148 



LI. Lampyridae. — 3. Phosphaenus. — Lil. Lycidae. 



appelen. Op warme zomerdagen, bij bedekten liemcl en na regen, verschijnen zij soms in 

 aantal; ook worden zij soms door bet water aangespoeld. Bij gevaar bonden zij zich als 

 dood. liet 3 pliospboresceert zeer sterk nit twee lichtende stippen op bet voorlaatste sterniet. 

 Het S zag ik nog niet uit Nederland. De larven vindt nien in aantal tusschen plantenalVal, 

 vooral in bet najaar; zij schijnen zich in bet voorjaar te vcrpoppcn . i. hemipteru» Fourcr. 



Lil. Familie LYCIDAE. 



Eene kleine 1'amilie, welke in Enropa door betrekkelijk weinige vormen, doch in de tropen 

 rijkelijk vertegenwoordigd is. Zij is het naast verwant aan de I. anipyridae en Tbele pb orida e; 

 doorgaans is bet luiidskelet vaster dan bij de vertegenwoordigers der laatstgenoemde familie. Merk- 

 waardig zijn de dekschilden, welke naar bet niteinde meer of minder-, bij exotische vormen, vooral 



bij de wijfjes i), zeer sterk bladachtig verbreed zijn en 

 in vele gevallen eene eigenaardige sculptniir vcrtoonen , 

 bestaande nit een door langs- en dwarsnervcn gevormd 



tralicacbtig netwerk (Fig. 80) Kop meer of minder door 



bet van voren opgerichte, naar achteren meestal verbreede 

 halsscbild bedekt, doch niet overwelfd; bij de Homa- 

 lisini lot aan den acbterrand van bet voorhoofd onbe- 

 dekt; bet gedeelte vóór de sprieten bij vele soorten 

 (o.a. Ly gis t op te r us) iets snnitvormig verlengd (Fig. 

 7y II). — Bovenlip duidelijk zichtbaar. Voorkaken veelal 

 tamelijk weck, soms rudimentair; bij velen daarentegen 

 vooruitstekende. Binnenste aciitcrkaaks-lob bij vele soorten 

 rudimentair. - Sprieten draadvormig. gezaagd of gekanul, 

 gewoonlijk dicht aaneenstaande, bij de Honialisini 

 iets meer van elkaar verwijderd; hetzij op het voorhoofd 

 tusschen de oogen (D i et y op t e r u.s), betzij vóóraan 

 op bet voorhoofd, op de basis van de snuitvormigc 

 voortzetting (Ly gist op teru s) (Fig. 79 II), of tusschen 

 de oogcii, aan weerszijden van eene voorhoofdsbuil, inge- 

 plant. — Halsscbild aan weerszijden en ook aan den 

 voorrand meer of minder bladachtig of kantig verbreed; 

 veelal door diepe indrukken als in vakken verdeeld 

 (Die t y o p te rus); bij de Honialisini op de zijden 

 niet bladachtig verbreed en slechts oppervlakkig ingedrukt. 

 Dekschilden volkomen ontwikkeld, bij het 2 van 11 oma- 

 lisus rudimentair, de epipleuren meestal niet duidelijk 

 of ontbrekend, bij Homalisus duidelijk. — Prosternimi vóór de voorcoxae tot eene zeer smalle dwars- 

 plaat gereduceerd; bij de Homalisini groot, breed-vierhockig en door een naad van de pleurac 

 gescheiden. Pleurae van den nietathorax met parallele zijden, aan den binnenrand rcclit; met weinig 

 zichtbare epimeren. — Beide seksen gevleugeld, behalve bij II om a 1 isus, waar bij het J de acinei vleugels 

 rudimentair zijn. De vleugels van Di c t y o p terus minutns F. zijn zeer donker ge|)igmentecrd. 

 Volgens Roger zijn de terugloopcnde aders in de area externo-mcdia en hare dwarsverbindingen als 

 bij Elater. De vcna interno-media is gevorkt, de beide takken bereiken den acbterrand niet, doch 

 zijn daarvóór naar elkaar toegebogen, zonder dwarsverbindingen. De in de area externo-mcdia uit de 

 vena van dien naam ontspringende bijadcr, evenals bij de Elatcridae, dichotomiscli vertakt, hare 

 eindtakken, evenwijdig aan elkaar, tot den acbterrand loopend; tusschen den binnensten vorkiak der 

 bijadcr en den buitensten der boofdadcr met eene dwarsverbinding. De anale bijader gewoon, met de 

 hüofdader, nabij de splitsingsplaats, door eene kcjrie dwarsverbinding vereenigd. — Achterlijf bij het ^ met 

 8 sterniien, van welke het laatste smal, bijna altijd driehoekig en horizontaal, in twee boven elkaar 

 gelegen kleppen, verdeeld is 2); bij het $ met 7 sterniten, van welke het laatste zoo breed als het 

 6e en aan bet uiteinde afgerond is. Bij de Homalisini schijnt het achterlijf bij bet <? te besta;in 

 uit 6 (men bemerkt echter veelal tus.schen het 5c en 6c sterniet, het uiteinde van een bijkomend 

 .sterniet, onder bet 5e verborgen), bij bet 5 nit 7 sterniten. — Middelcoxae van elkaar verwijderd; 

 zeldzamer aaneenstaande (Homalisus). Trocbanters der aciuerpootcn driehoekig, aan den binnenboek 

 meer of minder uitgetrokken; zeldzamer (Homalisini) langwerpig-ovaal, aan het uiteinde .scheef 

 afgeknot. Dijen recht op het uiteinde der trocbanters (Itg. 79 I) ingeplant. Schenen meestal sterk 

 samengcdrukt. De eerste 4 tarsleedjes op de bovenzijde gewelfd, hartvormig; op de onderzijde lob- 

 vormig gezoold. — De soorten vcrtoonen zich overdag en vallen meestal door de levendige kleuren, als 



Fig TX Orig. 



I. Arhterpoüt van Dittyojilerus Aurora Hprlisl, 



11. Kitp vnn I. ygis tu pteriis san|;uilu-us I.. 



i) O.a. bij de gfiHTü I.jcu» F. i'ii (^ aiopteroii (jiióriti. 



-) Ky lift /uiü-Luru|U'e!>c'lit; genus Paradriliis Kirsw. in beiüi- ^eksi-n 7 su-rnitfii. 



