1S4 I'IV. Melyridae. — I. Malacmius. — 2. Axinotaksus. 



TopvIcU ckr ilcUscliildcn rond, zeer zcMcn oiitbrckcncl. Sooncii van 4— 4J mm 6 



6 TopvkU der dckscliildeii klein, soms meer of minder gereduceerd, zelfs nagenoeg of geliecl 

 (meer bij liet S dan bij hei g~) ontbrekend (:ib. c. 'etegans F., immaculaliis Dcj., coNColor 

 SchilsUy). Lichaam tamelijk smal, groen, blauwgroen, blanw, zeldzamer eenigszins bronzig 

 of naar het gccikoperkicurig trekkend ; ook wel kop en dekschilden blauwachtig en het halsscliild 

 groen; weinig glanzig; fijn witgraiiw behaard en spaarzaam met opgerichte, zwarte haartjes 

 bezet. Clypeus, wangen, bovenlip en voorkaken (behalve het zwarte uiteinde) geel; tasters 

 zwart, de middelste leedjcs met geel uiteinde. Sprieten zwart, liet 2e en 3c lid op de onder- 

 zijde geelbruin; bij het ,} is slechts liet ie lid verdikt. Pooten groen; bij liet ^ de voor- 

 schenen aan het uiteinde, benevens de voortarsen (behalve liet iets verdikte, groene eindlid) 

 meer of minder geelachtig. Kop vóór de sprieten , met den clyjieus, bij het ^ sterk 0|igericht. 

 Ilalsschild bijna vierkant. Hekschilden in beide seksen aan het uiteinde gewoon. Lengte 

 4 — 4: mm. Gemeen op grassen en veldbloemen 4. viridi» ¥. 



Topvlek der dekschilden tamelijk groot. Deze soort, welke veel op viridis gelijkt, onder- 

 scheidt zich gemakkelijk daardoor, dat alleen de clypeus, de bovenlip en de voorkaken 

 (behalve het zwarte uiteinde) geel zijn, zoodat de sprieten geheel op donkeren grond staan, 

 daar ook de wangen donker zijn; bovendien is bij het <? het uiteinde der dekschilden sterk 

 iiigekncpen, ingedrukt en van een sterk gekromd, zwart, doornachtig uitsteeksel voorzien, 

 liij het (J liet ic sprictlid sterk verbreed, de 4 of 5 volgende leedjes slechts weinig uitgerand, 

 lip de onderzijde geel; bij liet $ gewoon, het 2e en 3e lid of nog meer leedjes op de onderzijde 

 een weinig geel. Meestal blauwgroen, alle pooten eenkleurig. Lengte 4J mm. Niet inlandscli. 

 Deze soort zou bij IMisseldorf gevangen zijn (spinipcnnis Gerni.) 



2. AxinotarSHs Motschulsky 



Dit ,i^cnus is navcrwant aan Malachitis en vooral onderscheiden door de krach- 

 lixer oniïoikkc/de , kor ie , dikke tasters, wier, naar den top merkbaar dunner wordend , 

 eindlid tweemaal zoo latig is als het voorlaatste ; bovendien is bij het $ het 2e lid der 

 voortarsen over het ^e uitj^etrokken , aan den top scheef afi^eknot en met a/rcaarts 

 gerichte, korte, stijve borstel haren bezet. Clypeus kort en breed, vliezig. Voorkaken , 

 vooral bij het <? , door de korte , breede bovenlip ïiieinig bedekt : aan de binnenzijde met 

 fijne tandjes. Sprieten, evenals bij Malachius, ongeveer op de hoogte van den voorrand 

 der oogen ingeplant ; i\- ledig, nagenoeg borstelvorinig , in beide seksen getcwon , bij het 

 i nagenoeg zoo lang als het geheele lichaam Dekschilden bij het i aan het uiteinde 

 altijd ingeknepen. Klauwen naar 7'er houding kort , het hnidlapje zoo groot als de klauwen 

 zelf. Eveneens met roode , uitstulpbare blaasjes. 



De keiters leven op bloeiende grassen en U mb e 1 1 i/er en , de larven in dood hout. 

 De larve en pop van A. pulicarius zijn door Per ris besehra'en. 



Van de 10 Europeesche soorten komen 3 //; Nederland voor. 



1 Ilalsschild geheel rood. Lichaam overigens geheel zwartgrnen , of met geringe blauwachtige 



tint; het uiteinde der dekschilden rood of geelrood: tamelijk glanzig, lijn i;rauw liehaarden 

 met lijne, opgerichte, zwarte haartjes. Snrieteii 00 de bovenzijde zwart; op de onderzijde, 

 bij het $ over de geheele lengte, bij het % meer of minder tot over de helft geelrood, 

 soms bij het $ nagenoeg geheel geelrood; in beide seksen gewoon, bij het $ echter iets 

 krachtiger ontwikkeld dan bij het J. Clypeus en zijden van den kop onder de oogcn , soms 

 ook het voorste gedeelte der bovenlip geel. Pooten zwart, de voortarsen eenigszins rood- 

 bruinachtig; bij het $ het 2e voortarsen-lid iets verbreed en geel. llekschilden bij het ^ aan 

 het uiteinde sterk en die]) ingeknepen, met een klein, zwart aanhangsel. Lengte 2|—:;i mm. 

 In jidi op bloemen tusschen vochtig gras, vooral op kalkgrond. Gemeen in de omstreken van 

 Maastricht, doch ook op verscheidene plaatsen in Gelderland, o.a. in aantal bij Winterswijk. 



1. ruiicollis Uliv. 



Ilalsschild zwart ol zwartgroen, aan de zijden breed (zelden smal) rood gezoonul 2 



2 Sprieten in beide seksen (vooral bij het $) lang, ver over de helft van het lichaam reikend. 



Lichaam zwartgroen; eene breede, zelden zeer smalle randzoom van het zwaite halsschild, 

 alsook het uiteinde der dekschilden, lichtrood; uiterst lijn grauw behaard, met enkele, 

 opgerichte, zwarte haartjes. Pooien zwartgroen; de tarsen (vooral bij het (?) allen meer of 

 minder, of alleen de voortarsen geelachtig. Sprieten bij het $ op de bovenzijde zwart, op 

 de onderzijde geel, het eindlid geheel z>vart; bij bet $ bijna geheel geel, de eerste 4 leedjes 

 op de bovenzijde zwart. Voorhoofd bij het $ sterker-, bij het S zwakker ingedrukt; het 

 gedeelte onder de sprieten, de clypeus en de bovenlip geel; de bovenlip bij het 2 soms 



