242 LIX. Anobiidae. — 13. DoRCATOMA. — 14. Xylotheca. 



3 Dc liaartjcs op de dckscliiUlcn nllcii in (iezcifdc richting gci;ingscliil;t en gclieel neerliggend. 

 Het 2e tot 4c sternict aan den ai:luerr;ind in het niiiidcn duidelijk uiigehogen. Deze groote 

 soort is gemakkelijk te lierkenncn aan de naar achteren diep hestippelde randstrepen der 

 dek.schilden , welker ,sti|)pel.s zicli iets langs den naad vonrtzetien. Ijchaam eenigszins lang- 

 vierhockig, glanzig zwart, bij omiitgekleurde exemplaren kasianjehniin of rood, zeer lijn 

 en spaarzaam behaard; sprieten rocstrood; de pooien, behalve dc donkere dijen, roodbruin. 

 Dekscbildeii minder lijn bestippcid dan bet halss.bild, langs den zijrand nog met eenc rudi- 

 mentaire 3e streep. De voorlaatste twee sprietleedjes bij het J groot, breed-driehockig, met 

 iets uitgebogen voorrand, bet cindlid langivcrpig-eirond; bij het $ dc voorrand der twee 

 voorlaatste sprietleedjes diep nitgerand, bet cindlid lang-gestrekt, aan den binnenrand llaiiw 

 uitgebogen. Lengte i\ — 3 mm. Niet inland.sch. In geheel Noord- en Middel-Europa in boom- 

 zwammen en in droog rottend hout van leveiule ol' doode boomen, vooral van eiken; 

 niunncr in nat rottend bout. liij Aken uit clzenzwanniien, ook bij Hamburg i) en in België 

 (col. Mathieir), Wanneer ze 's avonds tegen boomstammen opkruipen, zouden zij, evenals 

 dc Anobiini, plotseling stilstaan en met den kop snel en dikwcrF achtereen tegen het 

 bout kloppen en naar het schijnt hoorbare tonen veroorzaken. 



(sinuata Thoms.) (drcsdensis Hcrbst) 

 De haartjes op de dekscbilden liggen kruiselings, gedeeltelijk in de lengte, gedeeltelijk in de breedte 

 gerangscliikt en niet geheel aanliggend. Het 2c en 3e sternict aan den achtcrrand in het mid- 

 den nauwelijks uitgebogen. Deze soort ondcrselicidt zich van d rcsd ensis Hcrbst gemakkelijk 

 door bet kleinere, iets minder gewelfde lichaam, de lijnerc en dichtere bcstippeling en vooral 

 door dc grauw-glanzige, een weinig opgcriclue beharing. Lichaam langwerpig-ovaal; glanzig, 

 zwart ot donkerbruin, bij onuitgckleurde exemplaren rocstrood; tasters geel, sprieten en 

 pooten roodacbtig-gcclbruin. De twee voorlaatste sprietleedjes zeer groot, driehoekig. Lengte 

 2 — 2j min. In beukenhout en naar het schijnt ook in boonizwannncn. Niet inlandsch. 



In Helgië, dc Rijnprov. en Westlalen fsubstriata Huniirel) (scrra Panz.) 



4 Het 2e, 3e en 4e sternict in het midden niet vergroeid. Dekscbilden vrij dicht bestippcid, met 

 iets opgerichte, grijze, eenigszins verwarde beharing; de 3e streep langs den zijrand meestal 

 slechts door stippels aangeduid. Langwcrpig-nvaal , vrij sterk gewelfd; zwart, eenigszins 

 glanzig, de zijrand der dekscbilden soms roodbruin; onuitgckleurde exemplaren roodbruin 

 of met roodachtige dckschilden. Sprieten rocstrood, met sterk verdikt ic lid. Overigens 

 komt deze soort met scrra overeen, doch is de bovenzijde glanzigcr en fijner-, dc onder- 

 zijde daarentegen iets sterker en meer verspreid bestippcid. Lengte rJ -2A mm. In vermolmd 

 en droog eikenbout. In het Haagschc boscli. Mei. In België bij Brussel en Marclic, in de 



Rijnprov. bij Diisscldorf (drcsdensis I".) 2. chrysomelina St. 



Ilct 2e, 3e en 4e sternict in het midden nagenoeg met elkaar vergroeid. Dekscbilden dicht, 

 rimpelig bestippcid; met vers|)reide, fijne, alleen in dc lengterichting aanliggende beharing; 

 dc 3e streep langs den zijrand duidelijk. Overigens ondcrselicidt zich deze soort door de meer 

 vlakke welving, de sterkere, dichtere bcstippeling der dckschilden, dc dubbele bcstippeling 

 der onderzijde en de tj-lcdigc siirictcii. Pekzwart, eenigszins dof. .Sprieten en pooten rood- 

 geel, soms de dekscliildeu pckbruin; omiitkleurdc exemplaren geheel roestkleurig of geel- 

 achtig. Lengte ii|-2 iniii. In vermolmd en droog eikenhout. Slet chrysomelina in het 

 Haagschc boscli, Klei — Aiig. In de Rijnprov. bij Crcfcld en Diisscldorf . . 3. flavicornis I". 



14. Xylotheca Reittcr. 



Dit gemis is het naast verwant aan Dorcatoma, doch meer met den habitus 

 van Xyletimis laticollis en Lasioderma, aangezien de schouderbuilen minder 

 sterk uitpuilen. Dckschilden langs de zijden met drie naar Toren a/gekorte, verdiepte 

 langsstrepeti en bovendien eenige rudimenten van langsstrepe?i aan het uiteinde , ivelkc 

 zich met die langs de zijden verbitiden ; Oï'erigens dicht en fijn bestippcid , daartusschcn 

 met grovere , doch zeer ondiepe , loeitiig scherpe stippels , welke naar de zijden eenigszins 

 in langsrijen gerangschikt zijn. Kop breed doch smaller dan het halsschild. Clypeus iets 

 ii!gcd}-ukt , doch niet door cene ditmrslijn van het voorhoofd a/gescheiden. Sprieten 

 10-ledig, het ie lid groot, bladachtig verbreed, eenigszins driehoekig; de 3 eindlecdjes 

 breed en gestrekt, in breedte a/nemend. Halsschild minstens zoo breed als de dckschilden, 

 kussenvormig geivelfd. Schildje klein , doch duidelijk. Bo7'enzijde fijn neerliggend behaard. 

 Eerste sternict aan weerszijden aan de basis met cene djcarsgroef ter opneming van de 

 achterdijen. 



De eenige bekende soort van dit genus werd ook in Nederland aangetroffen. 



1) Ken lïflpisL-ll ('X('m|>hi:ir uil tli- t:iill. )Vcs;ri««7 was i.'iijuisl pfilcUTtiiiilciTÜ cll liclumrl lol I). siTra l'ü 



