278 



LXIII. Melandryidae. 



meestal ccnigszins door den .scher|ieii koprand of door een klein bultje bedekt; soms met eenc ondiepe 

 sprietgroel' vóór de oogen, waarin liet eerste, meestal iels vergroote, sprieilid kan ingelegd worden. — 

 Bovenli]! meestal door eene glanzige verbindingsluiid met den clypeiis vereenigd. Voorkaken kort en 

 in di:u regel zeer krachtig; het uiteinde zelden gewoon, meestal meer ol' [ninder dindelijk gespleten. 

 Aehterkaken tweelobbig. 'ivaaktasicrs altijd bijzonder lang en gewoonlijk naar achteren neerhangend, 

 4-ledig, meestal met een zeer groot nies- of bijlvormig-, zeldzamer met een klein cylinder- of civorniig 

 eindlid; zelden zijn het 2e en 3e lid sterk driehoekig'eii even breed als het eindlid, dergelijke tasters 

 zijn alsdan gezaagd. Liptastcrs meestal zeer klein; het eindlid eivormig of zwak verdikt en afgeknot, 

 bij Conopalpns en Osphya groot, halvemaan- of breed bijlvormig. - Halsschild aan de basis 

 nagenoeg zoo breed als- of slechts weinig smaller dan de dekschilden, naar voren versmald, zeer zelden 

 naar achteren versmald; aan de zijden over de gehcele lengte of alleen van achteren nabij de achter- 

 hoeken met een scherpen zijkant, bij de Dircaeini stomp met lijne randing, bij de Melandryini 

 scher|) zonder randing. — Dekschilden meestal gestrekt, zelden zeer lang en smal (b. v. Se rro pal p ns), 

 of kort en breed (Te t rat oma, Eustrophus), meestal gewelfd en het lichaam stevig onisUiitend, 

 zelden vlak en los op het lichaam liggend (Melandrya); gewoonlijk dicht, lijn, verward bcstippeld 

 en niet meer of minder duidelijke, meestal flauwe langsgroeven en even weinig aangeduide, kielvor- 

 mige langslijncn; zelden, behalve de dichte bestippeliiig, met stippellijnen (Se r ropa 1 p us) of stip- 

 pelrijen (Eiis tro pli ns); ook vormt de bestipjieling bij uitzondering grove, onregelmatige langsrijen; 

 de cpipleuren verciwijnen altijd voor het uiteinde geheel. 



De achtervleugels komen, volgens J. Redtenbaclicr, met die der Te 11 eb rio nidae en C i s- 

 telidae overeen; bij Tc t rat o ma is de eindcel van de vciia scapularis onduidelijk. De vena cubitalis 

 is regelmatig gevorkt, door dwarsaders met de vcnae cxterno-media en iiuerno-niedia verbonden. De 

 vena analis bestaat altijd uit twee deelen en is gewoonlijk door eene schuine ader met de vena 

 interno-media verbonden. Bij Te tra toni a vertoont zich tusschen de vena externo-nicdia en de 

 cubitalis eeiie chitinevlek, welke o. a. bij Eustrophus nauwelijks voorhanden is. 



Ptosternum vi'iór de voorcoxac meestal zeer kort, soms tot eene dwarslijn gereduceerd (Dir- 

 caea, Phiocotrya); de naden tusschen het prosternum en de eiiisternen meestal zeer duidelijk, soms 

 als een verheven kant, zelden nagenoeg nitgewischt. — Voorcoxae groot, kogel- of eenigszins kegel- 

 vormig en altijd uitpuilend, bij de Tc t ra t onii n ae door de prosternale voortzetting gescheiden, 

 overigens aanceiistootend; de gewriclitsholten van achteren altijd open en meestal zijwaarts niet eenc 

 spleet, waardoor de trochaniinen zichtbaar zijn; bij enkele genera (o.a. O re h e si a) is deze zijsplcet 

 gesloten. Achtcrcosae altijd breed en vlak, sterk uitgebreid (O rchesii ni), met liet eerste stemlet 

 in een zelfde vlak liggend, bij liet, iu Lapland voorkomende, genus S ten o trach el us het eerste sterniet 

 kegelvormig overschrydend. Pooteu hetzij kort of vrij lang, bij Scrropalpus zeer lang; de schenen hetzij 

 dun en lang en met kleine eindsporen, of kort en breed met lange eindsporen, welke laatsteii bij 

 Orchesia aan de achterschenen bijzonder lang zijn (Fig. 93 II). Voor- en middeltarsen 5-, achter- 

 tarscii 4-lcdig. liet eerste tarslid der aciiterpooten bijzonder lang, soms ook dat der middelpooteii; het 

 minst ontwikkeld is het bij de Tetratomini, bij de Orchcsiini daarentegen zelfs langer dan de 

 scheen. Het voorlaatste tarslid meestal, hetzij aan alle tarsen of alleen aan de voortarsen (Ore li esi a), 

 op de bovenzijde, voor de iniilanting van het klanwlid, uitgehold en onder het klanwlid lobvormig 

 uitstekend, hetzij aan het uiteinde recht afgesneden, of iets uitgerand, zelden diep gespleten en twee- 

 lobbig; bij enkele genera (Tetratoina, Eustrophus, Serropalpusj aan alle tarsen gewoon. 

 Klauwen gewoon, zelden aan de basis getand (Osphyinae); bij de niet in ons gebied voorkomende 

 Steno trachelin i tot op de basis in twee even lange-, doch ongelijk dikke deelen gespleten. — 

 Achterlijf met 5 duidelijke sterniten, bij uitzondering bij het $ nog een 6e sterniet; alle sterniten aan 

 de zijden, alsook de uitranding aan weerszijden van het eerste sterniet, in den regel scherpkantig en 

 gerand; bij de Osphyinae (belialvq bij Con opa I p u s) en alle Me la nd r y i 11 i de zijden ongerand. — 

 De soorten zijn meestal ecnkleurig zwart of bruin, zelden bout of metallisch; meestal lijn neerliggend-, 

 zelden dicht óf ruw behaard. — lüj de mannetjes de voortarseu meestal verbreed ; veelal ook een grooter 

 eindlid der kaaktastcrs. — Zij leven, evenals hare larven, in vermolmd hout, achter schors oi in boom- 

 zwammcn, sonimiiten aan boomstammen, enkelen o]i bloeiende heesters; de bewegingen zijn uiterst snel, 

 veelal spartelend."— De larven zijn, volgens Pi-rris, hetzij cylindervormig of aan beide uiteinden iets 

 versmald, eenigszins lederachtig; met korte sprieten en tasters; de aehterkaken rechthoekig gebogen, met 

 breede lobben;" de pooten met'stekelige borstelharen bezet, op de onderzijde van het lichaam verborgen; 

 het laatste segment vrij groot, eenigszins hoornachtig en van twee haken voorzien; dergelijke larven 

 herinneren in habitus aan die der Trogositidae en treft men o. a. bij Te tra t om a, Hallomeniis, 

 Xylita, Pliloeotrya cii Serrojialpns aan. In andere gevallen doen de larven iets denken aan die 

 der Cerara bycidae; het lichaam is alsdan vleezig, week, meer gedrongen, soms naar voren iets ver- 

 dikt, met wratten of bultjes welke voor de voortbeweging dienen; sprieten en tasters iets langer; 

 aehterkaken minder geknikt en met smallere lobben; pooten zwakker, de zijden van het lichaam over- 

 schrijdend; het laatste segment klein, afgerond, vleezig, in den regel onbewapend (behalve bij Z i lo ra). 

 In liet algemeen zijn de voorkaken meestal aan den top tweetandig; sprieten klein, 4-lcdig; meestal 

 zonder ocellen, of (o.a. Orchesia) aan weerszijden van den kop met 5 occlleu, van welke 3 grootere 

 dicht bijeen achter de inplanting der sprieten en 2 verder uiteen staauden ; met 3 thoracaal- en 9 acliter- 

 lijfsringcii; de anus als naschuiver; met 9 paar stigmata, n.1. het ie paar tusschen pro- en mesothorax, 

 de 8 overigen aan de zijden der eerste 8 achterlijfsringen. Over het algetneen herinneren de larven ook iets 



