LI. Lampyridah. — ^. Lami'rohiza. - 3. Püospiiaenus. 147 



menden ring aan het uileinde; het laatste ster niet door het hreede , sehildvormige pygi- 

 dium bedekt, kort en breed, in het midden in een tiiineltjk breede , uitgerande lob uit- 

 getrokken ; pvgidium in het midden aan het uiteinde, vooral bij hel X , diep uitgerand. 

 Hei lichtend orgaan der mannetjes is bij onze inheemsche soort sterk ontwikkeld. 



De larven onderscheiden zich , behalve door de geringere grootte , door het glan- 

 ziger , meer ovale lichaam. De randen der tergiten zijn breed, gootvormii; , uit,^ehold, 

 roestkleurig doorschijnend , Jijn bewimperd en overschrijden de sterniten aanmerkelijk. 

 De larve van L. splendidula is door Latreille en l'illaret beschreven. 



Van de S Europeesche soorten komt i in Nederland voor. 



Ilcc (? bruin; de kop zwartachtig, liet lialsscliiKl lichter bruin, op liet miiidcn donUerbniiii, 

 met groote, lialveniaan-vorniige, gedeeltelijk doorschijnende, vlekken. Schildje geelbruin; de 

 borst, de pootcn en het laatste sterniet geelachtig; het 5c en 6e sterniet elk met eenc zeer 

 groote, waskleurige, bij het leven phosplioresceerende, plek. Vóórboord sterk iiitgeluild. Ilals- 

 schild duidelijk breeder dan lang, aan weerszijden van de basis zeer sterk uitgerand, waar- 

 door de achterhoeken zeer verlengd schijnen; met eene kielvormige middellijn. Dekschilden 

 groT, rimpelig bestippeld , met 's oF 4 langsribben. Het $ stroogeel, ungevleugcld; de kop 

 en het midden van het halsschild eenigszins gebruind. Dekschilden aan de basis ver 

 uiteen staande, schiihvormig, den achterrand van liet nictanotum nauwelijks overschrijdend, 

 l.engtc bij het $ 85-10 mm., bij het 5 6— y mm. Op vele plaatsen in de provinciën i'.el- 

 derlaiid, Utreclit en Limburg, gemeen tiissclien gras en struiken; Juni, Juli. De mannetjes 

 vliegen 's avonds rond en verspreiden een zeer iiuensiet" licht, de wijl'jes licluen minder siurk. 



1. splendidula L. l) 



3. Phosphaenus Lap. de Caslelii. 



Lichaam gestrekt , met tamelijk parallele zijden , dorso vcntraal afgeplat. Sprieten 

 lang en dik, draadvormii; , de basis van het halsschild overschrijdend : met een zeer 

 klein, kegelvormig aanhangsel op het eindlid. Oogen veel kleiner dan bij Lampyris 

 en Lamprohiza, in beide seksen van elkaar afstaande. Voor kaken als bij Lamp r 0- 

 hiza. Halsschild zoo lang als breed, van voren afgerond-versmald ; alle randen breed 

 kantig opgericht, zonder doorschijnende vlekken. Schildje bij het $ ,i^root , driehoekig , 

 aan het uiteinde afgerond ; bij het J niet zichtbaar. Dekschilden bij het i meer of minder 

 verkort, gnvoonlijk namcelijks tot aan het uiteinde van het eerste teri^i,-/ reikend ; naar 

 achteren versmald en divergeerend ; bij het 2 onduidelijk en tegen het mesonotum aan- 

 gegroeid, derhalve nagenoeg ontbrekend. Vleugels in beide seksen rudimentair of ont- 

 brekend. Poolen tamelijk breed en plat. Bij het i een klein bijkomend sterniet. 



De larve der eenige Europeesche soort, welke ook in Nederland voorkomt, is door 

 Muller, Mulsant en von Heyden beschreven ; zij gelijkt veel op die van Lampyris, doch 

 is veel kleiner ; de bovenzijde ,i(eheel glanzig zwart , de onderzijde bruinachtig , het laatste 

 sterniet bleekgeel. De drie tergiten van den thorax met twee kielvonnige langslijnen. 



Het $ zwartbruin, halsschild en achterlijf glanzig. Halsschild verspreid bestippeld, achter het 

 midden met twee convergcerende langsgroevcn. Dekschilden verkort, gelijkmatig of plot- 

 seling Cde vorm cnai'ctatus E. Oliv.J versmald, het uiteinde meestal het eerste tergiet 

 nauwelijks bereikend; bij den vorm hracliyfitenis Mots. veel korter, den nietathorax niet 

 overschrijdend; ook wel tot aan het uiteinde van het 3e tergiet reikend (de vorm ;«rtfro/)/6'/HJ 

 E. Oliv.). Achterlijf krachtig bestippeld, soms lichtgeel omzooind Qjlavkhictiis E. Oliv.); 

 de laatste twee tergiten, althans aan de zijden, alsook de laatste twee sterniten witachtig. 

 Pygidium uitgerand. Het S gelijkt op een klein 2 van Lampyris iioctiluca, iets grooter 

 en meer ovaal dan liet <?; zwartbruin, op de borst roodachtig, volgens Cnnwlhis bij het 

 leven fraai perzikbloesein-klenrig; sprieten korter, halsschild iets korter en van voren meer 

 afgerond, geen schildje; dekschilden <induidelijk, met het mesonotum tot eene genieenscliap- 

 nelijke plaat samengegroeid, welke in liet midden tot eene driehoekige lob verlengd is; 

 epiplenren duidelijk gegroefd; achterlijf op de bovenzijde rimpelig, met eene langskiel over 

 het midden; liet laatste tergiet bleekgeel; onderzijde bruin, de laatste twee sterniten rood- 

 geelachtig, bij het leven pliosphoresceerend. Lengte bij het g 5J — 7 mm., bij het S 7 -3 min. 

 Verbreid door het geheele land, vooral in tuinen , April — Sept. Het J op sommige plaatsen niet 

 zeldzaam; men vindt het overdag, rondkruipende op den grond tnsschen gras, vooral op vochtige 

 plaatsen; ook onder planken, rottend hout, bloempotten, in plantenafval en rottende aard- 



Ij Dat L. Buiirldieui J. Duv. bij Vist- in Hclijir /,yii vuorkuiiieii lierusl urijri-twijlVld cp t,rijiiislr <li't.riniir.ilic. 



