LIX. Anohiidae. — ii. Xyletinus. 239 



zins bijhor mi^. Tong vliezig, diep uHgesneden Li piaster -cindlid ee/iigszins bijivorfnig. 

 Lichaam langer of korter ovaal, soms eenigszins eylindervormig i), geivelfd. llalsschild 

 kort, zoo breed als de dekschildcn en volkotnen daartegen aansluitend ; naar voren 

 versmald , jnet afgeronde , zwakke achterhoeken ; op het midden kusscnvormig gejvelfd ; 

 de zijden scherp gerand. Prothorax op de onderzijde met een tot aan den voorrand 

 reikenden , hoog geranden , diepen indruk tot het inleggen vitn den kop. Dekschildcn met 

 langsstrepen. Metasternum zonder verheven dwarslijn. Sterniten vrij. Voorcoxae dicht 

 aaneenstaande : achtcrco.xae ver van elkaar vcrxvijderd. 'J'arsen ^-Icdix, plomp, korter dan 

 de schenen 2) ; het 2e lid veel korter dan het ie, ivcinig langer da)i Jtet y. - JJe soorten 

 van dit genus leï'cn op struiken en in hout molm. De larven in rottend hout , merg 7<an 

 planten, zelfs in drogen mest t,). — De larve van X. pcciinatus is door Lctzner be- 

 schreven. 



Fan de 17 Europeesche soorten komen 3 in Nederland en i in het aangrenzend 

 gebied voor. 



1 Mctastcrmmi in bciiie seksen, of alleen bij iict $, van voren in liet midden, met eene langs- 



kiel, welke vlak achter de acluereoxac zichtbaar is. Mesusternmn languxriiig. llalsschild 

 gelijkmatig, doch weinig gewelfd, ruim tweemaal zoo breed als lang; van boven gezien, met 

 rechte zijden; naar voren sterk versmald, dicht voor de achterhoeken sterk ingesnoerd, naar 

 achteren met krachtig al'gezetten, niet opgebogen zijrand , neergedrukte, niet zichtbare 

 voorhoekcn; de basis aan weerszijden llauw uitgebogen en uiterst lijn gerand; aduerlioeken 

 duidelijk, doch stomp; voorlioeken spits ai iets algcrond; van terzijde gezien, de zijrand 

 over de geheele lengte gelijkmatig breed afgezet en opgebogen (Sub-gen. Stern o plus Muls.; 2 



Metasternum in beide seksen zonder langskiel. Mesosternuni kort. llalsschild sterk gewelfd 

 (Sub-gen. Xyletinus i. sp.) 3 



2 Metasternum in beide seksen met eene vrij sterke langskiel. Ovaal, zwart, dof; uiterst lijn 



grauw behaard, welke beharing bij versche exerajilaren zich als een waas voordoet; sprieten 

 en dijen zwart, aan het uiteinde veelal roodachtig, de schenen en tarsen roodachtig, zelden 

 de pooten geheel rood. Kop, met de oogen, bij het $ zoo breed als- bij het J veel smaller 

 dan het halsschild van voren. Sprieten iets langer dan kop en halsschild te zanien; bij het 

 $ veel breeder en dieper gezaagd, alle leedjcs van af het 4c tweemaal zoo breed als lang, 

 driehoekig, met spitse binnenhoeken , de voorlaatste twee leedjcs nog veel breeder dan lang; 

 bij het $ de sprieten smaller, niiniler diep gezaagd, het voorlaatste lid nauwelijks breeder 

 dan lang. Langsstrepen der dekschildcn aan de basis meer of minder duidelijk bestippeld, 

 overigens onbestippeld; ttissclienruiniten zwak gewelfd, duidelijk gerimpeld, de laatste langs 

 den zijrand naar het uiteinde breeder wordend. Achtertarsen zeer kort, de helft korter 

 dan de schenen; het ie lid langer dan breed, smaller dan de schenen, ruim tweemaal zoo 

 lang als het 2e, het 2e lid breeder dan lang en tweemaal zoo lang als het 3e; het 3c en 4e 

 even lang, ruim tweemaal breeder dan lang. Lengte 2j — %\ mm. Op oude heggen, uit droge 

 takken; ook soms op lage struiken. Zeer zeldzaam. Haarlem, Juni. Ook in Tielgic. 



I. ater Panz. 



Metasternum alleen bij het $ met eene scherpe langskiel. Habitus van ater, doch meer 

 glanzig; donkerbruin, zeer fijn grauw behaard, met roodachtige sprieten en pooten als bij 

 pectinatus; gemakkelijk te herkennen aan de in 't oog vallend korte tarsen. Veelal zijn 

 ook de voorrand van het halsschild, de naad en de zijrand der dekschildcn naar het uiteinde 

 roodachtig. Kop, met de oogen, in beide seksen, smaller dan het halsschild. Sprieten nauwe- 

 lijks langer dan kop en halsschild te zamen; die|) gezaagd, bij het $ sterker, bij het $ 

 zwakker, het 5e tot loe lid veel breeder dan lang, de voorlaatste twee leedjcs met convexe 

 binnenzijde. Langsstrepen der dekscbilden vrij sterk ingedrukt en tot aan het inteinde even 

 diep, slechts aan de basis met zwakke stippels; tussclienniimten tot aan het uiteinde gelijk- 

 matig en sterker gewelfd dan bij pectinatus. Achtertarsen zeer kort, breed, sterk ge- 

 drongen; de leedjes moeielijk te onderscheiden, te zamen de helft korter dan de schenen; 

 bet IC lid bijna zoo lang als bet 2e, beiden kort, breeder dan lang, het 3e en 4e nauwe- 

 lijks half zoo lang als het 2e en ruim tweemaal zoo breed als lang. Lengte 2J — 3 mm. Deze 

 soort, welke met ater en pectinatus gemakkelijk te verwarren is, werd eenmaal bij 

 Haarlem gevangen. Ook in Noord-Duitschland. 



(pectinatus Thoms. nee F.) 2. brevitarsU Schilsky. 



1) Bij enkdi- Zuid-F.uropi'iM'hi- süortni, liij %vi-lkp ook Int k;iak- en liplasCiT-i^iiidlIil l,.i[;rs|ijlsl ol ImI li|.l:i-slcT-.'iiMiliil drie- 

 lioekig is, 



2) Hij X. |ialli'ii5 (i.Tni. (iKilliJus I.:i|).) uit /uid-I'.uslaild zijii de acIUeilaiNrii slank, luu laiip als A,- s, l„n.-ii. Dal dpiL- 

 soort in lift Ih-parh-iiiiMU dn Nord (!■' iknjk) iou pcvangen iijn, is zeer Iwijlftai lili;,- 



•t) Bij souioiigtr soorten uit '/.uid-l'iuslaiid. 



