i66 LUI. TuiiLEPHOKiDAE. — 2. Thklki'iiokus. — Absidia. — 3. Rhagonycha. 



.Schildje zwan. Sprieten vrij kort, hniinacliiig met licluercn wortel. Iloveiizijiie eenigsziiis 

 siroiigcel, glanzig; de scliedcl tot aan de inplantii.g der sprieten geheel zwart; liet liaKsehild 

 inei cene groote , aan de hasis verhreede, van voren en van achteren meer ol' minder iiitge- 

 rande, zwarte viel;. DeUschildcn minder dicht korrelig dan hij lig 11 rat ns, aan de basis glad. 

 Onderzijde zwart, de randen der sterniten en het uiteinde van het achterlijf geel. I'ooicn 

 geel, de aclncrdijen nahij het niteinde meestal zwart gevlekt; ook wel de aclnerschenen 

 nahij het uiteinde" donker, liij het <? het 5e tot het 9c sprictlid inct een gladden, glanzigcn, 

 stipvormigen indruk. Deze soort gelijkt eenigszins op t'ignratiis, doch is minder gestrekt, 

 heeft minder parallele zijden en is op de bovenzijde grootendeclsstroogecl. I-engte 6J- 7è mm. 

 Op heesters, struiken. Om he 1 1 i fe re n , bloemen, berken en uisschen gras; o.a. niet zeldzaam 

 in de duinstreck in hosschcn; ook bij Maastricht. . (clypeatns III.) 15. haemorrholdalis 1'. 



Absidia Miilsunt. 



Dit genus is nwi'erwant aan T he Ie p lioru s en vormt den overgang; tot R/uigo- 

 nycha. Het eindlid der kaak- en iiptasters is mesvormig. Kop achter de oogen duidelijk 

 itigesnoerd , niet tot aan de oogen in het halsschild teruglrckbaar. De oogen bij het $ 

 sterk uitpuilend. Het laatste sternict bij het ? aan het uiteinde gelobd. Platsschild aan 

 de zijden niet vlak uitgebreid ., 7<eel stnaller dan de dekschilden , met recht afgeknottcn 

 achterrand , swak afgeronden voorrand , rechte achter- en zwak afgeronde voor- 

 hoeken. De voorste klamv der -ooor- en middeltarsen en de achterklauiv der achtertarsen 

 met eene kleine, tainh>ormige verbreeding aan de basis. Bovenzijde vrij lang behaard. 



Van de 7 Europecsche soorten komt i in het aangrenzend gebied voor. 



Lichaam smal, gestrekt, roodgeelachtig; vrij lang zijdeachtig, half opgericht behaard. Sprieten 

 van af liet 3c lid meer of minder gebruind. Dekschilden gclicel geelachtig (^mfotestacca 

 l.ctzii.), of met een donkerder langshand langs de zijden, welke zich van af de schouders 

 tot aan liet uiteinde verbreedt; bij ah. c. iniiculur Curtis geheel berookt. Onderzijde 

 bruin, het achterlijf geheel of alleen aan liet uiteinde gcclrood. Tarsen veelal naar het uit- 

 einde gebruind. lÜj exemplaren, welke ook op kop en hal.sschild berookt zijn, zijn de dijen 

 en schenen ook grooicndeels donker gekleurd. Kop grof bestippeld, het voorhoofd dwars 

 ingedrukt. Het 2e sprietlid cnigevecr de helft van het :;c. Halsschild duidelijk langer dan 

 breed, naar voren iets versmald; aan den geheelen omtrek smal gerand. Dekschilden rimpelig, 

 met zeer llauwe aanduiding van hingsribben. Bij het ^ vertoont het 5e - loe sprietliil een 

 stipvormigen indruk, liij het J het laatste sternict drielobbig, de middeiilob breed , sterk 

 gewelfd en in het midden diep ingesneden. Lengte 7J — 8J min. Op boomen, vooral op 

 dennen, ook op lage |)lanten als Vaccinium; vooral in liet Sub-alpine gebied, Inni, 

 Iiili. .N'iet inlandsch. In llelgiü in de llautcs-Kagues, bij llockai en Louette-St. I'icrre. In 

 de Rijnprov. bij Elberfeld, ook in Westfalen. Ik zag twee belgisclie exemp.laren uit het 

 lirusselscli Museum (pilosa I'ayk.) i) 



?>. Rlia^oiiychii Ksehseholtz. 



Dit genus onderscheidt zich van Thelephorus en Absidia vooral doordat alle 

 tarsklauwen aan den top gespleten zijn (P'ix 81 ///). A'op iets door den voorrand ran 

 het halsschild bedekt. Eindlid der beide tasterparen eenigszins bijlvormig. Halsschild 

 van voren iets afgerond, in den regel meer ••erlengd en altijd aan de zijden veel smaller 

 gerand dart bij Thelephorus; de achterhoeken altijd duidelijk. Dekschilden overal 

 rimpelig. Schenen met onduidelijke eindsporen De beide tanden der gespleten tarsklauwen 

 eenigszins ongelijk. Het S met 8 duidelijke sterniten , van welke het laatste driehoekig is ; 

 het S met 7 sterniten, het laatste half cirkelvormig en diep uitgerand. — De soorten In^en 

 eveneens van roof ; men treft ze aan op allerlei bloemen , grassen , bloeiende struiken , 

 Um b e II i fe r en en jonge boomen. 



De vermoedelijke larve van R. fulva, de larve en pop van femorali s var. 

 nigripes en de vermoedelijke larve'van pa 1 1 i da (p a Hip e s^ zijn door Rey beschreven. 



Van de ± 50 Europecsche soorten komen 7 /// Nederland en 3 /'// het aangren- 

 zend gebied voor. 



1) IW hrlwijffl /.■.T lirt vuurki Ml v;iii .\. [iroliia M;irk.'l in \Vi'sir;iii'ii . ik vcnnovd d;il di'ic iiir-t pilut-a verwart! 



