachtig 

 omzoomd; de zijden van meso- en metathorax, benevens de lijne acinerrand der achterlijt's- 

 ringcn roestkicurig of geelbruin; pygidium gedeeltelijk, benevens de laatste 3 sterniten geheel 

 geelachtig; schildje niet zichtbaar; dekschilden onvolkomen, tegen het mesonotum aange- 

 groeid. Lengte bij het <J 11 — 16 mm., bij het $ 12 18 mm. Verbreid en op sommige plaatsen 

 niet zeldzaam, op begroeide, iets vochtige terreinen, vooral tusschcn gras, waar het $ 's avonds 

 phosphoresceert, vooral in Juli en Aiig. Men treft meer mannetjes dan wijfjes aan. De larve 

 veelal tussclicn plantenafval z. noctiluca I,. 



2. Laiiiprohizu Motsch. 



Dit genus onderscheidt zich van Lampyris door de dunne, lang sikkeh'ormig 

 gekromde , uitstekende 7'Oorkaken , en door de niet in 7 oo,g 7'allcnde stigmata van het 

 prosternum. Halsschild halfcirkelrond , bij het $ van voren met t7cee doorschijnende , 

 groote , scherp begrensde , 7dekken , 7i'elke bij het % kleiner en tuinder duidelijk zijti. 

 Schildje in beide seksen duidelijk. Dekschilden bij het <? volkomen ontwikkeld , bij het 

 ? rudimentair , altijd als duidelijke, vrije schubjes. Achterlijf bij het tf zonder bijko- 



