LIII. Thelepiioridae. — 6. Mai/iiiodes. 17J 



groote verschillen aan; meestal is liel s/ijlrormix, mei ,i,'-eT(»kl of lanx'TOnni^ ui/einde ; liel 

 voorlaatste stemlet is altijd sterk uitgeraiid. — J)e wijfjes zijn altijd f^rooter en breeder, 

 de kop is minder glanzi^i;, achter de oogen nog minder versmald ; oogen kleiner, minder 

 uitpuilend ; sprieten altijd korter ; halsschild breeder , de vleu^t^els korter, het achterlijf 

 plomper en dikker. Bij de copulatie verzinkt het uiteinde van het achterlijf van het ? 

 diep in het vervormde uiteinde van het achterlijf van het $ , hetwelk met zijne , ver- 

 schillend gei'ormde, grijporganen het weeke lichaam van het S vast houdt. Zij zitten 

 hierbij niet op elkaar, doch houden het lichaam in tegenovergestelde richting, met de 

 poolen naar onderen gericht. 



De wijfjes der verschillende soorten zijn veelal moeiel ijk te onderkennen , daar de 

 laatste achterlijfsringen eenvoudig van bouw zijn en de kleur van het lichaam weinig 

 verschilt i). De soorten vindt men, meestal in aantal bijeen, gedurende het geheele seizoen, 

 doch meestal 's zomers, op grasplekken in hosschen, op beschaduwde en vochtige plaatsen, 

 of op boomen en s/ruiken, enkelen op mos. De wijfjes komen in den regel in veel grooter 

 aantal voor dan de mannetjes, bij sommigen schijnt het verschil buitengewoon groot te 

 zijn. Volgens von Kiesewwetter ont7i'ikkelen zich de achtervleugels bij het in wording 

 zijnde imago slechts uiterst langzaam , zoodat zij bij sommige wijfjes zeljs achterwege 

 blijven. 



De larve en pop van Al. marginatus zijn door Jlammerschmidt , die van gut- 

 tifer door von Heyden , en die van pellucidus door Beling beschreven. 



Van de meer dan 100 bekende Pluropeesche soorten komen 8 /« Nederland en 6 

 /;/ //(■/ aangrenzend gebied voor. 



1 De scliijf van liet h:ilsstliilci van het omgeslagen ranclgedcclte iluor ccne, van af de liasis loi 



aan den voovrand (mafgcbroUen dooi-loopende, sclierp gerande kantlijn gescheiden (Siib-gen. 

 Malthüdcllus Bourgeois, M a 1 t li i n e 1 1 n s Seidl.) 2 



De scliijl' van het halsschild, aan weerszijden, niet ol' hoogstens slechts aan de voor- en achier- 

 hoeUen van eenc sclierpc kantlijn voorzien, waardoor zij, althans in het midden, geleidelijk 

 in het omgeslagen randgedeelie overgaat : hoogstens is zij aan weerszijden door eene zeer stompe, 

 niet gerande, kantlijn hegrensd (Stih-gcn. Maliliodcs i.sp.) 6 



2 liij het $ de kop, met de oogen , veel hreeder dan het lialsschild ; sprieten zoo lang als, ol' 



langer dan het lichaam. Dckschilden in beide seksen, behalve hij mysticus var. nhscuriusctilus, 

 met eenc zwavelgele topvlek ,; 



liij het $ de kop, met de oogen, niet breeder dan ol' nauwelijks breeder dan het lialsscliihl-, 

 sprieten zelden het uiteinde van het lichaam bereikend, soms zelfs veel korter. Dekschilden 

 in heide seksen eenkleurig zwart, zonder zwavelgele tojivlck. (nigellus en spretns) . 5 



3 Hij het $ het laatste stemlet smal, slechts aan het uiteinde in twee, iets verbrecde, lobhen 



gespleten; het voorlaatste stemlet diep boogsgewijze uitgerand; de laatste drie tergiten ge- 

 woon, het laatste aan het uiteinde afgerond. lvo|i bij hel $ achter de groote, uitpuilende 

 oogen sterk versmald; sprieten zoo lang als het lichaam. Kop zwart, voorhoold gegroeid; 

 sprieten bruin, soms aan den wortel meer of minder, of alleen het ic lid aan de onderzijde 

 geel. llalsscliild in heide seksen bijna vierkant, aan de zijden gerand; bij het g naar ver- 

 hcniding kleiner en aan de zijden eenigszins uitgebogen, bij het S grooter, niet ol" nauwelijks 

 breeder dan lang, met bijna rechte zijden; glanzig bruinzwart, aan voor- en achterrand lijn 

 geel gezoomd, met eene groote, gele vlek in de achterhoeken en veelal eene dergelijke 

 kleinere nabij de voorhoeken, zeldzamer geelachtig met eene zwarte middenvlek. DekschiUlen 

 grijsbrain, het uiteinde zwavelgeel. Onderzijde grijsbruin, de epimeren en de achterrand 

 der sterniten bleekgeel. Pootcn lichtbruin, de dijen donkerder gebruind, de knieën geel. Lengte 

 4 — 5 mm. Verbreid en gemeen op boomen en heesters, vooral op eiken, hazelaars, haag- 

 beuk en vlier; ook in vochtig gras; Mei— Juli. 



(biguttatus Panz., r.igricoUis Stepli.) i. marginatus l.air. 2) 



Hij het i (Fig. 83 II) het laatste sterniet tot aan de basis gespleten. Het halsschild in beide seksen, 

 doch vooral bij het J, duidelijk verbreed; zwart of zwartbruin , aan voor- en achterrand 

 lijn geel gezoomd; zelden met eene gele vlek in de voor- en achterhoeken, of geheel zwart. 4 



1) Wensiliflijk is hi?l 0111 de in aantal lnjccn leventje exemplaren u|( ei'ni- liepaalile [ilaats. van anderen -^e'rlieiijeii Ie Iioudeii. ten 

 einde zuudoende de liij elkaar lieluturenile sek>en te (jiiderkenneii. 



2) Ik betwijfel /.eer liet vourkonien van M lrirnreatu-> Kie^w. IjiJ Hanilmr^ . de^e suurt i> ei-^eu aan hel Alpen^eljied. 



