LIX. Anoiuiiiae. — 7. l'".RN()iiius. 233 



elk afzonderlijk (<?) of .^emeenschaf'pelijk (?) afgerond. Voorcoxae aaneenstootcnd, middel- 

 eoxac dicht aanecnstaande. Coxaalplaten der achtercoxae smal. Tarsen lanx en dun ; het 

 \e lid verlengd, de volgende leedjes .geleidelijk korter wordend. 



De soorten lez'en vooral op Coniferen, zij ontwikkelen zich uit de takken of 

 uit de kegelvruchten ; enkelen komen ook in woningen voor. — De larve en pop van 

 E. a biet is zijn door Per ris, de ont-Mikkclingsgeschiedenis door Rouzet ; de larve van 

 mollis door Ratseburg en Perris, de pop door Perris ; de larve en pop van long-i- 

 co r nis door Perris beschreven. V. Frattenfeld deelt iets mede omtrent de lei'enswijze 

 der larve van pin i, Ratzehurg en N'Ordlinger over die van nigrinus. 



Van de 20 Europeesche soorten komen 6 /// Nederland en 3 /;/ het aangrenzend 

 gebied voor. 



1 Ilalsschild met drie kleine, doch diiideJijUe, Iniitigc oncIVenlieden in ccnc dwarsrij voor de 



basis; de zijdelingsclic minder duidelijk d:in de middelste; sonjs vertoont zich ;illeen ecnc 

 gladde middcllijn (_zie ook bij K. mollis). De 3 eindlccdjes der sprieten te zanten korter tian 

 de ovcriijeii bijeen; het ye lid hoogstens zoo lang als de voorafgaande twee te zanten . . 2 



Ilalsschild zonder bultige oneffenheden, hoogstens niet eene zeer llauu-e oneffenheid in het 

 midden t) van de basis, o t' ccnc afgekorte, gladde langslijn, ol' wel tiiet eene meer ol' 

 minder duidelijke langsgroet' 3 



2 Sprieten bij het $ zoo lang als het lichaam, slank; het 2e tot 4e lid kort, nagenoeg even 



lang (elk der leedjes iets langer dan breed); het 5e tot 8e lid opvallend langer, lang ge- 

 strekt, cylindervormig, geleideïijk in lengte toenemend; de 3 eindleedjes niet krachtiger 

 ontwikkeld dan de vooral'gaanden, even lang en niet door plotseling toenemende lengte van 

 de overigen algeschciden. Bij het S de sprieten langer dan het halve lichaam, als bij het <? 

 gevormd; de 3 eindleedjes veel korter, weinig brceder dan de vooralgaanden ; het 9e lid 

 veel langer dan het 8e; het laatste lid spoelvonnig. Deze kleine soort is, behalve door 

 den vorm der snrieten, nog door de glanzige bovenzijde en de meest duidelijke oneffen- 

 beden op het Ilalsschild onderscheiden. Het <? is slank, minder sterk gewelfd; met groote, 

 uitpinlende oogen. Het 5 korter, sterker gewelfd: lichter of donker roestrood, niet zelden 

 het Ilalsschild van voren lichter, de dckschilden aan het uiteinde meestal lichtgeel; de boven- 

 zijde dicht en lijn korrelig, op de dckschilden lijn rimpelig bestippeld; zeer lijn, kort grijs 

 behaard. Ilalsschild bij het $ veel breeder dan lang, van achteren naar voren van gelijke 

 breedte, smaller dan de dckschilden, aan de zijden zeer zwak afgerond; de middelste kleine 

 langsverhevenbcid meer ontwikkeld; glanzig; de zijbultjes meestal zwak aangeduid; achter- 

 hoeken afgerond , voorhoeken stomp, liij het J het halsschild zoo breed als de dckschilden , 

 naar voren nauwelijks versmald; de zijdelingsclie oneffenheden duidelijker, doch soms ont- 

 brekend. Dckschilden bij het J naar achteren iets breeder, aan het uiteinde te zamen afgerond. 

 Lengte 2I— 3 inm. Op sparrentakken. Niet inlandsch. In W'est-Duitschland. Ik zag een $ uit 

 bet Weener Ïlof-Mnseum (det. SchiUky) (abictinns Gylh.) 



Sprieten bij bet $ nagenoeg bet midden van het lichaam bereikend; bet 3e en 5e lid veel 

 langer dan bet 4e, oingekeerd-kcgclvormig; het 5e lid nagenoeg zoo lang als het 6e en 7e 

 te zaïnen , het 6e tot Be even lang, het 7e slechts zelden merkbaar langer dan liet 6e, het 

 8e nauwelijks zoo lang als breed, het 9e iets langer dan het 7e en 8e te zamen en even lang 

 als het toe en iic. liij het S de sprieten korter, het 5e en 7c lid duidelijk langer dan bet 

 6e en 8e; het 8e in 't" oog vallend breeder dan lang. Deze soort is van alle overigen ge- 

 makkelijk te herkennen aan de eigenaardige breed-vierhockige gedaante van het halsschild, 

 welker vooriioeken sclier|i zijn en bij welke de beharing op de schijf ongelijkmatig gerang- 

 schikt is. Lichaam in beide seksen niet verschillend; bovenzijde lichter of donkerder roest- 

 rood, de dckschilden aan bet uiteinde meestal lichter gekleurd; weinig glanzig; onderzijde 

 zwartachtig, zelden de buik roestklcnrig of brtiinachtig; of wel zijn kop en halsschild don- 

 kerder; beliaring meestal roodgeel, matig dicht, doch minder lijn dan bij de overige soorten; op 

 het halsschild, van boven gezien, met eene, uit naar achteren gerichte haren gevormde, mid- 

 denstreep, deze haren schikken zich, voor het schildje, aan weerszijden om de bultige ver- 

 hevenheid, in gebogen richting; ook zijn de zijden met eene dichte, goudgele, naar achteren 

 gerichte beharing bedekt. Schildje dichter en lichter beliaard. Sprieten zelden geheel zwart, 

 meestal alleen de 3 eindleedjes donkerder. Halsschild van achteren naar voren gelijk breed, zoo 

 breed als de dekschilden ; de zijden zeer zwak afgerond, bijna recht en evenwijdig; de middelste 

 kleine langsbiiil duidelijk, de zijbultjes rondacluig, zwak aangeduid, niet zelden geheel verdwij- 

 nend; veelal vertoont zich alleen ccnc gladde middellijn; aan weerszijden van de basis bevindt 



\) itij pruulc i'Xi-iii|iI:ii-(!H v:iii V.. iiiullU tijil %t'"'Uil fVi-iK-ens drie kleine, llauwe Imlljes u:iti «Ie \y^>\> van hel li;ils^eliild 

 aangeduid. 



